บทที่ 480 งูหลังเงิน

"เอ๊ะ! นี่มันหญ้าเห็ดหลินจือสีคราม" หลิวอวี้ใช้วิชาท่องลม เหยียบย่างไปตามหินงอก กิ่งไม้ และพุ่มไม้ เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในป่าทึบอันมืดสลัว ทันใดนั้นก็หยุดอยู่หน้าพุ่มหญ้า นั่งยองๆ ถอนหญ้าวิญญาณสีน้ำเงินสี่ใบขึ้นมาทั้งราก ตรวจสอบดูอย่างละเอียด ที่แท้ก็เป็นหญ้าเห็ดหลินจือสีครามที่มีอายุเกินร้อยปี

หลิวอวี้เข้ามาใน "แดนลี้ลับจันทราเสี้ยว" ได้เจ็ดวันแล้ว ภายในแดนลี้ลับป่าไม้ลึกซึ้ง พลังวิญญาณในป่าหนาแน่น ไม่เพียงแต่มีสัตว์วิญญาณออกมาเพ่นพ่านจำนวนมาก ในพุ่มไม้และพงหญ้ายังมีสมุนไพรแปลกประหลาดนานาชนิดขึ้นอยู่เต็มไปหมด

เจ็ดวันมานี้ ไม่เพียงแต่เก็บ "หญ้าจันทราเสี้ยว" อายุเกินร้อยปีตามภารกิจของสำนักได้เกือบห้าสิบต้นแล้ว ยังเก็บวัตถุดิบวิญญาณหายากได้อีกจำนวนมาก

เช่น บุปผาหวงจี ตังกุยเงิน บุปผาสามโค้ง รวมแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยต้น ที่ล้ำค่าที่สุดคือโสมป่าพันปีหนึ่งต้น อย่างน้อยก็มีมูลค่าหลายสิบหินวิญญาณระดับกลาง บวกกับสัตว์วิญญาณที่ล่าได้หลายตัวในช่วงนี้ การเดินทางในแดนลี้ลับครั้งนี้ ทำให้หลิวอวี้ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง

"แกรก แกรก!" เสียงสั่นสะเทือนทึบๆ ดังขึ้นกะทันหันในป่าเงียบสงบ ราวกับต้นไม้จำนวนมากถูกหักโค่น หลิวอวี้เรียก "กระบี่วายุหิมะ" ออกมาอย่างระมัดระวัง ครู่ต่อมาเสียงดังจากข้างหน้าก็ดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงปะทะกันดังตึงตัง ผสมกับเสียงร้องแหลมบาดหู

"หรือว่าศิษย์สำนักถูกสัตว์ร้ายในป่าโจมตี?" หลิวอวี้เงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง แล้วคาดเดาในใจ จากนั้นหยิบยันต์ "ซ่อนกลิ่นอาย" ระดับสามออกมา กระตุ้นใช้งาน เก็บกลิ่นอาย แล้วลอบเข้าไปข้างหน้า เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้ส่งเสียงดังขนาดนี้

"งูสองตัวสู้กัน?" เมื่อเข้าใกล้ป่าที่เกิดเสียงดังสนั่น หลิวอวี้กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ชะโงกหน้ามองดู แล้วก็ต้องตกตะลึง เห็นเพียงในป่าไม่ไกลนัก มีงูยักษ์สองตัว ลำตัวยาวหลายจั้ง หนาเท่าเสาเรือน กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ต้นไม้หักโค่นเป็นแถบ ป่าทึบกลายเป็นลานโล่งกว้าง

งูตัวหนึ่งหลังลายตาข่ายสีน้ำตาลดำ หัวงูใหญ่เหมือนเตารีดยักษ์ ปากเต็มไปด้วยฟันแหลมคม ใหญ่กว่าลำตัวถึงสามเท่า น่าจะเป็น "อสรพิษพฤกษายักษ์" สัตว์วิญญาณที่พบได้ทั่วไปในป่าทึบ

แต่ "อสรพิษพฤกษายักษ์" ตัวนี้ลำตัวใหญ่โต มีแสงวิญญาณสีเขียวจางๆ คุ้มกันกาย ที่แท้เป็นสัตว์วิญญาณระดับสี่ที่หายากซึ่งเลื่อนขั้นสู่ขั้นสร้างฐานแล้ว "อสรพิษพฤกษายักษ์" ในหมู่สัตว์วิญญาณถือว่ามีคุณสมบัติธรรมดา หากไม่มีวาสนา ยากนักที่จะสร้างแก่นอสูร เลื่อนขั้นสู่ขั้นสร้างฐานได้

งูอีกตัวแม้จะเล็กกว่าหน่อย ลำตัวหนาแค่ครึ่งหนึ่งของ "อสรพิษพฤกษายักษ์" แต่ก็เป็นงูใหญ่เช่นกัน ลำตัวเรียวยาว ความยาวไม่ด้อยไปกว่า "อสรพิษพฤกษายักษ์" เลย

หัวงูแบนเป็นรูปสามเหลี่ยม ในปากมีเขี้ยวพิษแหลมคมสองซี่ที่งอโค้งกลับหลัง ส่องประกายเย็นยะเยือก ไม่เหมือน "อสรพิษพฤกษายักษ์" ที่ปากเต็มไปด้วยฟันยักษ์เหมือนสัตว์บก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเขี้ยวพิษของงูพิษขนานแท้

ลวดลายบนตัวงูเป็นวงแหวน วงหนึ่งสีเงิน วงหนึ่งสีดำ สลับกันไปมา วงสีเงินแคบกว่า สวยงามมาก หลิวอวี้เดาว่านี่น่าจะเป็นสัตว์วิญญาณหายากที่บันทึกไว้ในตำรา "งูหลังเงิน" ซึ่งเป็นงูพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง

ว่ากันว่างูชนิดนี้มีพรสวรรค์ไม่เบา มีโอกาสสูงมากที่จะเลื่อนขั้นสู่ขั้นสร้างฐานและสร้าง "แก่นอสูร" ได้ และ "งูหลังเงิน" ตัวนี้ก็มีแสงเงินคุ้มกันกายเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเลื่อนขั้นสู่ขั้นสร้างฐานแล้ว

"ฟู่ว!" อสรพิษพฤกษายักษ์อ้าปากกว้าง พุ่งเข้าใส่งูหลังเงิน มุ่งเป้าที่เจ็ดนิ้วของลำตัว งูหลังเงินตอบสนองรวดเร็ว เอนตัวหลบการฉกกัดของอสรพิษพฤกษายักษ์ จากนั้นหัวงูพุ่งสวนออกไปรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ กัดเข้าที่หลังของอสรพิษพฤกษายักษ์

"ตู้ม!" อสรพิษพฤกษายักษ์เจ็บปวด สะบัดตัว อาศัยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าสองเท่า ใช้แรงเหวี่ยงงูหลังเงินออกไป แล้วหดตัวกลับ หลังของ "อสรพิษพฤกษายักษ์" มีเกล็ดงูสีดำหนา แข็งแกร่งดั่งเหล็กเย็น แต่ก็ถูกเขี้ยวพิษแหลมคมของงูหลังเงินกัดทะลุเป็นรูเลือดสองรู เลือดสีเขียวหมึกไหลซึมออกมา

เพียงแต่เกล็ดงูของอสรพิษพฤกษายักษ์แข็งแกร่งเกินไป เขี้ยวพิษของงูหลังเงินกัดได้ไม่ลึก พิษจึงเข้าสู่ผิวหนังชั้นตื้นของอสรพิษพฤกษายักษ์เท่านั้น ไม่นานก็ถูก "อสรพิษพฤกษายักษ์" ขับพลังวิญญาณดันพิษออกมาจากรูเลือด เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาเดิม ถูกย้อมเป็นสีเขียวหมึก

หยดลงบนพื้น หญ้าและพุ่มไม้เหี่ยวเฉาทันที ดินถูกกัดกร่อนจนดำเมี่ยม ส่งเสียง "ซู่ ซู่" และมีควันลอยขึ้นมา แสดงให้เห็นว่าพิษของงูหลังเงินร้ายแรงเพียงใด

"ซู๊ด!" อสรพิษพฤกษายักษ์แลบลิ้นสีแดงฉาน แผลที่หลังปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟเผา โจมตีพลาดแถมยังถูกกัดสวน แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี ร่างมหึมาเลื้อยวนรอบ "งูหลังเงิน" ซ้ายขวา เริ่มวนเป็นวงกลม ลำตัวเดี๋ยวชูขึ้น เดี๋ยวคดงอ

เผชิญหน้ากับอสรพิษพฤกษายักษ์ที่ประสงค์ร้าย "งูหลังเงิน" ขดตัวเรียวยาว ชูหัวขึ้น เปลี่ยนทิศทางตามการเคลื่อนไหวของอสรพิษพฤกษายักษ์ตลอดเวลา ปากแลบลิ้นสีเขียวออกมา ส่งเสียง "ฟู่ ฟู่!" บาดหู เหมือนกำลังเตือนอสรพิษพฤกษายักษ์อย่างสุดกำลังว่าอย่าบุ่มบ่าม

"ฟู่ว!" อสรพิษพฤกษายักษ์ที่กำลังเลื้อยวน จู่ๆ ก็ชูหัวสูง พุ่งเข้าใส่งูหลังเงินที่ขดตัวอยู่ เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง "งูหลังเงิน" ก็ไม่ยอมน้อยหน้า พุ่งสวนกลับรวดเร็วปานสายฟ้า มุ่งเป้ากัดที่ท้องของลำตัวอันใหญ่โตของอสรพิษพฤกษายักษ์ที่พุ่งเข้ามา

แต่อสรพิษพฤกษายักษ์ที่พุ่งมาได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็หดหัวกลับ สะบัดหางอันใหญ่โตเหมือนแส้ยาว ฟาดเข้าใส่ลำตัวเรียวยาวของ "งูหลังเงิน" ที่ยืดออกไปเพื่อจะกัด

"ปัง" หางงูฟาดเข้าที่หัว "งูหลังเงิน" อย่างจัง จนงูหลังเงินตาลาย ล้มคว่ำลงกับพื้นอย่างแรง

โจมตีสำเร็จ หัวอสรพิษพฤกษายักษ์ที่หดกลับก็พุ่งออกมาทันที มุ่งกัดที่ท้องอ่อนนุ่มของงูหลังเงินที่หงายท้องอยู่ แต่กลับชนเข้ากับเกราะแสงสีเงิน เป็นวิชาพรสวรรค์ของงูหลังเงิน "เกราะอาคมแสงเงิน" ที่สามารถสร้างเกราะคุ้มกันกายได้เหมือนผู้บำเพ็ญเพียร

เมื่อ "งูหลังเงิน" ได้สติ ยกหัวขึ้น อสรพิษพฤกษายักษ์ก็เลิกโจมตีและหดตัวกลับ ทั้งสองกลับมาคุมเชิงกันอีกครั้ง อสรพิษพฤกษายักษ์เริ่มวนรอบงูหลังเงินที่อยู่ตรงกลางอีกครั้ง ปากพ่นลมหายใจเหม็นคาวออกมาเป็นระยะ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป อสรพิษพฤกษายักษ์หาจังหวะโจมตีงูหลังเงินที่ขดตัวอยู่ตรงกลางเป็นระยะ ทั้งสองฝ่ายต่างบาดเจ็บ อสรพิษพฤกษายักษ์มีแผลเพิ่มขึ้นกว่าสิบแห่ง แต่งูหลังเงินบาดเจ็บหนักกว่าเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะถูกกัดหรือถูกหางฟาด แสงวิญญาณบนตัวหม่นหมอง เกล็ดที่หัวและลำตัวแตกหลายแห่ง เลือดไหลไม่หยุด

หลิวอวี้ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ดูงูสองตัวต่อสู้กัน เกิดความสงสัยในใจ

"งูหลังเงิน" ตัวเล็กกว่าอสรพิษพฤกษายักษ์ อสรพิษพฤกษายักษ์ขึ้นชื่อเรื่องหนังเหนียวในหมู่งู การปะทะกันตรงๆ "งูหลังเงิน" ย่อมเสียเปรียบ การขดตัวอยู่กับที่ ตั้งรับอย่างเดียว แลกหมัดต่อหมัด "งูหลังเงิน" ย่อมสู้ความอึดของอสรพิษพฤกษายักษ์ตัวนี้ไม่ได้

จุดเด่นของ "งูหลังเงิน" อยู่ที่ลำตัวเรียวยาวคล่องแคล่ว และเขี้ยวพิษแหลมคมในปาก ทำไมมันไม่ใช้ความเร็วและความคล่องตัวเลื้อยวนต่อสู้กับอสรพิษพฤกษายักษ์ หาจังหวะโจมตี ในสายตาของหลิวอวี้ ความเร็วในการโจมตีของ "งูหลังเงิน" เร็วกว่าอสรพิษพฤกษายักษ์มาก

ทันใดนั้น งูหลังเงินที่ขดตัวอยู่ตลอดก็ค่อยๆ คลายตัว เลื้อยตรงเข้าหาอสรพิษพฤกษายักษ์ช้าๆ เหมือนจะเปิดฉากโจมตีก่อน ส่วนอสรพิษพฤกษายักษ์อาจจะเกรงกลัวเขี้ยวพิษของ "งูหลังเงิน" จึงเริ่มถอยหลังช้าๆ

"งูหลังเงิน" เลื้อยไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก็หยุดลง ไม่ได้รุกคืบเข้าหาอสรพิษพฤกษายักษ์อีก ลำตัวตั้งขึ้น หัวชูสูง จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของอสรพิษพฤกษายักษ์เขม็ง

ด้านหลังงูหลังเงิน งูน้อยสีขาวล้วนตัวยาวเท่าแขน กว้างสองนิ้ว กำลังเลื้อยหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ที่แท้ "งูหลังเงิน" ขดตัวนิ่งมาตลอด ก็เพื่อปกป้องงูขาวน้อยตัวนี้ เจ้างูขาวน้อยตัวนี้คงเป็นลูกของ "งูหลังเงิน"

เมื่องูขาวน้อยพยายามเลื้อยออกจากลานโล่งที่เกิดจากการต่อสู้ของงูทั้งสอง กำลังจะหนีเข้าสู่พงหญ้าในป่าทึบ อสรพิษพฤกษายักษ์ก็พุ่งตัวออกไปทันที ลำตัวแนบพื้นเลื้อยอ้อมอย่างรวดเร็ว หวังจะอ้อมงูหลังเงินที่ขวางอยู่ข้างหน้า ไปกัดงูขาวน้อยที่กำลังหนีโดยตรง

"ฟู่ว!" งูหลังเงินที่ตั้งท่ารออยู่ รีบเปิดฉากโจมตีอสรพิษพฤกษายักษ์ทันที รวดเร็วดั่งแสงเงิน กัดเข้าที่หลังแข็งๆ ของอสรพิษพฤกษายักษ์ในพริบตา อสรพิษพฤกษายักษ์ทนเจ็บ สะบัดหางฟาดงูหลังเงินที่กัดหลังอยู่จนกระเด็น แล้วพุ่งเข้าหางูขาวน้อยต่อ

หางอสรพิษพฤกษายักษ์ฟาดใส่อย่างแรง จนปากของ "งูหลังเงิน" ที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วฉีกขาด แต่งูหลังเงินที่โดนโจมตีอย่างหนักกลับไม่ล้มลง กลับลุกขึ้นพุ่งเข้ากัดอสรพิษพฤกษายักษ์อีกครั้งอย่างดุร้าย เห็นได้ชัดว่ามันร้อนใจมาก กลัวงูขาวน้อยจะถูกอสรพิษพฤกษายักษ์กิน

"ซู๊ด!" อสรพิษพฤกษายักษ์ที่เลื้อยแนบพื้นไปข้างหน้า จู่ๆ ก็เงยหัวขึ้น แว้งกัดสวน งับงูหลังเงินที่พุ่งเข้ามาเต็มปาก หัวงูยักษ์น่ากลัวกัดคอของงูหลังเงินที่มีเกล็ดน้อยแน่น ฟันคมฝังลึกเข้าเนื้อ เลือดงูร้อนระอุพุ่งออกมาดั่งน้ำพุ

ที่แท้อสรพิษพฤกษายักษ์ใช้อุบายหลอกล่อ แสร้งทำเป็นจะกินงูขาวน้อย ทำให้งูหลังเงินที่ห่วงลูกเผยช่องโหว่ แล้วกัดคอหอยไว้แน่น ไม่ว่างูหลังเงินจะดิ้นรนสะบัดตัวอย่างไร อสรพิษพฤกษายักษ์ก็ไม่ยอมปล่อย ลำตัวหนาใหญ่ค่อยๆ รัดลำตัวเรียวยาวของงูหลังเงินจนแน่น

งูสองตัวกลิ้งไปมาอย่างรุนแรงบนลานโล่ง สั่นสะเทือนพื้นดิน ฝุ่นตลบอบอวล อสรพิษพฤกษายักษ์รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ใช้ทักษะโดยกำเนิด: รัดสังหาร ลำตัว "งูหลังเงิน" เล็กกว่าอสรพิษพฤกษายักษ์ครึ่งหนึ่ง แถมยังถูกกัดคอหอย ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด เลือดไหลออกมาก งูหลังเงินค่อยๆ หมดแรง

งูขาวน้อยที่ชายป่าเลื้อยวนไปมาอย่างร้อนรน มองดูแม่ถูกงูร้ายกัด อยากจะเข้าไปช่วย แต่งูร้ายนั่นดุร้ายเกินไป สัญชาตญาณความกลัวทำให้มันไม่กล้าขยับ

"ฟู่ ฟู่" แม่ถูกกัด เลือดไหลไม่หยุด ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ยังคงส่งเสียงเตือนให้มันหนีไป หนีไปให้ไกลที่สุด

งูขาวน้อยแม้จะตัวสั่นเทา แต่ก็รวบรวมความกล้า พุ่งเข้าหางูร้าย มันจะไปช่วยแม่ แม้จะเป็นการไปตายเปล่า แต่มันก็ทนดูแม่ถูกงูร้ายกัดตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ต่อให้ต้องตาย ก็ขอตายพร้อมกับแม่