บทที่ 72 ไลฟ์สดสังหารหลิงหยุน, เชือดไก่ให้ลิงดู!

บทที่ 72 ไลฟ์สดสังหารหลิงหยุน, เชือดไก่ให้ลิงดู!

พอคำพูดนี้ของอุเมะคาวะ ฟุกุอิแพร่ออกไป ก็กระตุ้นให้ลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระในน่านฟ้าสีเขียวฮึกเหิมขึ้นมาทันที พวกเขาแห่กันมาจากที่ไกลๆ เพื่อมุ่งหน้าสู่จุดหมาย

ไม่มีใครรู้รายละเอียดการต่อสู้ระหว่างโอกาโมโตะ อิจิโร่กับหลิงหยุนมาก่อน

แม้ว่าผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากการรบครั้งนั้นจะพร่ำบอกไม่หยุด

พยายามใช้ความสุดขีดของตนเพื่อพรรณนาว่าหลิงหยุนน่ากลัวเพียงใด

แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะเชื่อ

อุเมะคาวะ ฟุกุอิ, สมาชิกพันธมิตรอุเมะคาวะ... ไม่เชื่อ

ลอร์ดระดับสอง ระดับสาม ของประเทศซากุระ... ก็ไม่เชื่อ

แม้แต่ลอร์ดมือใหม่ในน่านฟ้าสีเขียวด้วยกัน...

หรือจะพูดให้ถูกคือ พวกเขา ไม่มีทางเชื่อ ทุกคนเป็นลอร์ดมือใหม่รุ่นเดียวกันแท้ๆ!

เข้าสู่โลกแห่งลอร์ดพร้อมกัน!

ต่อให้หลิงหยุนจะทำลายสองสถิติ คว้าคะแนนประเมินระดับเหนือเทพก็เถอะ

ด้วยภูมิหลังแค่นั้น ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนจะมากกว่าพวกเขา ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แต่ที่มัตสึชิตะบอกว่าหลิงหยุนมีทหารหลายแสนนาย

ในเรื่องนี้ เกรงว่าจะมีการพูดเกินจริงไปมากโข

เอาเถอะ ในเมื่อมีเงินรางวัลค่าหัวก้อนโตของอุเมะคาวะ ฟุกุอิมาล่อตาล่อใจ

ของรางวัลล้ำค่าขนาดนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?

ดังนั้น ต่อให้หลิงหยุนมีทหารนับแสนจริง แล้วจะเป็นไรไป?

พวกเขาก็พร้อมจะเอาหัวชนฝาดูสักตั้ง

เผื่อฟลุ๊คทำสำเร็จล่ะ?

ด้วยเหตุนี้ กลุ่มลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระในน่านฟ้าสีเขียว จึงพากันแสดงความเห็นในช่องแชทประเทศอย่างคึกคัก

“โอกาโมโตะและพวกคงประมาทเกินไป เลยโดนหลิงหยุนเล่นงาน”

“พวกเรารวมกลุ่มกันให้เยอะกว่าเดิม ต้องจัดการหลิงหยุนได้แน่”

“พูดถูก ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าหลิงหยุนจะมีทหารหลายแสนนาย ต่อให้มีจริง พวกเราลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระนับหมื่นร่วมมือกัน หลิงหยุนก็ต้องตายสถานเดียว”

“...”

เมื่อมัตสึชิตะ มองดูข้อความเหล่านี้ เขาก็ส่ายหัว แล้วไม่พูดอะไรอีก

เขาเพียงแค่หันหัวเกาะกำเนิด มุ่งหน้าไปยังขอบน่านฟ้าสีเขียว

เขาตัดสินใจแล้ว เขาต้องรีบออกจากน่านฟ้าสีเขียวให้เร็วที่สุด

ที่นี่... อีกไม่นานจะกลายเป็นนรก

ลอร์ดประเทศซากุระทุกคนที่ไปยั่วยุหลิงหยุน... จะต้องตาย

……

ตัดมาที่หลิงหยุน เขาได้ก้าวขึ้นสู่เกาะกำเนิดของลอร์ดประเทศซากุระที่กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว

จากนั้นก็ตามด้วยวิเวียน เริ่มปฏิบัติการกวาดล้าง

ค้นหาทรัพยากรที่ลอร์ดศัตรูทิ้งไว้ ส่วนใหญ่จะอยู่ในคลังเก็บของ

เมื่อลอร์ดถูกฆ่าตาย ทรัพยากรเหล่านี้จะกลายเป็นของไร้เจ้าของ

ใครเก็บได้ก่อน ก็เป็นของคนนั้น

แน่นอน ถึงจะเก็บกวาดได้ ก็ได้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

อย่างน้อย 10% อย่างมาก 90%

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น การกวาดล้างหนึ่งดินแดน ก็ยังได้รับทรัพยากรหลายหมื่น, หลายแสน หรือกระทั่งนับล้านหน่วย ถือว่าเป็นกำไรที่ไม่เลวเลยทีเดียว

นอกจากนี้ ยังได้รับอย่างอื่นอีก เช่น พิมพ์เขียว, อุปกรณ์, วัสดุต่างๆ

ของพวกนี้มีอัตราดรอปที่แน่นอน

และทรัพยากรชนิดเดียวกัน ไม่สามารถแบ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ได้

เวลานี้ หลิงหยุนและวิเวียนแยกย้ายกันทำงาน ด้วยความเร็วสูง

ไม่นานก็ย้ายไปเกาะต่อไป

มุ่งตรงไปที่คลังเก็บของ กวาดทรัพยากรทุกอย่างที่ตกลงพื้นใส่กระเป๋า

“ท่านได้รับทรัพยากรพื้นฐาน *150,000”

“ท่านได้รับอุปกรณ์ระดับทองแดง [ดาบนักรบ]”

“ท่านได้รับ...”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่ขาดสาย

ของรางวัลจำนวนมหาศาลถูกจับยัดใส่กระเป๋า

เต็มอิ่มอยู่สองชั่วโมง

หลิงหยุนและวิเวียน ถึงได้กลับมายังดินแดนอาณาจักรแห่งความตายด้วยความอิ่มเอมใจ

ในเวลาเดียวกัน บาร์บาร่าและโอเดนก็ขนย้ายทรัพยากรจากเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของจนเกลี้ยง แล้วกลับมาที่นี่เช่นกัน

หลิงหยุนรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดมากองรวมกัน

จากนั้นคัดเลือกสิ่งที่ตัวเองใช้ได้ออกมา

ส่วนที่เหลือ คือพวกขยะ หลิงหยุนโยนขายในตลาดทั้งหมด

ทหารระดับหนึ่ง, สอง, สาม, สี่ รวมๆ แล้วมีกว่าสามสิบตัว

อุปกรณ์ระดับทองแดง, ระดับเงิน รวมกันกว่าร้อยชิ้น

นี่แค่กองเดียวนะ

เมื่อเข้าสู่สนามรบระดับหนึ่ง ตลาดการค้าจะเชื่อมต่อกับโลกหลักทั้งใบ

ลอร์ดของประเทศตัวเองสามารถซื้อได้

ลอร์ดต่างชาติก็ซื้อได้เช่นกัน

แน่นอน คุณสามารถตั้งค่าเงื่อนไขบนสินค้าได้

หลิงหยุนตั้งค่าไว้ว่า ขายให้เฉพาะลอร์ดประเทศเซี่ยเท่านั้น

ยังไงทรัพยากรของประเทศเซี่ยก็ต้องหมุนเวียนอยู่ในประเทศเซี่ย

ไม่ขายให้พวกต่างชาติหรอก

ยังไงซะก็ไม่สามารถขายให้ลอร์ดต่างชาติได้อยู่แล้ว

หลิงหยุนจัดการวางขายเสร็จ

ก่อนหน้านี้ในช่วงทดสอบมือใหม่ เขาได้สร้างกลุ่มลูกค้าขาประจำที่เป็นลอร์ดมือใหม่ชาวเซี่ยเอาไว้แล้ว ทันทีที่ของลงตลาด พวกเขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือน

พอเห็นประเภททหารและอุปกรณ์หลากหลายชนิดที่วางขาย

พวกเขาก็ต้องตะลึง

“เชี่ย! เทพหลิงไปปล้นใครมาวะเนี่ย?”

“โหดสลัด สมกับเป็นเทพหลิงผู้ยิ่งใหญ่”

“แม่เจ้า พวกนายนี่มันโสดมาแปดสิบปีรึไง มือไวชิบหาย!” (หมายถึงกดซื้อเร็วมาก)

แม้จะเดาไม่ออกว่าหลิงหยุนไปเอาของพวกนี้มาจากไหน

แต่ร่างกายของพวกเขากลับซื่อสัตย์มาก

กดซื้อรัวๆ จนนิ้วแทบล็อค

เพียงแค่สามนาที ทหารและอุปกรณ์ทั้งหมดก็ถูกขายเกลี้ยง

และหลิงหยุน ก็นำทรัพยากรที่ขายได้มารวมกับทรัพยากรภายใน

เมื่อรวมยอดเสร็จ ก็เปิดดูหน้าต่างข้อมูลดินแดน เพื่อเช็คทรัพยากรสำรอง:

[อาณาจักรแห่งความตาย]

ลอร์ด: หลิงหยุน

เลเวล: 5

พันธมิตร: ไม่มี

จำนวนยูนิตทหาร: 810,000 / ∞

แท่นบูชายูนิต: ทหารโครงกระดูกระดับหนึ่ง, เนโครแมนเซอร์ระดับห้า, อัศวินอันเดดระดับหก, แวมไพร์ระดับหก, พลธนูโครงกระดูกเงาระดับเจ็ด, ปีศาจมายาฝันร้ายระดับแปด

ไม้: 7,250,000

หิน: 6,010,000

เหล็ก: 6,230,000

เหรียญทอง: 10,230,000

อาหาร: 6,530,000

สิ่งที่ต้องใช้ในการอัปเกรด: ไม้, หิน, เหล็ก *3,000

เก็บเกี่ยวได้เยอะมาก

ตอนนี้ หลิงหยุนเปลี่ยนทรัพยากรทั้งหมดเป็นเหรียญทอง แล้วเตรียมปั๊มทหาร

“ท่านจะได้รับไม้ 7,250,000, เปลี่ยนเป็นเหรียญทอง7,250,000”

“ท่านจะ...”

ไม่นาน ไม้, หิน, เหล็ก... ทรัพยากรทั้งสี่ชนิด

ถูกแทนที่ด้วยเหรียญทองจำนวน 35 ล้านเหรียญ

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง

เทหมดหน้าตัก ปั๊มแวมไพร์!

อย่าถามว่าทำไม

ถามก็เพราะว่าแวมไพร์คือยูนิตที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการต่อสู้ระหว่างลอร์ดในสนามรบ

ก่อนหน้านี้จบไปหนึ่งศึก

ไม่ว่าหลินเฉียนเฉียนหรือเซียวเหล่ย ต่างก็บอกหลิงหยุนว่า

ลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระเกือบทั้งหมดในน่านฟ้าสีเขียว ล้วนต้องการฆ่าเขา

นั่นหมายความว่า วันหน้าหลิงหยุนจะมีโอกาสปะทะกับลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระอีกมาก

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ต้องเตรียมการให้พร้อม

เตรียมตัวทำศึก

หลิงหยุนต้องการสร้างกองทัพอากาศขนาดมหึมา

ตอนนี้มีแวมไพร์อยู่ 410,000 ตัว

35 ล้านเหรียญทอง เทหมดหน้าตัก

“ท่านจ้างแวมไพร์ระดับหก *700,000, สิ้นเปลืองเหรียญทอง 35,000,000”

สิ้นเสียงแจ้งเตือน

โลงศพสีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นบูชาแวมไพร์ก็เปิดออก

เงาร่างสีแดงเลือดพุ่งออกมา

กระพือปีกค้างคาว บินวนสำรวจท้องฟ้าหนึ่งรอบ ก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดินตรงหน้าหลิงหยุน

เวลานี้ กำลังพลของหลิงหยุน:

ทหารโครงกระดูกระดับหนึ่ง: 12,000

เนโครแมนเซอร์ระดับห้า: 10,000

อัศวินอันเดดระดับหก: 5,000

แวมไพร์ระดับหก: 1,115,000

พลธนูโครงกระดูกเงาระดับเจ็ด: 220,000

ปีศาจมายาฝันร้ายระดับแปด: 150,000

กำลังพลรวม 1,512,000 นาย

ในจำนวนนี้เป็นแวมไพร์ไปแล้ว 1,110,000 ตัว

กองทัพแวมไพร์ล้านตัว กวาดล้างน่านฟ้าสีเขียวได้สบายๆ!

หลังจากปั๊มทหารเสร็จ หลิงหยุนก็เดินหน้ามุ่งสู่ใจกลางน่านฟ้าสีเขียวต่อ

ภารกิจเร่งด่วน คือต้องไปเอาพิมพ์เขียวปืนใหญ่ยักษ์ที่ซากโบราณสถานนั้นมาให้ได้ก่อน

ถึงตอนนั้น ค่อยเปิดศึกกับลอร์ดคนอื่น

ทหารมีแวมไพร์ สามารถบินไปโจมตีกลางอากาศได้โดยตรง

ภาคพื้นดินมีปืนใหญ่ยักษ์ ยิงถล่มดินแดนศัตรูจากระยะไกล

โจมตีสองทาง ไร้เทียมทาน

ขับเคลื่อนเกาะกำเนิด ฝ่าสายลมสายฟ้าแลบ

ไม่นาน หลิงหยุนก็เจอเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของเกาะที่สอง

อยู่บนเส้นทางที่ต้องผ่านพอดี

หลิงหยุนไม่รอช้า ขับเกาะเข้าไปใกล้ แล้วเชื่อมต่อเกาะทันที

“แยกย้ายกันไป กวาดล้างศัตรูข้างหน้า”

เหล่าฮีโร่รับคำสั่ง แสดงความเข้าใจ

จากนั้นทำตามคำสั่งของหลิงหยุน นำทัพมุ่งหน้าไปคนละทิศละทางบนเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของ

ช่วงเวลานั้น มอนสเตอร์ที่เจอระหว่างทาง ถูกฆ่าตายเรียบ

จุดทรัพยากรทุกจุด ถูกขุดจนเกลี้ยง

หีบสมบัติทุกใบ ถูกเปิดออก

จนกระทั่งฟ้ามืด หลิงหยุนก็ขนย้ายทรัพยากรบนเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของนี้จนหมด

พอกลับมาถึงดินแดน หลิงหยุนก็ปั๊มทหารต่อ

เพิ่มจำนวนแวมไพร์ จาก 1.11 ล้าน เป็น 1.40 ล้าน

แข็งแกร่งขึ้นอีกนิด

ยามดึก!

ภายในดินแดนอาณาจักรแห่งความตาย ไฟสว่างไสว

ภายในห้องโถงหลักลอร์ด บาร์บาร่าเตรียมอาหารค่ำมื้อหรูไว้รอ

จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งล้อมวง กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนวิเวียน...

คนเขาเป็นเจ้าหญิงเผ่าโลหิต จะให้กินข้าวเหมือนคนทั่วไปได้ยังไง?

แต่ทว่า ภายใต้การชักจูง ล่อลวงของบาร์บาร่า

วิเวียนเรียนรู้คำศัพท์ใหม่มาคำหนึ่ง

นั่นคือ ถ้าอยากจะมัดใจชาย ก็ต้องมัดกระเพาะของเขาให้ได้ก่อน

ดังนั้น วิเวียนจึงต้องเรียนรู้ศิลปะการทำอาหารจากบาร์บาร่า

มัดกระเพาะของหลิงหยุน

กินดื่มเสร็จสรรพ

อาศัยจังหวะที่วิเวียนไปอาบน้ำ

บาร์บาร่าก็ลากหลิงหยุนเข้าไปในห้องพักของพวกเธอ ชี้ไปที่เตียงคู่ขนาดใหญ่

“ท่านลอร์ด ขึ้นเตียงเลยเจ้าค่ะ!”

หลิงหยุนพูดไม่ออก

เขาคิดว่าก่อนหน้านี้บาร์บาร่าแค่พูดเล่น ไม่นึกว่าจะเอาจริง

อัปเกรดเตียงนอน ก็แค่ใช้ทรัพยากรนิดหน่อย

ประเด็นสำคัญคือ เรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังอัปเกรดต่างหาก

บาร์บาร่าคนเดียวก็หนักหนาแล้ว

เพิ่มวิเวียนมาอีกคน จะไม่สูบวิญญาณเขาจนแห้งตายคาเตียงเลยเหรอ

แต่พูดก็พูดเถอะ

หลิงหยุนเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสกิลพรสวรรค์ดูดกลืนแก่นแท้ของวิเวียน จะได้ผลดีขนาดไหน

เอาวะ ลองดูสักตั้ง!

ว่าแล้ว หลิงหยุนก็โบกมือ อัปเกรดเตียงขนาดสองเมตร เป็นเตียงขนาดสามเมตร

......

เวลาผ่านไป เช้าวันใหม่!

หลิงหยุนถูกวิเวียนปลุกให้ตื่น

พอลืมตาขึ้นมา วิเวียนก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก

รอให้เธอหันกลับมา เธอได้เปลี่ยนไปสวมชุดกระโปรงยาวสไตล์โกธิคที่งดงามเรียบร้อยแล้ว

ใบหน้าสวยยังมีสีแดงระเรื่อหลงเหลืออยู่

พอเห็นหลิงหยุน ก็ย่อกายคารวะ: “ขอบพระคุณนายท่านสำหรับพระคุณอันใหญ่หลวง เลเวลของวิเวียนเพิ่มขึ้นเยอะเลยค่ะ!”

หลิงหยุนได้ยินดังนั้น ก็รีบโยนสกิลตรวจสอบไปดูข้อมูลของวิเวียน

จริงด้วย เมื่อคืนตอนกลับมาถึงดินแดน วิเวียนเพิ่งจะเลเวล 16

ตอนนี้เลเวล 18 แล้ว

เลเวลขึ้นมาสองเลเวล สองครั้งซ้อน

เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า

สกิลพรสวรรค์ของวิเวียนนั้นมีประสิทธิภาพจริง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลิงหยุนคงต้องเหนื่อย ต่อไปในวันหน้าสินะ

ลุกจากเตียงภายใต้การปรนนิบัติของวิเวียน

กินอาหารเช้าแสนรักที่บาร์บาร่าเตรียมให้

หลิงหยุนก็ขับเคลื่อนเกาะกำเนิด เดินทางต่อไป

ด้วยความแข็งแกร่งของเขา การจะผ่านไปถึงโบราณสถานบนทวีปใจกลางน่านฟ้าสีเขียว เป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วย

สิ่งเดียวที่น่ากังวลคือ

ระหว่างทางมีโอกาสสูงที่จะเจอกับลอร์ดประเทศซากุระ

คนพวกนี้ถูกเงินรางวัลค่าหัวของอุเมะคาวะ ฟุกุอิ กระตุ้นจนคลั่ง

เหมือนหมาล่าเนื้อ ค้นหาการมีอยู่ของหลิงหยุนไปทั่ว

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพวกบ้าบิ่น ที่ตะโกนด่าทอในช่องแชทโลกไม่หยุด

ตะโกนถามพิกัดของหลิงหยุนในน่านฟ้าสีเขียว

“@ลอร์ดทุกคนในน่านฟ้าสีเขียว ใครแจ้งพิกัดหลิงหยุน ขอแค่พิกัดเป็นของจริง รับไปเลยทรัพยากร 1 ล้านหน่วย”

มองดูข้อมูลค่าหัวที่เด้งขึ้นมาเรื่อยๆ

หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออก

แม่มเอ๊ย ค่าหัวตัวเองถูกขนาดนี้เลยเหรอ?

แค่ทรัพยากรพื้นฐาน 1 ล้านหน่วยเนี่ยนะ?

ปิดช่องแชทโลกทิ้ง ไม่สนใจแม่งแล้ว

ระหว่างทางเจอเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของ ก็กวาดเรียบ

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน

จะกวาดล้างเกาะลอยฟ้าไร้เจ้าของสักเกาะ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเท่านั้น

เสียเวลาแค่นิดหน่อย แต่ได้ทรัพยากรกลับมามหาศาล ทำไมจะไม่ทำล่ะ?

ทรัพยากรที่ได้ หลิงหยุนเอาไปปั๊มทหารแวมไพร์

ดังนั้น เมื่อเวลาผ่านไป

หลิงหยุนยิ่งเข้าลึกไปในน่านฟ้าสีเขียว

จำนวนแวมไพร์ใต้สังกัดของเขา ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และพิกัดของเขา ก็ถูกเปิดเผยในที่สุด

ในวันที่สามของการเข้าสู่น่านฟ้าสีเขียว

หลิงหยุน ถูกลอร์ดประเทศซากุระล้อมกรอบอีกครั้ง

ครั้งนี้ ลอร์ดประเทศซากุระที่มาล้อมปราบ มีจำนวนมากถึงสองพันคน

ขับเคลื่อนเกาะกำเนิดของตน พุ่งเข้ามาจากแปดทิศสี่ทาง

คนที่เป็นแกนนำปฏิบัติการนี้ คือลอร์ดประเทศซากุระที่ชื่อ อิดะ อิริว

ความแข็งแกร่งของเขา เมื่อเทียบกับอุเมะคาวะ ไนคู และโอกาโมโตะ อิจิโร่ก่อนหน้านี้ ถือว่าด้อยกว่ามาก

ในการทดสอบมือใหม่ของเขตการแข่งขันประเทศซากุระ เขาอยู่นอก 50 อันดับแรก

แต่ ความสามารถในการบัญชาการของเขาโดดเด่นมาก

เป็นผู้บัญชาการชั่วคราวของลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระในน่านฟ้าสีเขียว ที่อุเมะคาวะ ฟุกุอิ แต่งตั้งขึ้นมา

วิธีใช้เงินรางวัลหนักๆ เพื่อหาพิกัดหลิงหยุน ก็เป็นความคิดของอิดะ อิริว

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะได้ผล

พวกเขาทำตำแหน่งพิกัดของหลิงหยุนได้สำเร็จแล้ว

และระดมลอร์ดประเทศซากุระกว่าสองพันคน ขับเคลื่อนเกาะกำเนิดก่อตัวเป็นวงล้อมขนาดมหึมา

ขังหลิงหยุนไว้ตรงกลาง

เวลานี้ ข่าวดีที่น่าตื่นเต้นนี้

ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ลูกหนึ่ง ได้ถูกจุดชนวนขึ้นในช่องแชทประเทศซากุระ

“ความพยายามไม่ทรยศคน หลิงหยุน พวกเราเจอตัวแกแล้ว แกโดนพวกเราล้อมแล้ว”

“บรรพบุรุษชาวซากุระ รอฟังข่าวดีจากพวกเราได้เลย”

“การล้อมปราบครั้งนี้ มีลอร์ดประเทศซากุระเข้าร่วมถึงสองพันคน และยังมีอีกหลายพันคนกำลังเดินทางมา หลิงหยุน แกตายแน่!”

ลอร์ดประเทศซากุระระดับสอง ระดับสาม อย่างอุเมะคาวะ ฟุกุอิ ได้ยินข่าว

ก็ดีใจยกใหญ่

“โย่วชิ (ดีมาก) นกอ่อนหัดแห่งน่านฟ้าสีเขียว โอกาสพิสูจน์ความแข็งแกร่งของพวกแกมาถึงแล้ว”

“ฆ่าหลิงหยุนผู้ละเมิดกฎ จะได้รับรางวัลมหาศาลจากพันธมิตรอุเมะคาวะ ลุยเลย ลุย!”

“@อิดะ อิริว นายทำได้ดีมาก ปฏิบัติการต่อไปนี้ ให้นายสั่งการทั้งหมด”

ภายในน่านฟ้าสีเขียว

อิดะ อิริว มองดูข้อความที่อุเมะคาวะ ฟุกุอิ @ถึงตนเอง มุมปากยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

แต่นี่ยังไม่พอ

อิดะ อิริว ต้องการใช้โอกาสนี้ ทำให้ตัวเองเป็นที่จดจำ และได้รับความชื่นชมจากอุเมะคาวะ ฟุกุอิ อย่างแท้จริง

ดังนั้น เขารีบเปิดรายชื่อเพื่อน

หาชื่ออุเมะคาวะ ฟุกุอิ แล้วส่งข้อความไปหา

“ท่านอุเมะคาวะ ตอนนี้พวกเราล้อมหลิงหยุนไว้หมดแล้ว เขาตายแน่นอน แต่ผมคิดว่า ถ้าฆ่าหลิงหยุนไปดื้อๆ แบบนี้ มันน่าเสียดายไปหน่อยครับ”

อุเมะคาวะ ฟุกุอิ มองดูเจ้าหนุ่มอิดะ อิริว ด้วยความสนใจ

ได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้วถามกลับ: “น่าเสียดาย? นายหมายความว่าไง?”

อิดะ อิริว อธิบายต่อ: “ในน่านฟ้าสีเขียว หลิงหยุนฆ่าลอร์ดมือใหม่ประเทศซากุระไปไม่น้อย ลอร์ดทั่วไปก็ช่างเถอะ แต่ในบรรดาลอร์ดที่ถูกหลิงหยุนสังหาร มีน้องชายของท่าน อุเมะคาวะ ไนคู รวมอยู่ด้วย”

“อุเมะคาวะ ไนคู คือนายน้อยแห่งพันธมิตรอุเมะคาวะ ด้วยฐานะอันสูงส่ง ผมจึงอยากจะถ่ายทอดสด การต่อสู้เพื่อสังหารหลิงหยุนในครั้งนี้ ไปยังสนามรบระดับหนึ่ง ให้ทุกคนได้เห็นกันทั่ว”

“หนึ่งคือฆ่าหลิงหยุน เพื่อแก้แค้นให้ลอร์ดประเทศซากุระที่ตายไป เชือดไก่ให้ลิงดู”

“สองคือให้ลอร์ดประเทศต่างๆ ได้เห็น เป็นการประกาศศักดาประเทศซากุระ ประกาศศักดาพันธมิตรอุเมะคาวะ ฆ่าหลิงหยุน เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู ข่มขวัญศัตรู”

คำพูดของอิดะ อิริว เข้าไปนั่งในใจอุเมะคาวะ ฟุกุอิ เต็มๆ

อุเมะคาวะ ไนคู น้องชายของเขา

ถูกหลิงหยุนฆ่าตาย

ถ้าไม่ฆ่าหลิงหยุนแก้แค้น จะระบายความแค้นได้ยังไง?

แต่ถ้าฆ่าหลิงหยุนไปเงียบๆ แบบนี้ มันก็ถูกเกินไปสำหรับมัน

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ทำไมไม่ทำตามที่อิดะ อิริว ว่าล่ะ

จัดไลฟ์สดสักแมตช์!

ให้ลอร์ดทุกคนในสนามรบระดับหนึ่งได้ดู ประกาศศักดาประเทศซากุระ ประกาศศักดาพันธมิตรอุเมะคาวะ

ตายยังไง!

เชือดไก่ให้ลิงดู จะไม่สะใจกว่าเหรอ?