Special District 9 ตอนที่ 307 คนที่ตายอยู่ในรถ

ตอนที่ 307 คนที่ตายอยู่ในรถ

ภายในตรอก

กลุ่มชายที่เสียชีวิตถูกจู้เหว่ยและคนอื่นนำร่างไป ขณะผู้นำกลุ่มกับเพื่อนร่วมทางได้รับบาดเจ็บอีกสองคนถูกใส่กุญแจมือไว้

“โทรแจ้งโรงพยาบาลรองของสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขาเตรียมหมอและห้องผ่าตัดสามห้องให้เร็วที่สุด” แมวเฒ่าพูดอย่างเร่งด่วน “ผู้ต้องหาที่เสียชีวิตก็ย้ายไปไว้ในห้องเก็บศพก่อน แล้วก็ถ้าใครในสำนักงานตำรวจมาถามถึงรายละเอียดคดีนี้ ฉันไม่อนุญาตให้เปิดเผยนะ”

“เข้าใจแล้วครับ!”

“เข้าใจครับ!”

เจ้าหน้าที่พยักหน้าทีละคน

แมวเฒ่าหันมามองฟู่เสี่ยห่าวที่นั่งพิงอยู่ข้างกำแพง ก่อนพูดอย่างรวบรัด “นายจะทำงานเป็นทีมได้ยังไงถ้าใจร้อนและตัดสินใจเองแบบนี้ หืม?!”

“ฮ่าฮ่า!” ฟู่เสี่ยวห่าวหัวเราะเบาๆ

“แปะ!”

แมวเฒ่าเอื้อมมือไปตบไหล่ฟู่เสี่ยวห่าวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “นายไปโรงพยาบาลพักผ่อนสักสองสามวันเถอะ”

“ครับ” ฟู่เสี่ยวห่าวพยักหน้า

...

ในเวลาเดียวกัน

กลางสี่แยกถนนฟู่อานและถนนเถ้าธุลี ฉินอวี่ได้ยินเสียงปืนก็นำอีกสองคนวิ่งไปด้านขวาของถนน

“หัวหน้าฉินเดี๋ยวก่อน” ตำรวจห้ามฉินอวี่ไว้ “บางทีพวกมันอาจยิงขู่ให้เราวิ่งไปหลบก็ได้”

"ไม่เป็นไร” ฉินอวี่ยกปืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ทันทีเล็งขึ้นไปเขาเห็นรถออฟโรดแล่นอยู่บนถนนถัดจากชุมชน

ตำแหน่งของฉินอวี่อยู่ห่างจากท้ายรถประมาณยี่สิบเมตร เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินไปกลางถนน เพื่อสังเกตสถานการณ์ในรถ

หน้าถนน ชายฉกรรจ์สองคนสวมหมวกถุงเท้าปิดหน้าอย่างมิดชิด เดินข้ามถนนมาอย่างรวดเร็ว

ฉินอวี่เห็นดังนั้นจึงตะโกนทันที “สองคนนี้ดูแปลกๆ ไปจับมา”

“หัวหน้าฉิน นี่อาจเป็นแค่พวกอันธพาลที่อยู่ตามถนน” ตำรวจเตือนอีกครั้ง “เรียกพวกแมวเฒ่าก่อนเถอะ”

“ไม่ พวกนี้น่าสงสัย ถ้าพลาดไปจะตามพวกมันไม่ทัน” ฉินอวี่กระชับปืนในมือแน่นพลางเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “นายใช้วิทยุสื่อสารแจ้งไปก่อน”

หลังจากพูดจบ ตำรวจนายนั้นก็หยิบวิทยุสื่อสารออกจากเอวและเริ่มตะโกน ขณะฉินอวี่รีบเดินปรี่ไปหาชายสองคนที่ข้ามถนนอย่างรวดเร็ว

กลางถนน ชายแปลกหน้าสองคนเริ่มมีท่าทางระแวดระวังมากขึ้น และพวกเขาก็หันไปเหลือบมองด้านหลัง

ฉินอวี่เดินเร่งความเร็ว

“วิ่ง!”

หลังจากที่ชายทางซ้ายตะโกนบอกเพื่อนของเขา ทั้งสองก็วิ่งหนีไป

“ปัง!”

ฉินอวี่ยิงปืนขึ้นฟ้า “หยุด! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ”

ทั้งสองไม่สนใจฉินอวี่ พวกเขาข้ามถนนไปอย่างรวดเร็วและวิ่งหน้าตั้งไปตามถนน

“บ้าเอ๊ย! หยุดนะเว้ย!”

ฉินอวี่ไล่ตามไปทันที ต้นขาที่แข็งแรงและทรงพลังทำให้พุ่งไปอย่างรวดเร็ว พลังในเวลาอันสั้นไม่ต่างไปกว่านักกีฬามากนัก

หลังจากนั้นสิบวินาที

ทั้งสองฝ่ายเริ่มกระชั้นชิดมากขึ้น ขณะฉินอวี่กำลังจะไล่ตามสองคนนี้ทัน ชายอีกด้านหนึ่งก็วิ่งไปที่หัวมุมถนน หลังจากหยุดเพื่อชะลอความเร็ว พวกเขาเลี้ยวซ้ายอย่างกะทันหัน

ฉินอวี่ตัดสินใจไม่ตามคนที่เลี้ยวซ้าย และยังชะลอตัวลงทันทีก่อนโซเซเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังร้าน

“ปัง!”

อีกฝ่ายที่หัวมุมด้านซ้ายยิงใส่ฉินอวี่

ฉินอวี่ก้าวออกจากที่กำบัง พร้อมกับยิงสวนกลับไปสองนัด

“โอ๊ย!”

เมื่อเสียงปืนดังขึ้น ใครบางคนที่อยู่อีกฟากหนึ่งก็ร้องเสียงหลงออกมา

ฉินอวี่หันหลังกลับและโบกมือให้สัญญาณตำรวจสองคนที่อยู่ด้านหลัง “มานี่ พวกมันถูกยิง”

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนกำลังพยายามวิ่งเข้ามาอย่างเต็มกำลัง

“เอี๊ยด!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเบรกดังขึ้นบนถนนด้านซ้าย

ฉินอวี่รู้สึกหมดหวังหลังจากได้ยินเสียงนี้

“ปัง! ปัง! ปัง!”

ทันทีที่สิ้นเสียงเบรก อีกฝ่ายจึงสาดกระสุนใส่จนฉินอวี่และตำรวจไม่กล้าโผล่หัวออกไป

สองสามวินาทีต่อมาเสียงปืนก็หยุดลง

ฉินอวี่รีบออกจากที่กำบังพร้อมปืนในมือ เขาเดินไปยังมุมถนนก็เห็นคนร้ายวิ่งเข้าไปในรถตู้ ก่อนปิดประตูแล้วรถก็แล่นออกไป

“หัวหน้าฉิน เคยเจอหนึ่งในพวกนั้นไหม?” ตำรวจถามด้วยเสียงเหนื่อยหอบ

ฉินอวี่มองด้านหลังของรถตู้ เขาพยายามจำหมายเลขทะเบียนรถก่อนพูดเสียงเรียบ “พอมันได้คำตอบละก็หนีไป

“หัวหน้าบ้าบิ่นเกินไป บุกเข้าไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่คนได้ไง?!” ตำรวจพูดด้วยความกังวล

ฉินอวี่เหลือบมองพวกตำรวจแต่ก็ไม่สามารถตำหนิอีกฝ่ายได้ เพราะตำรวจทุกคนไม่ได้ทุ่มเทขนาดนั้น ส่วนใหญ่มีครอบครัวและมีภาระต้องดูแล ดังนั้นพวกเขาจึงวิ่งช้าๆ เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

“กลับไปที่รถเถอะ” ฉินอวี่ชวนตำรวจทั้งสองกลับ

...

ไม่ถึงนาทีต่อมาฉินอวี่ก็ก้าวไปขึ้นรถ ก่อนมองเข้าไปในตรอกเขาก็เห็นแมวเฒ่าและคนอื่นรีบวิ่งมา

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมายิงกันที่นี่ล่ะ?!” แมวเฒ่าถามด้วยความสงสัย

“พอลงรถ ฉันก็ได้ยินเสียงปืนก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นพวกที่หนีรอดจากนายมาได้” ฉินอวี่ตอบเสียงเบา

“ไม่น่าจะมีแล้วนะ” แมวเฒ่าส่ายหัว “พวกนั้นถูกคุมตัวหมดแล้ว”

หลังจากฉินอวี่พยักหน้า เขาก็ตรวจสอบสภาพรถอย่างระมัดระวัง และก็พบว่ากระจกหน้ารถฝั่งคนขับนั้นแตกทั้งหมด มีรูกระสุนเจาะเข้าไปอีกสี่ถึงห้ารู

“มันยิงมาที่รถคันนี้ด้วยเหรอ?” แมวเฒ่าถาม

ฉินอวี่พยักหน้าพลางซับเหงื่อด้วยแขนเสื้อก่อนดึงเปิดประตูฝั่งคนขับ

ภายในรถคนขับนอนนิ่งแนบกับพวงมาลัย กระสุนเจาะเข้าลำตัวหลายแห่งเลือดไหลอาบร่าง

ฉินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าชายคนนี้เหมือนเคยเห็นมาก่อน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะจับคางอีกฝ่ายและยกขึ้นเบาๆ

ชายคนนั้นตายแล้ว แต่ร่างยังไม่แข็งขณะที่ฉินอวี่ยกคาง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ภายใต้แสงสลัวฉินอวี่มองไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายและตะลึงงันในทันที

“ใครน่ะ?”

แมวเฒ่าพอเห็นหน้าของฉินอวี่จึงอยากรู้ เขาก้าวไปข้างหน้าชะโงกมองไปในรถ ตัวเขาก็แข็งทื่อ

“ให้ตายสิ ทำไมถึงเป็นเขาได้ล่ะ?!” ฉินอวี่อุทานด้วยความประหลาดใจ

...

ในรถตู้ คนขับรถโทรหาเป่ยเตอหยง

“ฮัลโหล?”

“มันเป็นกับดัก ลูกน้องทั้งห้าคนถูกจับไปหมดแล้ว” คนขับพูดด้วยความโกรธ “เจ้าสองคนที่โดนจับ มันไม่ใช่เพื่อนเจ้าเสือน้อยเลย”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เป่ยเตอหยงก็กัดฟันถาม “คนของฉันล่ะนายไปรับมารึยัง?”

“เรียบร้อย”

“มีคนถูกฆ่าหรือเปล่า”

“มี”

“โอเค กลับมาก่อน แล้วค่อยคุยกัน” เป่ยเตอหยงวางสายโทรศัพท์ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

……….……….……….………………………..