บทที่ 22 เลี้ยงต้อนรับขาใหญ่ 1

เช้าวันรุ่งขึ้น หลีฮวาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เธอจำเป็นต้องรีบเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันนี้ เพราะของบางอย่างต้องแช่น้ำทิ้งไว้ล่วงหน้า

พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หลีเย่ก็ลุกตามขึ้นมาด้วย เมื่อเห็นว่าหลานตัวน้อยยังคงหลับสนิท เธอจึงก้มลงสูดกลิ่นหอมกลิ่นน้ำนมจากตัวเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ย่องลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง

"พี่ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?" หลีเย่ถามพลางแปรงฟันไปด้วย

"ตอนนี้ยังไม่ต้องหรอก" หลีฮวาตอบทั้งที่มือยังสาละวนอยู่กับงาน "เธอรีบติดต่อเพื่อนเธอเถอะ บอกพวกเขาว่ามื้อเที่ยงไม่ต้องทำอาหารนะ!"

"รับทราบ!" หลีเย่บ้วนปากคำสุดท้าย เช็ดปากด้วยเศษผ้า แล้วไปนั่งบนม้านั่งตัวเล็กหน้าประตูเพื่อติดต่อจี้เฉินปิน

"เฉินปิน อยู่ไหม?"

ผ่านไปพักใหญ่กว่าจี้เฉินปินจะตอบกลับมา สงสัยเพิ่งจะตื่น "อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?"

"พวกเราอยากเลี้ยงข้าวคุณน่ะ!" หลีเย่เข้าประเด็นทันที

"หือ?" จี้เฉินปินชะงักไปครู่หนึ่ง งงว่าทำไมจู่ๆ ถึงมาชวนกินข้าวแต่เช้าขนาดนี้

หลีเย่เรียบเรียงคำพูดอย่างระมัดระวัง "คืออย่างนี้นะ คุณกับเพื่อนของคุณ... คุณจางจื้อเฉียงน่ะ อุตส่าห์ช่วยฉันตามหาพี่สาวจนเจอ พวกเราซาบซึ้งใจมากเลยอยากจะเลี้ยงมื้อเที่ยงพวกคุณวันนี้เพื่อเป็นการขอบคุณ!"

"ไม่เห็นต้องเกรงใจขนาดนั้นเลย ผมก็แค่ทำตามข้อตกลง" จี้เฉินปินรู้สึกว่าไม่จำเป็นจริงๆ เพราะเขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง

"จำเป็นสิ! ถ้าคุณไม่ยอมตกลง พี่สาวต้องดุฉันแน่ๆ เลย" หลีเย่แกล้งทำเสียงน่าสงสาร "เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะ มื้อเที่ยงวันนี้คุณกับคุณจางไม่ต้องทำอาหาร รอรับของจากฉันได้เลย!"

"งั้นก็... ขอบคุณนะครับ" จี้เฉินปินเลิกปฏิเสธ

"เยี่ยม เดี๋ยวเจอกัน!" หลีเย่ปิดหน้าจอไลท์สกรีนแล้วตะโกนบอกพี่สาว "พี่! ฉันคุยกับเขาแล้ว เขาตกลงแล้วนะ!"

"ดีมาก ดีมาก!" หลีฮวาก้มหน้าก้มตาล้างผักหั่นผักโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

"พี่ ฉันหิวแล้วอะ เช้านี้กินอะไรดี?"

"อืม! กินอะไรที่มันง่ายๆ ไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพี่จะทำบะหมี่ให้กิน!"

"โอเค งั้นฉันไปดูแปลงผักก่อนนะ จะให้เก็บผักอะไรมาด้วยไหม?"

หลีฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ขุดมันฝรั่งมาสักหน่อย แล้วก็มะระสองลูก มะเขือเทศสี่ลูก กับผักใบเขียวสักกำมือหนึ่งนะ!"

"จัดไป!" การที่มีพี่สาวอยู่ด้วยแบบนี้ ทำให้หลีเย่รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ช่างเป็นความรู้สึกปลอดภัยที่แสนวิเศษจริงๆ

หลังจากรดน้ำแปลงผักและเก็บผักตามสั่งเรียบร้อยแล้ว หลีเย่ก็เดินไปที่โซนเลี้ยงสัตว์ เธอเก็บไข่ไก่ได้สามฟอง และสังเกตเห็นว่าแม่กระต่ายท้องแก่สองตัวนั้นท้องโย้กว่าเดิมมาก หลีเย่หัวเราะเบาๆ พลางยัดเศษผักเพิ่มให้พวกมันในกรง คิดไปคิดมาเธอก็คว้ากระต่ายตัวผู้ติดมือมาด้วยตัวหนึ่ง เลี้ยงไว้แค่ตัวเดียวก็พอแล้ว ตัวนี้เอาไปทำกับข้าวเพิ่มมื้อเที่ยงดีกว่า

ขากลับ เธอเหลือบไปเห็นลังไม้ลอยน้ำมาพอดี เธอรีบวิ่งจี๋กลับเข้าไปในบ้าน ยัดของในมือใส่มือหลีฮวา แล้วพุ่งตัวออกไปราวกับพายุเพื่อไปตกปลาเอาลังไม้ขึ้นมา หูแว่วเสียงพี่สาวตะโกนไล่หลังมาอย่างตื่นตระหนกว่า "ว้าย! กระต่ายตัวนี้! นี่! มันจะหนีแล้ว!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กว่าหลีเย่จะลากลังไม้กลับมาได้ พี่สาวของเธอก็ลวกบะหมี่เสร็จพอดี

ในชามเป็นบะหมี่รสเผ็ดร้อน ใส่ผักใบเขียวไม่กี่ต้นโปะหน้าด้วยไข่ดาว สีสัน กลิ่น และรสชาติสมบูรณ์แบบ

หลีเย่ซดน้ำซุปจนเกลี้ยงชามพร้อมยกนิ้วโป้งให้พี่สาว หลีฮวาไม่มีเวลามาสนใจเธอ เพราะกำลังง่วนอยู่กับการปอกเปลือกมันฝรั่ง

"พี่กินหรือยัง?" หลีเย่ลุกไปล้างชาม

"กินแล้ว กินบะหมี่เหมือนกันนั่นแหละ"

"อ้อ งั้นให้ฉันช่วยปอกมันฝรั่งไหม?"

"อีกนิดเดียวพี่ก็ปอกเสร็จแล้ว ไม่ต้องช่วยหรอก เธอไปช่วยก่อไฟแล้วลวกขาหมูให้หน่อย!" หลีฮวาแจกแจงงานอย่างเป็นระบบ

"ได้เลย!" หลีเย่เติมน้ำใส่หม้อ ใส่ขาหมูลงไป ฝานขิงแก่ใส่ตามลงไปสองสามแผ่น แล้วโยนต้นหอมลงไปต้มพร้อมกันอีกสองต้นเพื่อดับกลิ่นคาว

เธอปิดฝาหม้อก่อนจะเริ่มจุดไฟ การต้มเนื้อสัตว์ต้องเริ่มจากน้ำเย็น นี่เป็นเคล็ดลับที่พี่สาวสอนเธอมา