บทที่ 25 หวังอวี่: ความแค้นนี้ข้ากลืนไม่ลง และตระกูลหวังก็กลืนไม่ลงเช่นกัน

บทที่ 25 หวังอวี่: ความแค้นนี้ข้ากลืนไม่ลง และตระกูลหวังก็กลืนไม่ลงเช่นกัน

“มีอัศวินอันเดดมาช่วยรบ ปฏิบัติการในวันพรุ่งนี้คงราบรื่นขึ้นมาก”

หลิงหยุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นจัดแจงที่ทางให้อัศวินอันเดดเรียบร้อย

แล้วจึงกลับไปยังห้องโถงลอร์ด ที่นั่น บาร์บาร่าได้เตรียมอาหารเย็นไว้พร้อมสรรพ

เป็นเนื้อย่างมื้อใหญ่ และสลัดที่ทำจากผักป่าที่เก็บได้ในป่า

เมื่อเห็นหลิงหยุนเดินเข้ามา บาร์บาร่าก็รีบเชื้อเชิญให้เขานั่งลง

“เชิญรับประทานอาหารเจ้าค่ะท่านลอร์ด ทานเยอะๆ นะเจ้าคะ กลางคืนจะได้มีแรง”

พูดจบ บาร์บาร่าก็แลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียริมฝีปาก

มุมปากของหลิงหยุนกระตุกยิกๆ

แม่สาวบาร์บาร่าคนนี้ พอได้ทีก็ขับรถซิ่ง ล้อแทบจะบดหน้ากันเลยทีเดียว!

เขากระแอมเบาๆ หนึ่งครั้ง หลิงหยุนหยิบ 'หัวใจแห่งเวทมนตร์' ที่เพิ่งได้มาออกมา แล้วยื่นส่งให้บาร์บาร่า

“ให้เจ้า” หญิงสาวรับไป เพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้าง

“อุปกรณ์ระดับเพชร พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก, ขอบพระคุณท่านลอร์ดเจ้าค่ะ”

ว่าแล้ว บาร์บาร่าก็พุ่งตัวเข้าหาหลิงหยุน

สองขาเรียวยาวตวัดเกี่ยวรอบเอวสอบของหลิงหยุนไว้แน่น

หลิงหยุนสัมผัสได้เพียงกลิ่นหอมที่พัดโชยมาปะทะจมูก จากนั้นก็เริ่มหายใจติดขัด

กว่าจะแกะบาร์บาร่าลงมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย หลิงหยุนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ มองค้อนบาร์บาร่าไปทีหนึ่ง

ฝ่ายหญิงแลบลิ้นอย่างซุกซน มือลูบคลำสร้อยคอหัวใจแห่งเวทมนตร์อย่างทะนุถนอมไม่ยอมวาง

จากนั้นก็เข้ามากอดแขนหลิงหยุน “ท่านลอร์ดสุดที่รักเจ้าขา ท่านช่วยสวมให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”

หลิงหยุนมองลำคอขาวระหงของบาร์บาร่า ก็ไม่ได้ปฏิเสธ รับหัวใจแห่งเวทมนตร์มา เดินไปซ้อนหลังบาร์บาร่า

แล้วสวมสร้อยให้ จี้หัวใจแห่งเวทมนตร์สีฟ้าบนสร้อย ทิ้งตัวลงตรงร่องอกอวบอิ่มพอดีเป๊ะ ส่งผลให้กลิ่นอายความยั่วยวนของบาร์บาร่า ดูสูงศักดิ์ขึ้นมาอีกหลายส่วน

“ท่านลอร์ดรีบทานข้าวเถอะเจ้าค่ะ ทานให้อิ่มๆ เดี๋ยวบาร์บาร่าจะปรนนิบัติตอบแทนท่านอย่างดีเลย”

……

ดึกสงัด!

บนเกาะกำเนิดพันธมิตรของหวังอวี่ จางเหว่ย และพรรคพวก แสงไฟยังคงสว่างไสว

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ หวังอวี่เคลียร์ดันเจี้ยนป่าทมิฬได้สำเร็จตามหลังหลิงหยุน

แม้เขาจะไม่ได้ First Clear แต่ก็นับเป็นลอร์ดคนที่สองของเขตการแข่งขันประเทศเซี่ยที่เคลียร์ดันเจี้ยนได้

รางวัลที่ได้รับก็นับว่าอุดมสมบูรณ์ไม่น้อย ขณะนี้ เขาได้กลับมาที่ดินแดนและรวมพลกับพวกจางเหว่ยแล้ว

“ข้อมูลของหลิงหยุน สืบมาเรียบร้อยหรือยัง?” หวังอวี่เอ่ยถาม สีหน้ามืดมน

จางเหว่ยสบตากับทุกคนแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “ผมลองเทียบรายชื่อดูแล้ว ไม่พบชื่อหลิงหยุนในกลุ่มลูกหลานตระกูลใหญ่เลยครับ”

“กระทั่งทั่วทั้งประเทศเซี่ย ก็ไม่มีตระกูลใหญ่ตระกูลไหนแซ่หลิง ดังนั้นผมเลยสันนิษฐานว่า หลิงหยุนน่าจะเป็นลอร์ดที่มาจากครอบครัวธรรมดาครับ”

ได้ยินดังนั้น แววตาของหวังอวี่ก็ฉายประกายจิตสังหารอันเย็นเยียบ

“ครอบครัวธรรมดา? งั้นก็หมายความว่า มันไม่มีตระกูลคอยหนุนหลังสินะ!”

“ไอ้ขยะไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ กลับกล้ามาปาดหน้าแย่งรางวัล First Clear ของข้าไป ความแค้นนี้ ข้าหวังอวี่กลืนไม่ลง และตระกูลหวังเบื้องหลังข้าก็กลืนไม่ลงเช่นกัน”

“หลิงหยุน ข้าจะทำให้มันต้องชดใช้”

น้ำเสียงของหวังอวี่เย็นยะเยือก เต็มไปด้วยจิตสังหาร

จางเหว่ยกลืนน้ำลายลงคอ ถามว่า “พี่อวี่ แล้วพี่จะเอายังไงต่อครับ?”

หวังอวี่สูดหายใจเข้าลึก กล่าวเสียงเย็นว่า “หลิงหยุนกวาดรางวัลที่หนึ่งไปสามรายการ ทรัพยากรเพียบ ความแข็งแกร่งส่วนบุคคลย่อมเหนือกว่าข้าแน่ ถ้าสู้กันตัวต่อตัว ข้าสู้มันไม่ได้”

“แต่บนทวีปขนาดเล็กยังมีทรัพยากรอีกเยอะ ข้ามั่นใจว่าหลิงหยุนคงไม่จากไปในเร็วๆ นี้แน่”

“และพวกเรา ก็ฉวยโอกาสนี้รีบเรียกคนมาเสริมทัพ ตอนนี้มีเพื่อนจากมหาวิทยาลัยลอร์ดจิงไห่อีกหลายคนกำลังเดินทางมาไม่ใช่เหรอ?”

“แจ้งพวกเขา ให้เร่งความเร็วสูงสุด พวกเราจะจัดการหลิงหยุนให้ตายที่นี่ ไล่มันออกจากโลกแห่งลอร์ดไปซะ”

“ส่วนพวกแก ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้ทุ่มกำลังรวบรวมทรัพยากรแล้วเทรดมาให้ข้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าความเร็วในการรวบรวมทรัพยากรของหลิงหยุนคนเดียว จะสู้พวกเราสิบกว่าคนได้”

จางเหว่ยและพรรคพวกได้ยินดังนั้น ต่างพากันพยักหน้ารับคำ

หวังอวี่กำหมัดแน่น จ้องมองไปยังความมืดมิดในระยะไกล

“หลิงหยุน ถือโอกาสนี้กำจัดแกทิ้งซะ แล้วค่อยหาทางกดดันหยางอ้าวเทียน ข้าหวังอวี่คนนี้ต่างหาก คืออันดับหนึ่งของเขตการแข่งขันประเทศเซี่ย”

“จะโทษ ก็โทษที่แกเกิดมาต่ำต้อยเถอะ! แค่ไพร่คนหนึ่ง เอาอะไรมาสู้กับข้า?”

……

เวลาผ่านไป เข้าสู่วันใหม่!

เพิ่งจะหกโมงเช้า หลิงหยุนก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

ออกกำลังกายยามเช้ากับบาร์บาร่าเพื่อเรียกความสดชื่นสักหน่อย

จากนั้น ทั้งสองก็ออกจากดินแดน เตรียมขึ้นฝั่งทวีปขนาดเล็กอีกครั้ง

ทรัพยากรบนทวีปยักษ์มีจำกัด

เมื่อเวลาผ่านไป จะต้องมีลอร์ดเดินทางมาที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน

หลิงหยุนต้องกอบโกยทรัพยากรบนทวีปขนาดเล็กให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง

ก่อนออกเดินทาง หลิงหยุนแวะไปดูสถานการณ์ของเถาวัลย์หนามเป็นพิเศษ

ไม่ดูไม่เท่าไหร่ พอได้ดูถึงกับสะดุ้ง เพียงแค่คืนเดียว เมล็ดเถาวัลย์หนามไม่เพียงแต่งอกแล้ว

แต่เถาวัลย์ยังยาวไปกว่าสิบเมตร บนเถาวัลย์สีม่วงดำ มีหนามแหลมคมส่องประกายเย็นเยียบ

นาไร่วิญญาณระดับเทพนิยาย เจ๋งเป้งสมคำร่ำลือจริงๆ

สามารถเร่งความเร็วการเติบโตของพืชผลได้อย่างมหาศาล

ทว่า ต่อให้มีนาไร่วิญญาณระดับเทพนิยายคอยเสริม

ด้วยความเร็วระดับนี้ เถาวัลย์หนามคงไม่สามารถเจริญเติบโตจนล้อมรอบปกป้องเกาะกำเนิดได้ทันก่อนวันที่สิบของการทดสอบมือใหม่

“ดูท่า ต้องหาทางหาปุ๋ยมาใส่ซะแล้ว” หลิงหยุนคิดในใจ

ในโลกแห่งลอร์ด มีวิธีเร่งการเติบโตของพืชผลหลายวิธี

การใส่ปุ๋ย ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ของพรรค์นี้หายากพอตัว ต้องใช้ความพยายามหน่อย

พ่นลมหายใจออกมา หลิงหยุนดึงสติกลับมา จากนั้นพาบาร์บาร่าและกองทัพทั้งหมดขึ้นเกาะ

โล่พิทักษ์ดินแดนยังอยู่ได้อีกสิบกว่าชั่วโมง

ชั่วคราวนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะมีพวกหัวหมอมาตุ๋ยบ้าน

หลังจากขึ้นฝั่ง หลิงหยุนเปิดแผนที่ ตัดสินใจว่าจะไปเก็บเกี่ยวจุดทรัพยากรที่ทำเครื่องหมายไว้เมื่อคืนก่อน

และเพื่อเร่งความเร็วในการสำรวจ หลิงหยุนตัดสินใจแยกทางกันเดินกับบาร์บาร่า

“บาร์บาร่า เธอนำทัพเนโครแมนเซอร์ทั้งหมดไปทางหนึ่ง”

“ฉันจะนำทหารโครงกระดูก และอัศวินอันเดดไปอีกทางหนึ่ง แยกกันเดิน”

“มีสถานการณ์อะไรให้ติดต่อมาทันที อีกอย่าง พยายามเลี่ยงการปะทะ มันจะทำให้เราเสียเวลา”

“รับทราบคะ!”