บทที่ 12 สมบูรณ์แบบเกินไป

บทที่ 12 สมบูรณ์แบบเกินไป

“แม่อยู่ไหนครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย” ฉินกวนถามผ่านโทรศัพท์

“แม่อยู่นิงโป กำลังเลือกทำเลร้านใหม่อยู่” ถังอิง แม่ของเขาตอบกลับมา

“อ๋อ งั้นแม่ก็ทำงานไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวค่อยคุยกันตอนแม่กลับ” ตอนนี้ฉินกวนมีเงินหนึ่งล้านอยู่ในมือ อย่างน้อยก็พอประทังไปได้อีกสองสามวัน ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

“แม่ทำธุระเสร็จแล้ว กำลังนั่งรถไปกินข้าว มีอะไรก็พูดมาเลย ช่วงนี้ลูกไม่ค่อยกลับบ้านนะ สุดสัปดาห์นี้จะกลับไหม” ถังอิงถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“กลับครับ กลับแน่นอน” ฉินกวนรีบตอบ

“คืออย่างนี้ครับแม่ ผมอยากจะขอยืมเงินแม่ก้อนหนึ่ง ได้ไหมครับ” ฉินกวนพูดอย่างลองเชิง

“ยืมเงินเหรอ ฮะ ๆ เท่าไหร่ล่ะ” ถังอิงหัวเราะ คงคิดว่าลูกชายเงินหมดอีกแล้ว เอาคำว่ายืมมาบังหน้า

“สามล้านครับ” ฉินกวนตอบ

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงแม่ก็ดังขึ้น แข็งขึ้นเล็กน้อย “กวนกวน ลูกจะเอาเงินเยอะขนาดนี้ไปทำอะไร หรือว่าก่อเรื่องอะไรไว้”

ฉินกวนแทบอยากถอนหายใจ แค่พูดว่าจะขอเงิน แม่ก็นึกว่าเขาไปสร้างปัญหาทันที ชื่อเสียงเขานี่มันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ

“ไม่ใช่ครับแม่ คือเพื่อนผมมีโครงการหนึ่ง ผมอยากลงทุนลองดู” เขาหยิบข้ออ้างที่คิดไว้ล่วงหน้ามาใช้

ก็มีโปรเจกต์แอปอยู่จริง ถือว่าไม่ได้โกหกแม่ซะทีเดียว

ถังอิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “อย่างนี้ดีกว่า อีกสองวันแม่จะกลับหางโจว ลูกพาเพื่อนคนนั้นมาพบแม่ด้วย เอาแผนโครงการมาให้แม่ดู ถ้ามีคุณค่าในการลงทุน แม่ถึงจะตัดสินใจ”

“กวนกวน ช่วงนี้สภาพแวดล้อมการลงทุนไม่ดี หลายโครงการดูหรูหราภายนอก แต่จริง ๆ ไม่มีมูลค่าอะไรเลย การลงทุนต้องระมัดระวัง นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกคิดจะลงทุน แม่ไม่อยากให้ลูกล้มเหลว”

โดนแม่สั่งสอนอีกแล้ว

วางสายไป ฉินกวนเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

แม่เขานี่ฉลาดเกินไป หลอกยากจริง ๆ ถ้าเอาโปรเจกต์แอปข้อสอบจอหงวนไปให้ดู โดนปัดตกแน่นอน ต่อให้เป็นตัวเขาเอง ยังไม่คิดเลยว่าแอปนี้จะทำเงินได้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องใช้ข้ามโลก เขาก็คงไม่เสียเงินทำเรื่องแบบนี้

ดูท่าทาง ฝั่งแม่ไปไม่รอด

จะไปขอยืมเงินพ่อก็ไม่ไหว เพราะพ่อเขาเอง เวลาใช้เงินยังต้องขอแม่ก่อน

กำลังกลุ้มใจอยู่ จู่ ๆ ฉินกวนนึกขึ้นได้ ขวดเครื่องเคลือบสองใบที่เขานำออกมาจากโลกโบราณ นั่นไม่ใช่ของโบราณหรอกหรือ ถ้านำไปขาย น่าจะได้ราคาไม่น้อย

แต่เรื่องนี้ ต้องหาคนที่ไว้ใจได้

เขาหยิบโทรศัพท์ โทรหาพ่อ ฉินฮั่น “พ่อ อยู่ไหนครับ”

คุยกับพ่อแล้ว ฉินกวนรู้สึกผ่อนคลายกว่ามาก ครอบครัวเขานี่ก็แปลก เขาไม่กลัวพ่อ แต่ทั้งพ่อทั้งลูกกลับกลัวถังอิงเหมือนกัน

“มีอะไรล่ะ ไอ้หนู พ่ออยู่เฉียนถังกับเพื่อน” ปลายสายเสียงดังอึกทึก พ่อเขาตะโกนคุย

“คือเพื่อนผมมีเครื่องเคลือบโบราณชิ้นหนึ่ง อยากขาย แต่กลัวโดนโกง อยากถามว่าพ่อมีคนรู้จักที่ไว้ใจได้ไหม” ฉินกวนพูด

“ของโบราณเหรอ ไปหา ‘หานหง’ สิ ลูกก็เคยเจอมาก่อน เขาเป็นเพื่อนพ่อ เจ้าของโรงประมูลฝูชุน ไม่มีทางโกงเพื่อนลูกแน่นอน เดี๋ยวพ่อส่งเบอร์ให้ แล้วก็อย่าลืมเรียกลุงนะ วางละ”

พูดจบ พ่อก็วางสายทันที

ฉินกวนได้แต่ส่ายหัวขำ ๆ พ่อเขานี่ทั้งวันไม่อยู่บ้าน เอาแต่เที่ยวเล่น ข้อดีอย่างเดียวคือ รู้จักคนไปทั่ว เหมือนทั้งเจียงหนาน ไม่มีใครที่เขาไม่รู้จัก

ติ๊ง—

ข้อความเข้ามา เป็นเบอร์โทรศัพท์

ฉินกวนโทรกลับทันที อธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ หานหงพอรู้ว่าเป็นลูกชายฉินฮั่น ก็หัวเราะ “ลุงอยู่ที่โรงประมูลพอดี มาหาลุงได้เลย ต้องให้ส่งที่อยู่ไหม”

“ไม่ต้องครับลุง ผมรู้จักที่ อีกครึ่งชั่วโมงถึงครับ”

“ดี ลุงจะรอ”

ฉินกวนกลับบ้าน หยิบขวดเครื่องเคลือบสองใบ แล้วขับรถไปยังโรงประมูลฝูชุน

เมื่อพบหานหง เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง เหมือนเคยเจอกันในงานอะไรสักอย่าง

หานหงพาเขาไปที่ห้องทำงาน “กาแฟ หรือชา”

“ลุงไม่ต้องลำบากครับ ช่วยดูของสองชิ้นนี้ก่อนดีกว่า” ฉินกวนรีบเข้าเรื่อง

“ก็ได้”

หานหงเปิดกล่องกระดาษ คลี่หนังสือพิมพ์ออก หยิบขวดทั้งสองใบมาวางบนโต๊ะ

เมื่อเห็นเครื่องเคลือบ แววตาเขาสว่างวาบ แต่ไม่นานก็ขมวดคิ้ว มองอยู่นานโดยไม่พูดอะไร เหมือนเข้าสมาธิ

จากนั้นหยิบแว่นขยาย ก้มดูอย่างละเอียดทีละจุด ยิ่งดู คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น

ปากพึมพำเบา ๆ “ถูกหมด…แต่ก็ไม่ถูก”

ฉินกวนยืนดูอยู่ข้าง ๆ เริ่มร้อนใจ อะไรคือถูกแต่ไม่ถูก ลุงคนนี้แน่ใจไหมเนี่ย

ไม่นาน หานหงก็ลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์ “ให้คุณหลู่มาที่ห้องทำงานหน่อย”

พูดจบก็วางสาย แล้วกลับไปดูขวดทั้งสองอีกครั้ง

ไม่นาน ชายชราคนหนึ่งเข้ามา หานหงพูดว่า“คุณหลู่ มาดูขวดสองใบนี้หน่อย”

ชายชราสวมแว่น ตรวจดูอย่างละเอียด พักใหญ่ถึงจะลุกขึ้น ถอนหายใจเบา ๆ “น่าเสียดายจริง ๆ ทุกอย่างตรงหมด แต่…ใหม่เกินไป ผิวเครื่องเคลือบยังเงาอยู่เลย ถ้าฝังดินไว้สักไม่กี่ปี แล้วขุดขึ้นมาใหม่ คงไม่มีใครแยกออกว่าเก่าหรือใหม่”

“คุณหลู่ แน่ใจแล้วใช่ไหม” หานหงถาม

“สักแปดถึงเก้าส่วน ปัญหาคือมันใหม่เกินไป คุณก็รู้ พวกเราทำงานต้องชัวร์ถ้าไม่มั่นใจแม้แต่นิดเดียว ก็รับไม่ได้”

หานหงพยักหน้า “ลำบากคุณแล้ว ไปพักเถอะ”

หลังจากคุณหลู่ออกไป ฉินกวนถามทันที “ลุงหาน เป็นยังไงบ้างครับ”

หานหงมองเขา สีหน้าจริงจัง “เสี่ยวกวน บอกลุงมาหน่อย ของสองชิ้นนี้ หลานไม่ได้ซื้อมานะ”

ฉินกวนส่ายหน้า “ไม่ได้ซื้อครับ”

ในใจคิดต่อ —ผมแค่หยิบมานิดหน่อยเอง—

หานหงถอนหายใจโล่ง “ไม่ซื้อก็ดี พูดตามตรงนะ จากรูปทรงและลวดลาย ควรจะเป็นเครื่องเคลือบเกอเหยา สมัยราชวงศ์ซ่ง ยุคนั้นมีเตาเผาชั้นเลิศห้าแห่ง กวน เกอ หรู ติ้ง จวิน รูปทรงและลายแตกลายงาของขวดคู่นี้ สวยมาก ถ้าเป็นของแท้ มูลค่ามหาศาล ขนาดใหญ่ สภาพสมบูรณ์ เรียกเป็นสมบัติชาติยังได้”

“แต่ปัญหาอยู่ตรงที่…มันสมบูรณ์แบบเกินไป ไม่มีรอยบิ่น ไม่มีตำหนิ เนื้อดินดูใหม่มาก ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งออกจากเตา ไม่กี่สิบปีเท่านั้น”

“ลุงกลัวดูพลาด เลยเรียกคุณหลู่มาดู เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับต้น ๆ ของเจียงหนาน เขาก็เห็นเหมือนกัน ถูกหมด ยกเว้นอย่างเดียว มันใหม่เกินไป ไม่มีร่องรอยของกาลเวลา”

ได้ยินถึงตรงนี้ ฉินกวนก็เข้าใจทั้งหมด

แม้หานหงจะไม่พูดตรง ๆ แต่ความหมายชัดเจน ขวดคู่นี้…ถูกมองว่าเป็นของปลอม

สีหน้าของฉินกวนหม่นลง

ไม่ใช่เพราะเสียดายขวด เพราะที่ลุงพูดก็ถูก เขาหยิบออกมาจากโลกโบราณสด ๆ มันจะไม่ใหม่ได้อย่างไร

แต่แบบนี้ แผนหาเงินก็พังลงอีกครั้ง

หานหงเห็นสีหน้าเขา ตกใจเล็กน้อย คิดว่าเด็กคนนี้คงโดนหลอก รีบพูดขึ้น “เสี่ยวกวน ถ้ามีใครหลอกลูก รีบไปบอกพ่อนะ ด้วยเส้นสายของพ่อ อาจจะยังตามเงินคืนได้”

ฉินกวนรู้ว่าลุงเข้าใจผิด จึงยิ้ม “ลุงหาน ไม่มีใครหลอกผม ผมไม่เสียหายอะไรเลย”

“ไม่เสียหายก็ดีแล้ว”

ฉินกวนเก็บขวด  ขอตัวกลับ แวะกินข้าวง่าย ๆ ตามร้านข้างทาง

พูดตามตรง เขาค่อนข้างผิดหวังเดิมทีหวังจะใช้ขวดสองใบนี้แลกเงินก้อนหนึ่ง

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างล้มเหลว

ดูท่าทาง เขาคงต้องคิดใหม่แล้วว่า จะไปหาเงินจากที่ไหน…