EP.113

EP.113

“ชิโร่!”

เมื่อชิโร่ปรากฏตัวขึ้น เขายืนปกป้องคุชินะอย่างไม่เกรงกลัว ทางซึนาเดะก็ยิ่งตกตะลึง โอโรจิมารุหายใจหอบ ดวงตาของเขามีประกายวาววับอย่างอธิบายไม่ถูก

"นายคิดว่านายนั้นกำลังทำอะไรอยู่ ?!"

ซึนาเดะตะโกนอย่างเดือดดาล ในขณะนี้ เธอดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าตอนที่เกิดเหตุการณ์ในแคว้นคุสะงาคุเระ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เธอต้องแบกรับภาระความรับผิดชอบอันหนักอึ้งไว้บนบ่า

ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นตัวกำหนดว่าโคโนฮะจะสามารถหลุดพ้นจากหล่มสงครามได้หรือไม่ แม้แต่ตอนที่คุชินะเตรียมรับมือกับการระเบิดอารมณ์ครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นหวัง ซึนาเดะก็ได้แต่โทษความอ่อนแอของตัวเอง

ถ้าเพียงแต่เธอแข็งแกร่งกว่านี้ ถ้าเพียงแต่เธอมีความแข็งแกร่งแบบปู่หรือแม้กระทั่งคุณลุงของเธอ ก็คงจะไม่มีช่วงเวลาที่น่าเศร้าใจมากมายขนาดนี้

พลัง! ต้องการพลัง! ซึนาเดะไม่เคยรู้สึกปรารถนาความแข็งแกร่งอย่างแรงกล้ามากเท่านี้มาก่อน

จากระยะไกล เหล่านินจาของโคโนฮะผู้ต้องการเข้ามาช่วยเหลือ พวกเขาถูกนินจาของอาเมะผู้ดุร้ายขัดขวางไว้ ก่อนหน้านี้โคโนฮะเป็นผู้ขัดขวางพวกเขาไว้ บัดนี้สถานการณ์กลับพลิกผัน

"ท่านฮันโซจะต้องชนะแน่! พวกเราไม่มีทางปล่อยให้พวกแกผ่านไปได้หรอก!"

"ท่านฮันโซจงเจริญ!"

ท่ามกลางเสียงต่อสู้ที่ดังสนั่น ณ ใจกลางสนามรบ ร่างอันโดดเดี่ยวของชิโร่ยืนอยู่ตรงหน้าคุชินะและเริ่มเดินไปข้างหน้าทีละก้าว

“ครั้งนึงฉันเคยคิดว่าอคติในใจของผู้คนนั้นเปรียบเสมือนภูเขา ไม่ว่าอุจิวะจะพยายามมากเพียงใด พวกเขาก็ไม่สามารถขยับมันออกไปได้...”

เสียงอันเหนื่อยล้าของเขาสะท้อนก้อง มันพาซึนาเดะย้อนกลับไปยังถ้ำในแคว้นคุสะงาคุเระ และจ้องมองไปที่คุชินะอย่างไม่ลดละ

ชิโร่เหลือบมองฝูงชนอย่างเอียงอาย ต่างจากความเหงาที่เขาเคยแสดงออกในแคว้นคุสะงาคุเระ ในคราวนี้กลับมีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของเขา

"การตัดสินใจในสนามรบคงต้องรอจนกว่าฉันจะตายไปเสียก่อน คุชินะ เกียรติยศของตระกูลอุจิวะจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องพังทลายลงเบื้องหลังสหายของตน เฉกเช่นที่ตระกูลเซ็นจูเคยยืนอยู่เบื้องหน้าของโคโนฮะในมหาสงครามโลกนินจาครั้งแรก..."

เสียงอันแน่วแน่ของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบ เหล่านินจาขอโคโนฮะต่างลืมความเสียสละที่ตระกูลเซ็นจูได้ทำเพื่อปกป้องหมู่บ้านในช่วงมหาสงครามโลกนินจาครั้งแรกไปนานแล้ว

แต่ในสนามรบแห่งนี้ นินจาของเซ็นจูผู้เป็นยอดฝีมือที่ติดตามซึนาเดะมาที่นี่ต่างรู้สึกว่าดวงตาของพวกเขาแสบร้อนด้วยความรู้สึกเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

แม้ชาวโคโนฮะจะลืมเซ็นจูไปแล้ว แต่อุจิวะก็ยังคงจำได้ และครั้งนี้ อุจิวะคือผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคน

“ชิโร่!”

ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา จนไม่อาจแยกออกได้ชัดเจนว่าหยดน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาของซึนาเดะคือฝนหรือน้ำตา สายตาของเธอจ้องมองอย่างแน่วแน่ขณะตะโกนว่า

"ชิโร่! ถ้ายังมีไพ่เด็ดเหลืออยู่ ก็ใช้มันซะตอนนี้!"

ขณะที่เสียงตะโกนของซึนาเดะดังขึ้น โอโรจิมารุก็ปล่อยคาถาของเขาออกมาทันที โดยเล็งไปที่ฮันโซที่กำลังเตรียมโจมตี

หัตเหล่าอสรพิษประสานเงา!

ทันใดนั้น งูนับไม่ถ้วนก็รุมล้อมร่างที่ดูเหมือนฮันโซ ก่อนที่ร่างของเขาจะสลายกลายเป็นแอ่งน้ำ เมื่อเห็นดังนั้น ชิโร่จึงสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่งการว่า

"ตามหาร่างที่แท้จริงของฮันโซ! แค่ช่วงเวลาเดียวก็เพียงพอที่จะจบเรื่องนี้แล้ว!"

ด้วยการกระโดดอันทรงพลัง ชิโร่กระโดดขึ้นไปบนแผ่นหินแตกที่สูงที่สุดในสนามรบที่ถูกทำลาย

"ร่างที่แท้จริงของฮันโซ!"

เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ คุชินะก็รีบผนึกมือและตะโกน ทันใดนั้น พลังก็พุ่งทะยานไปทั่วสนามรบ

ม่านพลัง : โดมสวรรค์

ศูนย์กลางอยู่ที่ตัวเธอเอง กำแพงตรวจจับทรงกลมโปร่งใสขยายตัวอย่างรวดเร็ว ด้วยพลังจากการใช้จักระอย่างไม่ยั้งคิดของคุชินะ ม่านพลังนั้นจึงขยายใหญ่ขึ้นจนครอบคลุมพื้นที่ครึ่งนึงของสนามรบได้ในพริบตา

"ฮันโซอยู่ใต้ดิน!"

คุชินะเบิกตากว้างขึ้นทันที แล้วตะโกน เธอได้ชี้ไปยังที่ซ่อนของฮันโซทันที ขณะที่ฮันโซที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินเตรียมโต้กลับ เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของซึนาเดะก็ดังก้องมาจากท้องฟ้า

"ฮันโซ! ออกมา!"

ซึนาเดะกระโดดลงมาด้วยพลังทั้งหมด ฝ่าเท้าสวรรค์แห่งความเจ็บปวดอันรุนแรงของเธอได้กระแทกลงสู่พื้นดิน พลังมหาศาลของเธอทำให้แผ่นดินถล่มลงมาราวกับแผ่นดินไหว

การทำลายล้างอันมหึมาทำให้เหล่านินจาที่อยู่รอบๆ ทั้งพันธมิตรและศัตรูต่างตกตะลึง แม้จะถึงขีดจำกัดแล้ว แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็เกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าแทรกแซงได้

"แก!"

ฮันโซโผล่ขึ้นมาจากพื้น หน้าตาดูโทรมไปหมด เขาหอบหายใจ จ้องมองนินจาขิงโคโนฮะอย่างโกรธจัด

"ให้ฉันดูหน่อยว่าแกมีจักระเหลืออยู่เท่าไร นอกเหนือจากพลังสถิตร่าง 9 หางนั่น!"

ทันทีที่ฮันโซปรากฏตัวขึ้น ท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่า ภาพอันน่าตกใจนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่านินจาทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น ทำให้พวกเขาหวาดกลัว

บนแผ่นหินที่สูงที่สุด มีร่างนึงยืนโดดเดี่ยว ร่างนั้นสวมชุดสีขาวขาดรุ่งริ่ง ชิโร่ได้หายใจหอบและดูบอบช้ำเล็กน้อย มองลงมาที่ฮันโซด้วยแววตาเย่อหยิ่ง หลังของเขาสว่างไสวด้วยประกายไฟฟ้านับไม่ถ้วน

"ฮันโซ! ฉันต้องการแค่ช่วงเวลาเดียวเท่านั้น คาถานี้อาจจะยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็ไม่มีทางหลบเลี่ยงได้!"

เนตรวงแหวนสีแดงเข้ม 3 โทโมเอะได้จ้องมองไปที่ฮันโซ ทันใดนั้น สีหน้าของชิโร่ก็สะท้อนถึงความเย่อหยิ่งที่ฮันโซเคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ราวกับว่าตอนนี้เขาครอบครองสนามรบอยู่

"อะไรนะ... นี่มันคาถาระดับไหนเนี่ย ?!"

"ไม่...เป็นไปไม่ได้! คนๆนึงจะใช้พลังขนาดนั้นได้ยังไง ?!"

เหล่านินจาจากทั้งโคโนฮะและอาเมะงาคุเระจ้องมองด้วยความตกใจกับฉากนี้

ในช่วงเวลาต่อมา เมื่อสายฟ้าได้แลบออกมาจากมือของชิโร่ ดวงตาของฮันโซก็หดตัวลง

"คาถานี้เรียกสายฟ้าจากสวรรค์ ชื่อของมันคือ กิเลน ด้วยสายฟ้านี้ จงหายไปจากโลกนี้ซะ!"

ขณะที่ชิโร่ยกแขนขึ้นราวกับเทพผู้ควบคุมพ้องฟ้า สายฟ้าได้ฟาดลงมาจาดบนท้องฟ้ราวกับมันนั้นเชื่อฟังคำสั่งของเขา สายฟ้าได้ร้องคำรามพร้อมกับสายฟ้าในร่างของสัตว์สายฟ้าขนาดมหึมาของกิเลนได้ปรากฏตัวขึ้น เสียงคำรามอันดังสนั่นได้ดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบ

"ไม่มีทางหลบได้แน่!"

เมื่อเห็นบทนำของคาถา เหล่านินจาผู้มีประสบการณ์ที่อยู่ในบริเวณนั้นก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าพวกเขาไม่มีโอกาสหลบเลี่ยงมันได้

นี่ไม่ใช่แค่วิชานินจา แต่มันคือเทคนิคที่ควบคุมพลังของธรรมชาติ ฟ้าได้ผ่าลงมาในเวลาเพียง 1 ในพันวินาที ซึ่งมันเร็วกว่าความเร็วเสียง!

"ชิโร่ นี่มัน!"

เสียงแหบพร่าของโอโรจิมารุสะท้อนแววตาชื่นชมอย่างหาที่เปรียบมิได้ ดวงตาสีทองของเขาสะท้อนประกายสายฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะทึ่งกับคาถาอันน่าเหลือเชื่อนี้

"ฮันโซ!"

ทันใดนั้น ร่างของฮันโซก็สลายหายไปในผืนน้ำอีกครั้ง ซึนาเดะหน้ามืดลง คุชินะยังคงรักษาเกราะป้องกันเอาไว้ ตะโกนด้วยความหงุดหงิดว่า

“ชิโร่!”

เสียงร้องของเธอเผยให้เห็นร่างของฮันโซที่กลับมาอีกครั้ง ทว่าก็สายเกินไปที่จะหยุดเขาแล้ว

"อุจิวะ! ฉันยอมรับในความแข็งแกร่งของแก! คาถาสายฟ้าแบบนี้ฉันนั้นไม่อาจหลบเลี่ยงได้!"

ด้วยการใช้คาถาร่างน้ำ ร่างของฮันโซก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าชิโร่ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อพลังของคาถา

หากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาอันฉับไวของเขาที่บังคับให้ชิโร่ใช้คาถาก่อนเวลาอันควร เขาคงไม่สามารถหลบได้จริงๆ

แต่ตอนนี้ ในระยะใกล้ขนาดนั้น ไม่มีทางที่ชิโร่จะสามารถปลดปล่อยคาถาระดับนั้นได้แล้ว

คุไน 3 คมของชิโร่ได้ติดตามการเคลื่อนไหวของฮันโซ ขณะที่ฮันโซโจมตี สีหน้าของชิโร่นั้นไม่ได้แสดงความประหลาดใจใดๆ แต่กลับกลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้า ราวกับว่าแผนการของเขาประสบความสำเร็จ

"ฉันบอกนายแล้วว่าคาถานี้มันยังไม่สมบูรณ์..."

ก่อนที่ชิโร่จะพูดจบ ดวงตาของฮันโซก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ อุจิวะผู้นี้คิกจะยอมตายไปกับเขางั้นเหรอ ? นี่เขาเสียสติไปแล้วหรือไง ?

บนท้องฟ้า เสียงคำรามอันดังสนั่นของกิเลนที่ถูกสร้างขึ้นจากสายฟ้าได้ทำลายล้างท้องฟ้าและพื้นดินไปในทันที

แสงสีขาวจ้ากลืนกินสนามรบในพริบตา ทุกสิ่งหายไปจากสายตา ซึนาเดะ คุชินะ มิโคโตะ และเหล่านินจาของโคโนฮะอีกนับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังบริเวณที่สายฟ้าฟาดลงมาด้วยความตกตะลึง

บูม!

ก่อนอื่นแสงสีขาวที่ส่องประกายส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้าและพื้นดิน ตามมาด้วยเสียงระเบิดอันดังสนั่นที่สะท้อนไปทั่วทั้งแผ่นดิน

“ชิโร่!”

ซึนาเดะ คุชินะ และมิโคโตะจ้องมองด้วยความไม่เชื่อไปยังจุดที่ชิโร่เพิ่งยืนอยู่ บนก้อนหินขนาดยักษ์

ในที่สุดสายฟ้าที่รุนแรงก็ค่อยๆจางหายไป และเหล่านินจาของโคโนฮะและอาเมะงาคุเระก็มองไปที่ศูนย์กลางของสนามรบด้วยความตกตะลึง

หลังจากพายุฝนฟ้าคะนองผ่านไป เมฆดำบนท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะสลายตัวไป ราวกับว่าพลังงานของมันได้หมดลง และแม้แต่ฝนก็เริ่มหยุดตก

ณ จุดที่ชิโร่เคยยืนอยู่นั้น บัดนี้เหลือเพียงหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ พื้นดินใกล้เคียงถูกแผดเผาจนแห้งเหือดด้วยพลังอันมหาศาลของสายฟ้า ทันใดนั้น เสียงไอแผ่วเบาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ทำให้เหล่านินจาของโคโนฮะนับไม่ถ้วนต้องหรี่ตาลง ขณะที่เหล่านินจาขิงอาเมะงาคุเระส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น

"ท่านฮันโซ!"

ฮันโซได้โผล่ออกมาจากซากปรักหักพังในสภาพบอบช้ำ ร่างกายของเขาถูกฟ้าผ่าจนไหม้เกรียม และบาดแผลก็สาหัส ทว่าภายในหลุมอุกกาบาตกลับไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆเหลืออยู่เลย

"แคก แคก... ตั้งแต่แรกเริ่มเลย พลังนี้มันควบคุมไม่ได้ ทำได้แค่ชี้นำเท่านั้น... และถึงอย่างนั้นก็ยังต้องเสียสละตัวเองด้วย"

ฮันโซไออย่างอ่อนแรง เลือดได้ไหลทะลักออกมาจากปาก แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ใบหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ หลายปีผ่านมานานมากแล้วที่เขานั้นไม่ได้สัมผัสถึงความตายเช่นนี้

ใช่ เมื่อครู่นี้เอง! และใกล้มากด้วย!

"ฮันโซ!"

เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดของซึนาเดะดังก้องกังวาน ขณะที่เธอพุ่งทะยานไปข้างหน้า ไกลออกไป นัยน์ตาของคุชินะได้เบิกกว้างขึ้น ขณะที่หางจักระที่ 4 ของเธอเริ่มปรากฏ

เสียงโครมครามดังสนั่น พลังมหาศาลของซึนาเดะดูเหมือนจะอ่อนลง หมัดของเธอได้ทิ้งร่องรอยไว้เพียงหลุมลึก

ร่างของฮันโซได้กลายเป็นแอ่งน้ำ เผยให้เห็นความสิ้นหวังของเขาที่จะหลบหนีจากกลุ่มนินจาโคโนฮะนี้

เมื่อหมัดของซึนาเดะกระแทกลงพื้น พื้นดินก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นซากศพครึ่งนึงของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน ทุกคนนั้นจำมันได้ในทันที มันนั้นไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากสัตว์อัญเชิญของฮันโซ ซาลาแมนเดอร์พิษ

"แม้กระทั่งในช่วงนาทีสุดท้าย เขาก็ยังใช้สัตว์อัญเชิญของเขาเพื่อป้องกันการโจมตีที่ร้ายแรง" โอโรจิมารุกล่าว ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าฮันโซสามารถเอาชีวิตรอดจากคาถาที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ยังไง

"ท่านฮันโซ!"

"ท่านซึนาเดะ! ท่านโอโรจิมารุ!"

หลังจากสายฟ้าฟาดลงมาก่อนหน้านี้ นินจาหลายตัวจากทั้งสองฝ่ายก็ถอนตัวจากการต่อสู้และพุ่งเข้าหาผู้นำของตน

"ท่านฮันโซ!"

นินจาอาเมะกาคุเระทั้ง 6 คำรามกึกก้องขณะยืนประจันหน้าผู้นำ มี 2 คนรีบช่วยสนับสนุนฮันโซที่อ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว โดยดวงตาของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เพราะพวกเขานั้นไม่เคยเห็นท่านฮันโซอยู่ในสภาพที่น่าสงสารเช่นนี้มาก่อน

แคก แคก!

เลือดไหลทะลักออกมาจากริมฝีปากของฮันโซอีกครั้ง มันสร้างความตกตะลึงให้กับเหล่านินจาของอาเมะงาคุเระ แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ฮันโซก็ฝืนตัวเองเงยหน้าขึ้นมองเหล่านินจาของโคโนฮะที่ผลักดันเขามาถึงจุดนี้

ขณะนั้น เสียงร้องของเหยี่ยวก็ดังทะลุท้องฟ้า

"ท่านฮันโซ! ข่าวด่วนจากสนามรบ..."

เมื่อฮันโซอ่านรายงาน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ และเขาคายเลือดออกมาด้วยความหงุดหงิด

"ท่านฮันโซ!"

ในขณะที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ฮันโซก็หายใจหอบอย่างหนัก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นขณะที่เขามองไปที่ชิโนบิแห่งโคโนฮะ

หากข้อมูลนี้มาถึงเร็วกว่านี้เพียงครึ่งนาที เขาคงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้

"ดูเหมือนว่า... สงครามครั้งนี้จะเป็นชัยชนะของโคโนฮะ เหล่านินจาโคโนฮะ ฉันจะจดจำชื่อของพวกแกไว้..."

ในเวลาเดียวกัน เหล่าชิโนบิของโคโนฮะก็ได้รับรายงานจากเหยี่ยวเช่นกัน

"คุชินะ!"

กระดาษปิดผนึกที่มีตัวอักษร "ซีล" ถูกตบลงบนหลังของคุชินะ ระงับจักระสัตว์หางที่กำลังจะปะทุภายในตัวเธอ

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ดวงตาของคุชินะเบิกกว้าง น้ำตาเอ่อคลอ ขณะที่เธอพูดเสียงแหบพร่า “ชิโร่...”

"แคก แคก ฉันบอกแล้วไงว่าคาถานี้มันก็แค่แนวทาง มันยังไม่สมบูรณ์..."

ชิโร่ที่อ่อนแรงได้ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเธอโดยไม่ทันตั้งตัว เขายิ้มจางๆ แม้จะอยู่ในสภาพนี้และเสริมว่า "คุชินะ นี่คือความลับเล็กๆน้อยๆของเรา"

เมื่อได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเขา ดวงตาสีแดงดุจสัตว์ร้ายของคุชินะก็ค่อยๆกลับมาเป็นปกติ เธอหันหน้าเข้าหาเขา และพุ่งเข้าใส่และกัดเขาอย่างดุร้ายทันที

"ไอ้คนโกหก! ฉันไม่รู้สึกถึงจักระของนายเลย!"

น้ำตาได้ไหลรินขณะสะอื้นไห้ ชิโร่ยังคงไอแผ่วเบาและยิ้มจางๆ เมื่อเห็นสีหน้าโล่งใจของซึนาเดะอยู่ไกลๆ

ทันใดนั้นเขาก็ยิ้ม เขาชนะ! เป็นอีกครั้งนึงที่เขาพนันและชนะ!

ชิโร่ที่พวกเขาเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงร่างแยกเงา แม้ว่าร่างจริงของเขาจะยังไม่เชี่ยวชาญคาถาการพรางตัวใต้ดินของเซ็ตสึขาว แต่เขาก็สามารถเจาะลึกลงไปในดินและหลบการตรวจจับจักระได้

นี่คือวิธีที่เขาหลอกอุปสรรคการรับรู้ของทั้งฮันโซและคุชินะ

"ไอ้สารเลว!"

คุชินะดุเขา แต่เมื่อความกระจ่างกลับคืนมา เธอก็รีบเช็ดน้ำตาออก ส่วนเรื่องที่ชิโร่พูดถึง "ความลับ" ของพวกเขานั้น ถึงแม้เธอจะโกรธมาก แต่เธอก็ทำได้แค่เก็บมันไว้คนเดียวเท่านั้น

"จุดพลุสัญญาณ! สงครามจบแล้ว!"

เสียงแหบพร่าของโอโรจิมารุสั่งให้กองกำลังเสริมของโคโนฮะหลายหน่วยปล่อยพลุสัญญาณ ขณะเดียวกัน ทางอาเมะงาคุเระ เหล่าก็ทำตามเช่นกัน

"เหล่านินจาโคโนฮะ ฉันจะจดจำพวกแกไว้!"

เมื่อฮันโซเห็นว่าชิโร่รอดชีวิต ความหงุดหงิดของเขาก็เพิ่มมากขึ้น ทีละคน พวกมันรุมเขา ชายแก่คนนึง

“ถอย... ถอย...”

ฮันโซออกคำสั่งให้ถอยทัพด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง เหล่านินจาของอาเมะงาคุเระหลายคนคำรามด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยอมทำตาม

เมื่อเห็นดังนั้น ฮันโซก็พึมพำอย่างอ่อนแรง “ซึนะงาคุเระพ่ายแพ้แล้ว สงครามครั้งนี้เป็นของโคโนฮะ ถอยทัพ!”

ฮันโซหวังว่าจะเกิดสันติภาพ แต่เขาได้วางแผนที่จะโจมตีโคโนฮะอย่างเด็ดขาดก่อนที่จะเจรจาเงื่อนไข

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ทั้ง 2 ฝ่ายต่างก็ได้รับผลกระทบ และอิทธิพลของเขาในการเจรจาก็ลดลงอย่างมาก

"ปกป้องท่านฮันโซระหว่างการล่าถอย!"

เหล่านินจาของอาเมกาคุเระผู้มีจิตใจมั่นคง 2 คนตะโกนออกมา ก่อนจะเรียกซาลาแมนเดอร์ตัวเล็กออกมาขุดลงไปในพื้นดิน

บนสนามรบ ทั้งนินจาของโคโนฮะและอาเมะงาคุเระต่างเริ่มถอยทัพภายใต้พลุสัญญาณ และรวมกลุ่มกับกองกำลังของตนอีกครั้ง

"อาเมะงาคุเระกำลังถอยทัพไปใต้ดินและเรียกหนูที่ติดยันต์ระเบิดออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน... พวกมันใช้หนูเหล่านี้เพื่อตัดการไล่ตาม!"

ขณะที่พวกเขากำลังถอยกลับ ชิโนบิแห่งอาเมะงาคุเระก็แสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดอย่างน่าทึ่ง โดยวางยันต์ระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนเพื่อป้องกันไม่ให้โคโนฮะไล่ตามพวกเขา

ส่วนโคโนฮะนั้นไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อแล้ว ถึงพวกเขาจะสู้ ซึนาเดะและคนอื่นๆก็คงไม่เสี่ยงทำลายอาเมะงาคุเระหรอก

หากอาเมะงาคุเระนั้นอยู่ในความโกลาหล เป้าหมายของโคโนฮะในการยุติสงครามก็คงล้มเหลว อาเมะงาคุเระที่อ่อนแอแต่ก็ค่อนข้างมั่นคงคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ

“รักษาผู้บาดเจ็บ!”

โคโนฮะได้รับความสูญเสียอย่างหนัก ทำให้นินจาหลายคนอาการสาหัส ขณะเดียวกัน อาเมะงาคุเระเหลือนินจาอีกเพียงร้อยคนเท่านั้นที่ต้องหลบหนี

จิไรยะ ซึนาเดะ และโอโรจิมารุ ต่างสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปหมดแล้ว คุชินะยังคงสามารถปล่อยระเบิดสัตว์หางได้หากต้องการ แต่การทำเช่นนั้นก็มีแต่จะทำให้โคโนฮะจมดิ่งอยู่ในสงครามอาเมะงงาคุเระต่อไปเท่านั้น

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________