บทที่ 16 เหินเวหา

บทที่ 16 เหินเวหา

"ติ๊ง!"

"ได้รับความสำเร็จ: รักแท้ของวิหคเซียนไป่หลิง รางวัล: ขนนกวิเศษไป่หลิง ขนนกวิเศษไป่หลิง ไอเทมพิเศษ การใช้งาน: ไม่ทราบแน่ชัด"

"นางจากไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?" หลงเสี่ยวไป๋มองขนนกหลากสีในมือแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นๆ เขารู้สึกเหมือนครั้งนี้ตัวเองล้มเหลวไม่เป็นท่า ความรู้สึกสูญเสียก่อตัวขึ้นในใจ ราวกับคนถูกทิ้งก็ไม่ปาน

เวลานั้นรุ่งสางเริ่มมาเยือน ค่ำคืนอันเร่าร้อนผ่านพ้นไปราวกับความฝัน คฤหาสน์หลังงามอันตรธานหายไป เหลือเพียงขุนเขาและป่าไพรอันเวิ้งว้างว่างเปล่า

หลงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นจากกอหญ้า ปัดเศษวัชพืชตามตัว แหงนหน้ามองไปรอบๆ ก็พบถังซิง ซุนหงอคง และซัวเจ๋ง นอนหลับปุ๋ยอยู่บนพื้นหญ้า มีเพียงตือโป๊ยก่ายเท่านั้นที่หายตัวไป

"อาจารย์... พี่ลิง... เสี่ยวไป๋... ตาเฒ่าซา... ช่วยข้าด้วย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมา หลงเสี่ยวไป๋ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นตือโป๊ยก่ายที่กำลังรับกรรมตามสนอง

เขารีบเดินตามเสียงไป ก็พบตาข่ายขนาดใหญ่แขวนห้อยอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ตือโป๊ยก่ายนอนดิ้นกระแด่วๆ อยู่ข้างในด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

"เสี่ยวไป๋! เสี่ยวไป๋ ช่วยข้าด้วย!"

"ฮี่ฮี่... ข้าว่านะ ศิษย์พี่รอง ห้องหอของท่านนี่ดูน่าตื่นเต้นดีนะ"

"โธ่เอ๊ย! ศิษย์น้องเล็ก ได้โปรดอย่าล้อเลียนหมูแก่ผู้นี้เลย! อุตส่าห์คิดว่าจะได้แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐี ที่แท้ดันเป็นพระโพธิสัตว์ น่าอับอายขายขี้หน้าจริงๆ!" ตือโป๊ยก่ายหน้าแตกยับเยิน เขาไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนถ้าต้องกลับสวรรค์ แต่ก็นะ ด้วยชื่อเสียง(เสีย)ของเขา คงไม่มีใครแปลกใจเท่าไหร่หรอก

"ฮ่าฮ่า! เจ้าบื้อ! การถูกคลุมถุงชนมันเร้าใจพอไหม?" ซุนหงอคงก็รีบเหาะตามมาสมทบ

"พี่ลิง! พี่ลิง รีบปล่อยข้าลงไปเร็วเข้า!"

"เหอะ! รออาจารย์ตื่นก่อนเถอะ!" ซุนหงอคงถลึงตาใส่ แล้วหันมามองหลงเสี่ยวไป๋ สายตาคมกริบสังเกตเห็นพิรุธบางอย่าง

"เสี่ยวไป๋ เมื่อคืนเจ้าหลับสบายดีไหม?"

"ฮี่ฮี่! พี่ลิง ท่านพูดอะไรเนี่ย พวกท่านนอนแล้วล็อกประตู ข้าเลยต้องนอนหนาวอยู่ข้างนอกทั้งคืน" หลงเสี่ยวไป๋โกหกหน้าตายโดยไม่กะพริบตา

"อย่างนั้นรึ..." ซุนหงอคงไม่ได้ถูกหลอกง่ายๆ แต่เขารู้สึกทั้งขอบคุณและรู้สึกผิดต่อศิษย์น้องผู้นี้ จึงไม่ซักไซ้ต่อ ตราบใดที่เจ้าหมอนี่ไม่คิดร้ายกับพี่น้องร่วมสำนัก

"อมิตาพุทธ โป๊ยก่าย เจ้ารู้สำนึกผิดหรือยัง?" ถังซิงเดินเข้ามาพร้อมกับซัวเจ๋ง

"อาจารย์! อาจารย์ หมูแก่สำนึกผิดแล้ว! ข้าจะไม่หวั่นไหวกับกิเลสทางโลกอีกแล้ว! อาจารย์ ช่วยข้าด้วย!" ตือโป๊ยก่ายแทบจะร้องไห้ เขาถูกแขวนต่องแต่งอยู่ทั้งคืน พลังเวทก็ใช้ไม่ได้ ปวดเมื่อยไปทั้งตัว

"หงอคง ปล่อยเขาลงมาเถิด"

"ครับอาจารย์!" ซุนหงอคงเป่าลมเบาๆ ตาข่ายยักษ์ก็ร่วงลงมาทันที

"ตุบ!"

"โอ๊ย!" ตือโป๊ยก่ายร้องโอดโอยกลิ้งออกมาจากตาข่าย ซึ่งสลายหายไปในพริบตา

"ฮี่ฮี่! อาจารย์ ท่านไม่รู้หรอกว่า สองแม่ลูกเมื่อวานล้วนเป็นพระโพธิสัตว์แปลงกายมา เพื่อทดสอบจิตใจใฝ่ธรรมของพวกเราโดยเฉพาะ!" ในที่สุดซุนหงอคงก็บอกความจริงกับถังซิง

"อมิตาพุทธ พระโพธิสัตว์ช่างมีเมตตาจิต" ถังซิงสวดมนต์สรรเสริญ พลางรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ

"ว่าแต่เสี่ยวไป๋ เมื่อคืนเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?" ถังซิงหันมาถามหลงเสี่ยวไป๋ ทันใดนั้นความคิดน่ากลัวก็แวบเข้ามาในหัว หรือว่าศิษย์ผู้น้อยคนนี้จะแอบไป 'โปรดสัตว์' ภูตสาวที่แปลงกายมาเป็นหลิงหลิง?

"ฮี่ฮี่! อาจารย์ เมื่อคืนข้าแอบดูศิษย์พี่รองเข้าหอ มันส์หยดเลยล่ะ! พอข้ากลับมา ประตูก็ล็อกแล้ว ข้าไม่อยากรบกวนท่านอาจารย์พักผ่อน เลยต้องนอนหนาวอยู่ข้างนอกทั้งคืน" พูดพลางทำปากยื่นแสดงความน้อยใจ

"อมิตาพุทธ เสี่ยวไป๋ช่างมีจิตใจเมตตาและเที่ยงธรรมยิ่งนัก"

หลงเสี่ยวไป๋ที่ได้รับคำชมจากถังซิง ถึงกับหน้าแดงขึ้นมาอย่างผิดวิสัย และรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเชื่อใจเขา

"เฮ้อ! วันนี้พระโพธิสัตว์มาทดสอบจิตใจ เราต้องจดจำไว้ให้มั่น หนทางอัญเชิญพระไตรปิฎกนั้นยากลำบากและขรุขระ หวังว่าศิษย์ทั้งหลายจะไม่หวั่นไหวกับกิเลสทางโลกอีก"

"ครับอาจารย์"

"ติ๊ง!"

"ภารกิจหลัก: สี่มหาโพธิสัตว์ทดสอบจิตใจใฝ่ธรรม เสร็จสิ้น รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 300 แต้ม กระบี่มังกรขาวหนึ่งเล่ม"

กระบี่มังกรขาว: ศาสตราวุธวิเศษเฉพาะตัว อาวุธประจำกายของหลงเสี่ยวไป๋

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์เลเวลอัปเป็นเลเวล 11"

โฮสต์: หลงเสี่ยวไป๋

เลเวล: 11 (150/200)

พลกำลัง +12

การป้องกัน +12

ความเร็ว +21 (รองเท้าบูทวายุ +10)

ความอึด +17

ทักษะ: ผ่ามังกรคำราม, กระสุนดราก้อนบอล

คาถา: คาถาวารี, คาถาเปลวเพลิง, ถุงเฉียนคุน

สุดยอดวิชา: "มังกรหงส์เริงรมย์" ระดับ 10

ทักษะเทพ: เหาะเหินเดินอากาศ

...

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าบินได้แล้ว!"

เห็นหลงเสี่ยวไป๋กำลังเหาะตุปัดตุเป๋อยู่กลางอากาศ เหยียบเมฆน้อยสีชมพู หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

"ฟู่ว... ยังไม่พิการสินะ ไม่งั้นเหล่าซุนคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต" ซุนหงอคงมองหลงเสี่ยวไป๋ที่ตื่นเต้นอยู่กลางอากาศ แล้วลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เหอะ! แค่บินได้มันน่าตื่นเต้นตรงไหน? แถมยังเป็นเมฆสีชมพูอีก นึกว่าปีศาจสาวที่ไหนโผล่มา!" ตือโป๊ยก่ายที่แบกถังซิงอยู่บ่นกระปอดกระแปด

"ฮี่ฮี่... ข้าว่าศิษย์น้องเล็กดูเหมือนเด็กโข่งเลยแฮะ" ซัวเจ๋งหัวเราะ

"ฮ่าฮ่า! ถ้าเทียบกับพวกเรา เขาก็เป็นแค่เด็กจริงๆ นั่นแหละ" ซุนหงอคงหัวเราะชอบใจ

"เชอะ! แล้วอาจารย์ล่ะ?" ตือโป๊ยก่ายพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"โป๊ยก่าย ข้าดูเหมือนเด็กขนาดนั้นเชียวรึ?" ถังซิงที่ขี่อยู่บนหลังตือโป๊ยก่ายถามอย่างไม่พอใจ

"เอ่อ!" ตือโป๊ยก่ายสะอึก ได้แต่ก้มหน้าเดินต่อไปเงียบๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

"ฮ่าฮ่า! ดูท่านางฟ้าเหินเวหาของข้า!" หลงเสี่ยวไป๋กำลังคึกจัด เขาถือกระบี่สีเงินเป็นประกายวาววับ พุ่งดิ่งลงมาเล็งเป้าไปที่ก้อนหินยักษ์

"ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!" กระบี่มังกรขาวส่องแสงสีเงินอมชมพูวาบผ่านไปหลายสาย ก่อนที่เขาจะพลิกตัวลงจอดอย่างสวยงาม

"ตูม!" ก้อนหินยักษ์ระเบิดออก แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ นับสิบชิ้น

หลงเสี่ยวไป๋หมุนตัวอย่างงดงาม สะบัดมือ "วูบ" ลูกแก้วสีชมพูขนาดเท่าไข่ไก่พุ่งออกไป

"ปัง!" ลูกแก้วกระแทกเข้ากับก้อนหิน ระเบิดตูมทันที บดขยี้ก้อนหินจนเป็นผุยผง

"เสี่ยวไป๋! เจ๋งเป้ง!" ซุนหงอคงยกนิ้วโป้งให้

หลงเสี่ยวไป๋ขยับเท้า เปลี่ยนร่างเป็นเงาสีขาวพุ่งกลับมารวมกลุ่ม หลังจากเหาะเหินเดินอากาศไปรอบหนึ่ง พลังเวทภายในกายของเขายังคงเต็มเปี่ยม

"ฮี่ฮี่... พี่ลิงหัวเราะเยาะข้าอยู่หรือเปล่า? อ้อ จริงสิ พี่ลิง ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันแล้ว?"

ซุนหงอคงเงยหน้ามองไปในระยะไกล แล้วกระโจนขึ้นไปกลางอากาศบินวนดูรอบๆ ท่าทางคล่องแคล่วกว่าหลงเสี่ยวไป๋หลายเท่า

"เราน่าจะใกล้ถึงเขาว่านโซ่ว (ภูเขาอายุยืน) แล้วล่ะ"

"เขาว่านโซ่ว? อารามห้าจวง (อารามอู่จวง)? ผลโสมคน (ผลเหรินเซิน)?" ดวงตาของหลงเสี่ยวไป๋ลุกวาวขึ้นมาทันที เขาจำได้ว่าเคยเล่นเกมออนไลน์ธีมไซอิ๋ว ผลโสมคนเนี่ยแหละตัวเพิ่มค่าประสบการณ์ชั้นยอด!

...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อว่าเขาว่านโซ่ว บนภูเขามีอารามแห่งหนึ่งชื่อว่าอารามห้าจวง ในอารามมีเซียนผู้ยิ่งใหญ่พำนักอยู่ นามว่าเจิ้นหยวนต้าเซียน!

วันหนึ่ง เจิ้นหยวนต้าเซียนเรียกเหล่าศิษย์มารวมตัวกันที่ลานฝึกตน ในมือถือถาดที่คลุมด้วยผ้าสีแดง

"วันนี้อาจารย์จะไปฟังธรรมจากหยวนสื่อเทียนจุนที่วังมิโรแห่งสวรรค์ชั้นชิงเวย" เจิ้นหยวนต้าเซียนกล่าวพลางยื่นถาดออกไปเล็กน้อย แล้วพูดต่อ "ข้าจะนำผลโสมคนสองผลนี้ขึ้นไปบนสวรรค์ พวกเจ้าจงเฝ้าอารามให้ดี อย่าได้ละเลยการบำเพ็ญเพียร"

"ขอรับอาจารย์!" เหล่าศิษย์ขานรับพร้อมเพรียงกัน

"อื้ม..." เจิ้นหยวนต้าเซียนพยักหน้าเบาๆ สะบัดแส้ปัดแมลงในมือ แล้วค่อยๆ เดินลงบันไดไป เหล่าศิษย์ต่างน้อมส่งอาจารย์ด้วยความเคารพ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง