บทที่ 25 กิจวัตรประจำวัน: เป็นแม่ครัวให้ขาใหญ่

หลีฮวาลองคำนวณในใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น "คนเจ็ดคน กินแค่มื้อเดียว พวกเราไหวอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าทำเผื่อทีเดียวเยอะๆ เราก็ไม่ต้องเสียเวลาทำกับข้าวส่วนของตัวเองอีก ถือว่าประหยัดแรงไปได้วันหนึ่งเลย ช่วงนี้งานเราก็ไม่ได้ยุ่งมาก แถมเขาให้ค่าจ้างตั้งวันละ 1,000 แต้ม คุ้มยิ่งกว่าคุ้มอีก!"

"งั้นตกลงรับงานนะ?"

"อืม ตอบตกลงไปเลย" หลีฮวาตัดสินใจเด็ดขาด

หลีเย่: "จี้เฉินปิน พี่สาวฉันตกลงแล้วนะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปพวกเราจะทำมื้อเที่ยงส่งให้"

จี้เฉินปิน: "เยี่ยมเลย! เสี่ยวเย่ เธอช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ!"

หลีเย่: "ไม่ลำบากเลยค่ะ! ก็คุณจ้างพวกเรานี่นา ท่านบอส!"

จี้เฉินปิน: "อย่าเรียกบอสสิ คนกันเองแท้ๆ เรียกว่าจี้เฉินปิน หรือไม่ก็... 'ขาใหญ่' ดีไหม?" จี้เฉินปินพิมพ์หยอกเย้ากลับมา

หลีเย่รีบเลื่อนดูข้อความด้านบนแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าปากไวไปหน่อย ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี "ฉันมีธุระ ค่อยคุยกันนะ!"

พิมพ์จบเธอก็รีบออฟไลน์หนีไปทันที

"ฮ่าฮ่าฮ่า" จี้เฉินปินหัวเราะร่าอย่างชอบใจ "งั้นไม่กวนแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะส่งวัตถุดิบไปให้"

เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบกลับ เขาก็รู้ทันทีว่าแม่หนูน้อยคงจะชิ่งหนีไปแล้ว จึงได้แต่หัวเราะเบาๆ กับตัวเอง

"ลูกพี่ ยิ้มหน้าบานเชียวนะ มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอครับ?" จางจื้อเฉียงที่นั่งอยู่บนโซฟามองหาเขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"อะแฮ่ม!" จี้เฉินปินกลั้นยิ้ม "หลีเย่กับพี่สาวตกลงจะทำมื้อเที่ยงให้พวกเราแล้ว ต่อไปนายไปบอกพวกนั้นนะว่ามื้อเที่ยงหุงแค่ข้าวเปล่าก็พอ"

"สุดยอด! ลูกพี่เจ๋งที่สุด! ต่อไปนี้พวกเราจะได้กินของดีกันทุกวันแล้ว!" จางจื้อเฉียงรีบลุกขึ้นวิ่งไปแจ้งข่าวดีกับพี่น้องคนอื่นๆ ทันที

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ในระหว่างที่กำลังดีใจกันอยู่นั้นคือ นับจากนั้นเป็นต้นมา ลวี่เวยก็ยิ่งทำมื้อเช้ากับมื้อเย็นแบบขอไปทีหนักกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือผัก พี่แกก็สับๆ อย่างลวกๆ แล้วกวาดลงหม้อต้มรวมกัน เติมน้ำมันนิดเกลือหน่อยเป็นอันเสร็จพิธี สภาพไม่ต่างกับอาหารหมู ขอแค่กินแล้วไม่ตายก็ถือว่าใช้ได้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จี้เฉินปินส่งวัตถุดิบกองมหึมามาให้หลีเย่ เนื้อสัตว์มาเป็นถัง ผักสดมาเป็นตะกร้า แถมยังส่งชุดจานชามและเครื่องครัวมาให้อีกนับสิบชุด เครื่องปรุงรสครบครัน และที่รอบคอบที่สุดคือเขาส่งน้ำสะอาดมาให้ด้วยอีกหลายถัง

"เยอะขนาดนี้! กะจะกินให้หมดในมื้อเดียวเลยเหรอคะเนี่ย?" หลีเย่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง

"ทำเผื่อเยอะหน่อย พวกนั้นมันกินดุเหมือนตายอดตายอยากมาแต่ชาติปางก่อน" จี้เฉินปินนินทาลูกน้องตัวเองแบบไม่รู้สึกผิดสักนิด ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ในนั้นมีส่วนของพวกเธอสองพี่น้องด้วยนะ ทำรวมกันไปเลยจะได้ไม่ยุ่งยาก"

"แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ!" หลีเย่รีบปฏิเสธ

"ก็เธอเรียกฉันว่าบอสไม่ใช่เหรอ? บอสเลี้ยงข้าวพนักงานก็เป็นเรื่องปกติหรือเปล่า?"

"ก็ได้ค่ะ" เมื่อเห็นว่าเถียงไปก็ป่วยการ หลีเย่จึงเออออห่อหมกรับคำไป

หลีเย่จัดการขยายพื้นที่ครัวออกไปอีกเท่าตัว ครัวเดิมนั้นเล็กเกินไปสำหรับการหยิบจับข้าวของจำนวนมากขนาดนี้ แต่พอขยายแล้วก็ดูกว้างขวางขึ้นถนัดตา

หลังจากจัดเก็บวัตถุดิบทั้งหมดเข้าที่และจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็กลับมาเห็นพี่สาวเริ่มลงมือทำงานแล้ว หลีเย่รีบหยิบซาลาเปานึ่งร้อนๆ สองลูกยัดเข้าปากแล้วเข้าไปช่วยทันที

หลีฮวากวาดตามองวัตถุดิบทั้งหมด วางแผนเมนูในหัวเสร็จสรรพก็เริ่มแจกแจงงานให้หลีเย่

"เสี่ยวเย่ เอาเนื้อในถังนี้ไปลวกน้ำทิ้งก่อนนะ แล้วก็สับไก่ในถังนั้นเป็นชิ้นใหญ่ๆ เอาไปลวกเหมือนกัน อ้อ แช่วุ้นเส้นในน้ำร้อนด้วยนะ"

"รับทราบ!" หลีเย่รับคำสั่งแล้วลงมือทำอย่างคล่องแคล่วโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เนื้อหมูมาเป็นก้อนใหญ่ หลีเย่นำมาหั่นเป็นลูกเต๋าขนาดเท่าๆ กันก่อนนำไปลวก เพื่อให้สุกง่ายขึ้นและทั่วถึง

สองพี่น้องแบ่งหน้าที่กันทำคนละฝั่งของครัว ประสานงานกันอย่างลงตัวราวกับรู้ใจ เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่งอแง กินอิ่มก็นอนเล่นอยู่คนเดียว จะมีร้องบ้างก็แค่ตอนหิว ถือว่าเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาก