บทที่ 43 ความลับของการบิน

ยังคงเป็นสวนสาธารณะริมทะเลสาบแห่งเดิม สองคนยืนพิงรั้วริมน้ำ

"ลองสัมผัสการบินด้วย [พลังจิต] อีกที จำความรู้สึกให้แม่นๆ"

อู่เจียงใช้พลังส่วนใหญ่แทบไม่ต้องขยับตัว เขายืนหันหน้าเข้าหาทะเลสาบ เอามือเท้าลูกกรงด้วยซ้ำ

หลี่เหยียนสองมือจับราวแน่น รู้สึกเหมือนโดน "อุ้ม" ขึ้น นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ครั้งแรกไม่ถึงสองวิ ครั้งสองเกินนาที เลยไม่ตกใจเท่าไหร่

เขาไม่ได้ลอยขึ้นไปจริงๆ แค่เท้าไม่แตะพื้น คนอื่นมองมาคงนึกว่าเขย่งเท้า

"ต่อไปเป็นแบบที่ฉันใช้เอง จับให้แน่นๆ ล่ะ"

หลี่เหยียนเชื่อฟัง จับราวแน่น "มาเลย"

วินาทีถัดมา หลี่เหยียนรู้สึกถึงแรงมหาศาลจะพาตัวลอยขึ้น!

ดีที่เขาแข็งแรง เกร็งแขนยึดไว้ เลยยังคงท่าเดิมได้

ไม่กี่วินาทีต่อมา อู่เจียงคลายพลังออก

หลี่เหยียนตกใจ "นี่มัน... อะไรวะ? ทำไมแรงมันออกมาจากตัวฉันเอง?"

ไม่รู้สึกว่าโดนอุ้ม หิ้ว หรือจับ เหมือนจุดศูนย์ถ่วงและทิศทางแรงโน้มถ่วงของตัวเองเปลี่ยนไป!

"ฉันไม่ได้ตั้งชื่อ แล้วก็ไม่เคยเห็นในนิตยสาร 'อนุภาควิญญาณ' ด้วย มันเป็นหนึ่งในสองพลังพื้นฐานของฉัน อีกอันนายก็เคยเห็น ที่ควบคุมอนุภาควิญญาณเป็นวงกว้างนั่นแหละ"

"สองพลังพื้นฐาน?"

"ไม่บอกรายละเอียดหรอก รู้แค่ว่าสองพลังนี้เสริมพลังอื่นของฉันได้หมดก็พอ"

"...เมพขิงๆ"

อู่เจียงยังไม่พอใจ ไหนๆ ก็เจอ "เศรษฐี" กระเป๋าหนักแล้ว เลยเสนอ "นายลองสองแบบของฉันไปแล้ว ฉันยังรู้วิธีบินแบบอื่นอีก ถึงฉันจะทำไม่ได้ แต่จำลองให้ดูได้"

หลี่เหยียนตาโตอีกรอบ

เพิ่งเคยได้ยินว่ามีคนจำลองพลังที่ตัวเองทำไม่ได้ด้วย!

เขาทุบอกตัวเองปึกๆ "รู้แล้ว ต้องจ่ายเพิ่มใช่ไหม ว่าราคามาเลย"

"คนกันเอง ไม่คิดแพงหรอก คิดตามเรตที่นายเคยเสนอ อย่างละพัน"

"...มีกี่แบบ?"

อู่เจียงคิดแป๊บ "เอาสักสามแบบก่อน"

"...ได้" จะบอกว่าไม่เสียดายเงินก็โกหก แต่โอกาสแบบนี้หายาก มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

อู่เจียงจัดการกับร่างกายหลี่เหยียนพลางอธิบาย "จริงๆ แก่นแท้มันเหมือนกันหมด ถ้าวันหนึ่งนายเข้าใจ 'การเปลี่ยนแปลง' นายก็จำลองพลังพื้นฐานได้เหมือนฉัน"

พูดจบ หลี่เหยียนก็ลอยอีกแล้ว เหมือนเมื่อกี้เป๊ะ เพราะจับราวไว้เลยไม่บินขึ้นไป

"เหมือนมีอะไรบางอย่างควบคุมแขนขาฉันอยู่?"

"เรียกว่า [เชิดหุ่น] เป็นพลังผสมระหว่าง 'มวล' กับ 'วิญญาณ' ฉันไม่ได้ใส่พลังวิญญาณลงไป ไม่งั้นนายคงขยับลูกตาเองไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"...ทำได้จริงดิ?"

อู่เจียงไม่ตอบ ปล่อยเขาลงพัก

หลี่เหยียนหัวไว ถามจุดสำคัญทันที "การบินของ [เชิดหุ่น] กับ [พลังจิต] ก็คล้ายๆ กันนี่"

"ไม่เหมือน ต่างกันเยอะ" อู่เจียงส่ายหน้าอธิบาย "[พลังจิต] เป็นการบินโดยพึ่งพาสิ่งภายนอก คิดซะว่าเป็นของแข็งที่มองไม่เห็น เช่น มือยักษ์ หรือร่มร่อน แต่ [เชิดหุ่น] ทำให้คนเบากว่าอากาศ จริงๆ คือคนได้รับ 'คำสั่ง' ให้ลอยขึ้นเอง"

"เมื่อกี้ฉันลอยเหรอ?"

"จำลองไง บอกแล้วว่าพลังนี้ฉันก็ทำไม่ได้"

"อ้อ" หลี่เหยียนไม่เข้าใจหรอกว่าอู่เจียงทำได้ไง รู้แค่ว่าหมอนี่คือสัตว์ประหลาดที่เก่งที่สุดเท่าที่รู้จักก็พอ

"หายเหนื่อยแล้วก็ต่อ"

ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แต่หลี่เหยียนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างรวดเร็ว

คราวนี้ เขาเหมือนไม่ใช่คนแล้ว รู้สึก "โปร่งใส" ไปทั้งตัว

"ฉันกลายเป็นผีแล้วเหรอ?"

"แค่ความรู้สึก มันไกลตัวฉันมาก เรียกว่า [เปลี่ยนเป็นธาตุ] คือเปลี่ยนคนเป็นพลังงาน ฉันแค่ให้นายสัมผัสอารมณ์นั้นเฉยๆ"

หลี่เหยียนลังเลนิดหน่อย พยักหน้า ไม่คิดว่าอู่เจียงหลอกกินตังค์

อย่างเมื่อก่อนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า [พลังจิต] บินได้ ถ้าไม่มีสัตว์ประหลาดชี้แนะ พลังหลายอย่างคงนึกไม่ออกว่าจะใช้ยังไง

เรื่องนี้สำคัญกับตำรวจมาก พลังหลายอย่างผลลัพธ์คล้ายกัน แต่หลักการต่างกันฟ้ากับเหว ตัดสินผิดนิดเดียวอาจแลกด้วยชีวิตเพื่อนร่วมทีม

พักสักครู่ อู่เจียงเตือน "แบบสุดท้าย"

คราวนี้หลี่เหยียนตายแล้ว วิญญาณหลุดจากร่าง เห็นแผ่นหลังตัวเอง!

"เชี่ย!"

พอพูด เสียงดันมาจากร่าง ไม่ใช่จากตัวเขาที่อยู่ข้างหลัง

ไม่กี่วินาที วูบเดียวเขาก็กลับเข้าร่าง รู้สึกมึนหัวตึ้บ

"ฉันรู้ ถอดจิตใช่ไหม?"

อู่เจียงส่ายหน้าอีก "มีชื่อทางการว่า [เปลี่ยนเป็นวิญญาณ]"

"ไม่นับว่าบินมั้ง ร่างยังอยู่บนพื้น"

"นับสิ [เปลี่ยนเป็นวิญญาณ] ระดับสามรวมจิตกับกายเป็นหนึ่งได้ ตำแหน่งที่เลือกไม่จำเป็นต้องเป็นที่ร่างอยู่ กระบวนการนี้ร่างกายจะบินได้จริง รายละเอียดไปอ่านนิตยสาร 'อนุภาควิญญาณ' ฉบับเดือนตุลาปีที่แล้ว"

"สองแบบหลังไม่เหมือนที่ผู้ต้องสงสัยใช้แน่ โดนจับได้ชัวร์"

อู่เจียงอธิบาย "ในแง่ความรู้สึก สัมผัสพวกนี้น่าจะครอบคลุมพลังการบินส่วนใหญ่แล้ว"

หลี่เหยียนคิดตามก็จริง การบินไม่พ้นแรงภายนอก แรงภายใน หรือไม่ก็เปลี่ยนสถานะ อู่เจียงจำลองมาครบหมด

ประสบการณ์คราวนี้ทำให้หลี่เหยียนเบาใจเรื่องความปลอดภัยของพ่อและลุงๆ ตำรวจขึ้นมาบ้าง เขาถาม "ระดับสามมีพลังบินได้เยอะไหม?"

"การหลอมรวมเป็นเรื่องนามธรรม ถ้าเจ้าตัวรู้เทคนิคการใช้พลัง จากขนาดและระดับการแทรกแซงสสาร ระดับสองก็ร่อนหรือบินพื้นฐานได้แล้ว"

"หา? งั้นทำไมไม่เห็นคนบินว่อนเต็มถนนล่ะ?"

"นายยังไม่ตื่นรู้ รอตื่นรู้แล้วจะเข้าใจว่าทำไมระดับสองถึงทำไม่ได้"

"...ทำไมต้องอมพะนำด้วย"

"ไม่อมพะนำก็ได้" อู่เจียงละสายตาจากทะเลสาบหันมามอง "การควบคุม นายคิดว่าระดับสองควบคุมอนุภาควิญญาณได้ไหม?"

หลี่เหยียนจะตอบว่าได้ แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออก เพราะเขาเคยสัมผัส "สัญชาตญาณ" หรือ "สัมผัสวิญญาณ" ของระดับสามมาแล้ว ระดับสองไม่มีทางทำได้ขนาดนั้น

และนั่นคือ "สัญชาตญาณ" ส่วนจะควบคุมอนุภาควิญญาณได้จริงไหม สำหรับหลี่เหยียนตอนนี้ยังเป็นเรื่องที่เขาไม่รู้

"ดูเหมือนนายจะพอเข้าใจ งั้นฉันพูดตรงๆ ระดับสองเป้าหมายมีแค่อย่างเดียว คือใช้พลังที่ตื่นรู้ออกมาให้ได้ ตามทฤษฎีคือไม่มีทางพลิกแพลงการใช้พลังได้ บางคนฝีมือห่วยโทษแม่ให้มาน้อย ถึงขั้นต้องใช้อารมณ์รุนแรงถึงจะปล่อยพลังได้ พวกนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง"

อันนี้หมายถึงพวกกระแสหลักทางทวีปมหาสมุทรลึก

ประเทศบนทวีปกลางและทวีปหน้า ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมราชวงศ์โบราณทวีปกลาง เน้นจิตใจสงบ ไม่พึ่งพาอารมณ์ชั่ววูบ แต่ก็มีบางพื้นที่ที่หลงทางไปบ้าง

พอมาถึงการพัฒนาและเผยแพร่พลังวิญญาณก็เหมือนกัน ตำราบอกชัดเจนว่าความโกรธช่วยเพิ่มสนามวิญญาณชั่วคราว แต่แลกมาด้วยการเสียการควบคุม ผู้ใช้พลังชนิดเดียวกัน ฝ่ายที่โกรธจะเจาะเกราะอีกฝ่ายได้ง่ายกว่า แต่ความโกรธจะปิดกั้นการทำงานของสมองบางส่วน ทำให้มองไม่เห็นว่าบางการโจมตีหลบได้เพื่อประหยัดพลัง ผลก็คือแพ้มากกว่าชนะ

ผู้ใช้พลังชนิดเดียวกันสองคน โอกาสมาตีกันเองในโลกความจริงมีน้อยมาก ต่อให้เจอจริง คนปกติก็พยายามเลี่ยงไม่สู้กับคนที่เหมือนตัวเอง คงมีแต่สถาบันวิจัยเท่านั้นแหละที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้