EP.398 อำนาจคือคำพูด

EP.398 อำนาจคือคำพูด

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ?"

สักครู่ต่อมา ประตูมิติอีกบานก็เปิดออกข้างๆจอช และมาร์กาเร็ตก็ก้าวผ่านเข้าไปพร้อมกับถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"ไม่รู้เลย หมอนั่นคงเสียสติไปแล้วเลยมาที่นี่เพื่ออวดเบ่ง"

จอชชี้ไปที่ธอร์แล้วยักไหล่ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าธอร์เป็นอะไร

"แล้วทำไมคุณไม่ทำอะไรสักอย่างล่ะ ? นั่นลูกชายและลูกสาวของคุณที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์นี้นะ!"

มาร์กาเร็ตจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง “แล้วดูพระราชวังสิ! มันเละเทะไปหมด!”

"เฮ้ ใจเย็นๆ นี่เป็นโอกาสหายากสำหรับเด็กๆที่จะได้ฝึกฝน โดยเฉพาะเบน พลังของเขากำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว และการหาคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งพอที่จะมาฝึกซ้อมด้วยนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

จอชรีบโอบแขนรอบไหล่ภรรยาเพื่อปลอบเธอให้สงบลง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มาร์กาเร็ตก็ผ่อนคลายลงบ้างและหันมาให้ความสนใจกับลูกชายอย่างเต็มที่

อย่างที่จอชบอก การต่อสู้ระหว่างทั้ง 2 นั้นสูสีกันมาก

อันที่จริง ด้วยอาวุธที่พวกเขามี เบนจึงได้เปรียบเล็กน้อยด้วยซ้ำ

อาวุธอย่างดาบราชาคนเถื่อนและค้อนมโยลเนียร์จะไม่มีปัญหาเรื่องน้ำหนักอีกต่อไปเมื่อพวกมันผูกพันกับเจ้าของแล้ว

เนื่องจากวัสดุที่ใช้ก็มีคุณภาพใกล้เคียงกัน การตัดสินจึงขึ้นอยู่กับระยะการโจมตีและพลัง และดาบของราชาคนเถื่อนนั้นใหญ่กว่าและยาวกว่าค้อนมโยลเนียร์มาก หากไม่ใช่เพราะความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างธอร์กับค้อนของเขา เขาอาจเสียเปรียบก็เป็นได้

เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อและธอร์ยังไม่สามารถเอาชนะเบนได้ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ในขณะที่เบนดูเหมือนจะยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น

"เด็กคนนี้มีศักยภาพสูงมาก..."

แม้แต่โฮกัน 1 ใน 3 นักรบผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังอดประทับใจในฝีมือของเบนไม่ได้

"ใช่ ธอร์ใจร้อนไปหน่อยคราวนี้ การสร้างศัตรูกับตระกูลผู้ทรงอำนาจแห่งมิดการ์ดนั้นไม่คุ้มค่าเลย" แฟนดรัลกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ส่วนโวลสแต็กก์นั้น...ไม่รู้มาจากไหน เขาไปเจอกองขนมเข้า และกำลังกินไปพลางดูการต่อสู้ไปด้วย

ในขณะเดียวกัน ซิฟก็รู้สึกปะปนกันไปขณะที่เธอดูอยู่

เธอมีความสุขที่ได้เห็นเด็กชายคนนั้นจากหลายปีก่อนเติบโตขึ้นเป็นนักรบผู้แข็งแกร่งอย่างที่เธอเคยให้กำลังใจ

แต่เธอก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน เพราะคนที่เขากำลังต่อสู้ด้วยคือคนที่เธอชื่นชมมาตลอด

“เรื่องแบบนี้จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เราต้องหยุดพวกเขา” เธอกล่าว

"มันยากเกินไป... เราไม่สามารถเข้าใกล้การต่อสู้แบบนั้นได้เลย" โฮกุนถอนหายใจ

"แล้วดูสิ—จอช คาห์นก็มาถึงแล้ว ทำไมเขาไม่ทำอะไรเลยล่ะ ?" ในที่สุดแฟนดรัลก็สังเกตเห็นจอชและขมวดคิ้ว

"เขาคงใช้ธอร์เป็นตัวทดสอบเด็กคนนั้นสินะ" โฮกันกล่าวอย่างเคร่งขรึม

คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของทุกคนมืดมนลง

ใช้ธอร์เป็นตัวทดสอบเหรอ ? นั่นมันน่าอับอายมากเลยนะ

แต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย การต่อสู้รุนแรงเกินกว่าที่ใครจะเข้าไปห้ามได้

โชคดีที่พวกเขาไม่ต้องกังวลนานนัก

ลำแสงเจิดจ้าพุ่งลงมาจากท้องฟ้า—สะพานไบฟรอสต์ได้เปิดออกอีกครั้งแล้ว

พลังระเบิดสีทองมหาศาลพุ่งลงมาระหว่างธอร์และเบน บังคับให้ทั้ง 2 แยกจากกันและยุติการต่อสู้ของพวกเขา

นี่คือพระเจ้าโอดิน ราชาแห่งแอสการ์ด ที่ทรงม้า 8 ขามาด้วยพระองค์เอง

ด้านหลังเขาคือโลกิและฟริกก้า

ทันทีที่โลกิปรากฏตัว เขาก็รีบตรงไปยังข้างกายของแครอล แต่ก็ถูกเหล่าผู้ติดตามของเธอขัดขวางไว้

หลังจากได้รับอนุญาตจากแครอลแล้ว ในที่สุดโลกิก็ได้รับอนุญาตให้ผ่านเข้าไปได้

จากนั้นทั้ง 2 ก็เริ่มสนทนากันอย่างเงียบๆ โดยกระซิบกันถึงเรื่องอะไรก็ไม่รู้

"จอช..." มาร์กาเร็ตพูดด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อยขณะมองดู

"ใจเย็นๆ เขาไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง ถ้าเขามาเพื่อหาเรื่องจริงๆคงไม่ใช่แค่พวกเขา 3 คนหรอก"

"ไปทักทายกันเถอะ" จอชตอบอย่างใจเย็น

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น แผ่นพลังงานเรืองแสงก็ก่อตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ยกทั้งเขาและมาร์กาเร็ตขึ้น ลอยขึ้นไปหาโอดินอย่างนุ่มนวล

"ท่านพ่อ…"

อีกด้านนึง เมื่อเห็นโอดินมาถึง ธอร์ก็ดูประหม่าและไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดี

แต่โอดินไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลย

แต่เขากลับเหลือบมองเบนด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะหันความสนใจไปที่จอชซึ่งกำลังลอยเข้ามาหา

"ราชาแห่งเทพ ยินดีที่ได้พบท่าน" จอชกล่าวทักทายอย่างสุภาพก่อน

เขาจงใจใช้คำว่า "ราชาแห่งเทพ" แทนที่จะเป็น "บิดาแห่งเทพทั้งปวง" เพราะท้ายที่สุดแล้ว จอชเองก็ถูกนับว่าเป็น "เทพ" ในระดับนึง การเรียกโอดินว่า "บิดาแห่งเทพทั้งปวง" ก็เหมือนกับการเรียกเขาว่าพ่อ... ไม่เอาดีกว่า

“จอช คาห์น ข้าได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้ามามาก ลูกชายของข้าประมาทและก่อเรื่องวุ่นวาย โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ” โอดินกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

จริงๆแล้วโอดินมีอารมณ์ที่ค่อนข้างดีทีเดียว

ไม่มีความบาดหมางกันอย่างแท้จริงระหว่างพวกเขา และเมื่อพิจารณาว่าแอสการ์ดเป็นฝ่ายผิดอย่างชัดเจน โอดินจึงยังคงสงบและให้ความเคารพ

"แน่นอน เด็กก็คือเด็ก ไม่มีใครจะโกรธเคืองเรื่องนี้หรอก แต่เรื่องความเสียหายล่ะ..." จอชตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็เงียบไปชั่วขณะ

เพราะโจชได้วางตัวเองในบทบาท "ผู้ใหญ่" อย่างชัดเจน ทำให้ดูเหมือนว่าธอร์ ซิฟ และแม้แต่ 3 นักรบก็เป็นแค่เด็กๆ เมื่อเทียบกับเขา

แล้วในความเป็นจริงล่ะ ? ชาวแอสการ์ดเหล่านั้นแต่ละคนมีอายุมากกว่าจอชหลายสิบเท่าอย่างแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น…ถ้าหากโลกิ “แต่งงานเข้า” กับตระกูลคาห์นจริงๆ นอกจากโอดินและฟริกก้าแล้ว คนอื่นๆก็จะกลายเป็นคนรุ่นต่ำกว่าจอชไป 1 รุ่นโดยปริยาย

ความคิดนั้นน่ะ มันเจ็บปวดเหลือเกิน

"ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าเขาจะก่อความเสียหายอะไร แอสการ์ดจะรับผิดชอบทั้งหมด" โอดินกล่าว

สำหรับเขาแล้ว การบูรณะลานพระราชวังไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ช่างฝีมือชาวแอสการ์ดใช้เวลาและความพยายามเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ท่านพ่อ!" ธอร์ร้องด้วยความตกใจ

เขายังไม่ได้ชนะการต่อสู้เลยด้วยซ้ำ แล้วโอดินยังบอกว่าจะจ่ายค่าเสียหายอีกเหรอ? น่าอับอายจริงๆ!

"เงียบ!" โอดินตะโกนพลางหมุนตัวไปตะโกนใส่เขา

การถูกดุแบบนั้นต่อหน้าทุกคนทำให้ธอร์รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก

เขาอยากจะเถียงกลับ แต่ฟริกก้ารีบเข้ามาคว้าแขนเขาไว้

"เอาล่ะ งั้นก็ถือว่าเรื่องนี้จบไปแล้ว… แต่ถึงอย่างนั้น ธอร์ก็ยังต้องควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ดี ถ้าไม่ทำอย่างนั้น วันนึงมันจะต้องส่งผลเสียต่อเขาแน่" จอชพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้าและสุขุม เหมือนลุงที่กำลังดุหลาน

"...เห็นได้ชัดว่าข้าเลี้ยงดูเขามาไม่ดีพอ" โอดินพึมพำหลังจากหยุดไปครู่นึง รู้สึกตกตะลึงกับท่าที "พูดจาฉลาดแกมโกง" ที่เป็นธรรมชาติอย่างสมบูรณ์ของจอช

"อ๋อ เข้าใจแล้ว ฝ่าบาท ลูกๆของผมเองก็ซนกันทุกคนเหมือนกัน..."

จอชก็พูดต่อไปราวกับว่าพวกเขากำลังคุยกันไปพลางจิบชาไปพลาง

เขาบอกว่าลูกๆของเขาสร้างปัญหา แต่สีหน้าภาคภูมิใจของเขานั้นยากที่จะมองข้ามไปได้

แม้แต่มากาเร็ตก็ทนไม่ไหว เธอจึงดึงแขนเสื้อเขาอย่างแรงเพื่อให้เขาหยุด

"ฮ่าฮ่า... ท่านลอร์ดคาห์น ท่านใจดีเกินไปแล้ว แอสการ์ดยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก ข้าจะพาลูกชายโง่ๆคนนี้กลับไปด้วย ส่วนเรื่องความเสียหาย ข้าจะส่งคนไปจัดการเร็วๆนี้"

โดยไม่รอคำตอบ โอดินหันหลังกลับและเปิดใช้งานสะพานไบฟรอสต์ ดึงธอร์และคนอื่นๆ กลับไปยังแอสการ์ดราวกับว่าเขากำลังหนีเอาตัวรอด

แต่ฟริกก้าและโลกิยังคงอยู่ข้างหลัง

"ท่านลอร์ดคาห์น ข้าอยากจะคุยต่อเรื่องการแต่งงานของลูกๆเราค่ะ" ฟริกก้ากล่าวขณะเดินเข้ามา เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าสงสัยของจอช

เธอเหลือบมองไปทางด้านข้าง ที่ซึ่งโลกิและแครอลกำลังกระซิบคำหวานใส่กันอยู่

จอชมองตามสายตาของเธอ

และในขณะนั้นเอง มือของเขาก็กำแน่นเป็นหมัด

จริงเหรอ ? ลูกสาวฉันกำลังมีความสุข แล้วฉันควรจะยิ้มให้กับเรื่องนี้งั้นเหรอ ?

ฉันเริ่มรู้สึกคันมืออีกแล้ว…

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________