บทที่ 9 – หมวกศึกเขี้ยวตัน

บทที่ 9 – หมวกศึกเขี้ยวตัน

เมื่อถูกโจมตีซ้ำ ความบ้าคลั่งของหมูป่าเขี้ยวตันดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้น มันคำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าใส่หวังซิงอีกครั้ง

หวังซิงสปีดหนีด้วยความเร็วราวกับนักวิ่งร้อยเมตร พลางกวาดสายตาสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ

น่าเสียดายที่ค่าสถานะจำกัดความเร็วของเขาไว้ ทำให้ตอนนี้เขาวิ่งได้ช้ากว่าความเร็วในโลกจริงเสียอีก

ส่วนสภาพภูมิประเทศ ที่นี่คือทุ่งหญ้าหมูป่า มีเพียงเนินเขาเตี้ยๆ สลับซับซ้อน อย่าว่าแต่ก้อนหินก้อนใหญ่เลย แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ก็ยังแทบหาไม่เจอ

ต้นไม้ที่ใกล้หวังซิงที่สุดคือต้นปอปลาร์ขนาดลำต้นหนาสักยี่สิบเซนติเมตร ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวร้อยเมตร

หวังซิงทำได้เพียงเร่งฝีเท้าพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของต้นปอปลาร์ ขอแค่มีที่กำบัง เขาก็สามารถยื้อสู้กับหมูป่าเขี้ยวตันและใช้อีกาทมิฬจัดการมันได้

ทว่าทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน หวังซิงวิ่งไปได้ไม่ถึงสามสิบเมตร หมูป่าเขี้ยวตันก็ไล่กวดมาจนเหลือระยะห่างแค่สามสี่เมตรจากด้านหลัง

เมื่อสบโอกาส หวังซิงกลับตัวอย่างรวดเร็ว ตั้งท่าในรูปแบบม้าทรงพลัง แล้วแทงสวนไม้เท้าออกไปตรงๆ ปลายไม้พุ่งแม่นยำเข้าปากของหมูป่าเขี้ยวตันพอดิบพอดี

"โฮก!"

หมูป่าเขี้ยวตันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว สะบัดหัวไปมาพยายามจะคายไม้เท้าในปากทิ้ง

แต่หวังซิงไม่เปิดโอกาสให้มันทำสำเร็จ เขาหนีบไม้เท้าไว้ใต้รักแร้ สองมือกำแน่น ต่อให้หมูป่าจะสะบัดแรงแค่ไหนก็สลัดเขาไม่หลุด

อีกาทมิฬกลางเวหาโจมตีซ้ำ กระสุนเงาห้าลูกกระหน่ำลงบนหลังของหมูป่า

-52

-52

...หมูป่าเขี้ยวตันเจ็บปวดและเริ่มตระหนักว่ามันสะบัดหวังซิงไม่หลุด มันจึงเริ่มถอยหลังหมายจะคายไม้เท้าออกมา

แต่หวังซิงเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เขาก้าวเท้าไปข้างหน้ากดน้ำหนักลง แล้วกระแทกไม้เท้าสวนเข้าไปอย่างแรง

ตัวเลขความเสียหายสีทองเด้งขึ้นเหนือหัวหมูป่าเขี้ยวตัน

-17!

ความเสียหายใน "สปิริตเรียลม์" แบ่งออกเป็น 5 ประเภท: สีเหลืองคือดาเมจกายภาพ, สีน้ำเงินคือดาเมจเวทย์, สีขาวคือความเสียหายจริงหรือสถานะผิดปกติ, สีแดงคือคริติคอล และสีทองคือการโจมตีจุดตาย (Lethal Strike)

ความเสียหายคริติคอลคือ 200% ของค่าความเสียหายปกติ ส่วนการโจมตีจุดตายคือ 300%

เห็นได้ชัดว่าไม้เท้าของหวังซิงแทงลึกเข้าไปในร่างกายหมูป่าและสร้างความเสียหายให้กับอวัยวะที่อ่อนแอที่สุด จึงเกิดผลเป็นดาเมจ 3 เท่า

น่าเสียดายที่พลังโจมตีของหวังซิงต่ำเกินไป ถ้าเขาเน้นอัปค่าความแข็งแกร่ง การโจมตีครั้งนี้น่าจะสร้างความเสียหายได้ไม่ต่ำกว่า 200 หน่วย

แม้ดาเมจจะน้อย แต่มันช่วยขัดขวางไม่ให้หมูป่าเขี้ยวตันสะบัดตัวได้ถนัด ทำให้หวังซิงทรงตัวได้ดีขึ้นและควบคุมมันไว้ได้

อีกาทมิฬบนฟ้าปล่อยกระสุนเงาชุดละห้าลูกทุกๆ 5 วินาที ไม่นานนักแสงสีแดงบนตัวหมูป่าเขี้ยวตันก็จางหายไป บัฟเพิ่มพลังโจมตีของมันหมดลงแล้ว

-17!

หวังซิงกระแทกไม้เท้าลึกเข้าไปอีกครั้ง ตัวเลขสีทองจากการโจมตีจุดตายก็เด้งขึ้นมาอีก

ทันใดนั้น การโจมตีของอีกาทมิฬก็ตามมาติดๆ

-52

-52

...เมื่อกระสุนเงาลูกสุดท้ายกระทบร่าง หมูป่าเขี้ยวตันร้องโหยหวนและล้มตึงลงกับพื้น

【ท่านสังหารหมูป่าเขี้ยวตัน ได้รับค่าประสบการณ์ 400 หน่วย】

"ติ๊ง~"

เสียงใสกังวานดังขึ้น ไอเทมหลายชิ้นปรากฏขึ้นข้างซากศพของหมูป่า

เมื่อเห็นเหรียญเงินสามเหรียญที่ดรอปออกมา หวังซิงก็ยิ้มแก้มปริ

"หนึ่งเหรียญเงินเท่ากับ 200 หยวน สามเหรียญก็ 600 หยวน! มอนสเตอร์อีลีตตัวนี้คุ้มค่าเหนื่อยจริงๆ!"

【ได้รับเหรียญเงิน X3】

【ได้รับเหรียญทองแดง X44】

【ได้รับหมวกหมูป่า】

【เขี้ยวหมูป่าเขี้ยวตัน X2】

【หนังหมูป่าชั้นเลิศ X1】

【ได้รับน้ำยาฟื้นฟูเลือดพื้นฐาน X2】

【ได้รับน้ำยาฟื้นฟูมานาพื้นฐาน X1】

...หมวกศึกเขี้ยวตัน: ระดับเหล็กดำ

พลังป้องกัน +10

พลังป้องกันเวทย์ +8

ความอึด +2

จิตวิญญาณ +1

เลเวลที่ต้องการ: 8

ความทนทาน: 20/20

..."คุณพระช่วย! แค่หมวกใบเดียวเพิ่มป้องกันตั้ง 10 หน่วย มากกว่าเสื้อเกราะหนังทั่วไปเลเวล 5 ถึงสองเท่า! สมกับที่เป็นอุปกรณ์เหล็กดำเลเวล 8 ของเขาดีจริงๆ!"

"เสียดายที่ต้องใช้เลเวล 8 ตอนนี้ยังใส่ไม่ได้..."

ขนาดเกราะหนังหมูป่าในกระเป๋าที่ต้องการแค่เลเวล 5 หวังซิงยังใส่ไม่ได้เลย

ความรู้สึกที่มีของดีอยู่กับตัวแต่ใส่ไม่ได้เพราะเลเวลไม่ถึง มันทำให้หัวใจหวังซิงคันยุบยิบเหมือนโดนแมวข่วน ทรมานใจสุดๆ

"กว่าพวกเขาจะวิ่งกลับมาจากหมู่บ้านเริ่มต้นน่าจะใช้เวลาประมาณสิบนาที ทันให้ฉันเก็บเวล 5 พอดี งั้นเก็บเลเวลก่อนละกัน!"

ในระหว่างที่วสันต์ดาบเดียวและวารีอ่อนโยนยังไม่กลับมา หวังซิงก็เริ่มลุยเดี่ยว

【ท่านสังหารหมูป่า ได้รับค่าประสบการณ์ 30 หน่วย】

【ท่านสังหารหมูป่า ได้รับค่าประสบการณ์ 30 หน่วย】

【ท่านสังหารหมูป่า ได้รับค่าประสบการณ์ 30 หน่วย】

【...】

...【ยินดีด้วย ผู้เล่นทำเควส "ล่าหมูป่า" สำเร็จ กรุณากลับไปที่หมู่บ้านเริ่มต้นเพื่อส่งเควส】

...ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อหมูป่าอีกตัวล้มลงตรงหน้าหวังซิงพร้อมเสียง "ติ๊ง" กางเกงหนังตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างศพ

ทันใดนั้น แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นรอบตัวหวังซิง เลเวลของเขาขยับขึ้นเป็น 5

และในจังหวะที่หวังซิงเลเวล 5 อีกาทมิฬตัวหนึ่งก็มีแสงสีทองวาบขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนมันจะเลเวลอัปด้วย

"เอ๊ะ? อีกาทมิฬตัวนี้เลเวลอัปได้ไง? แถมสีชื่อเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วย?"

【อีกาทมิฬ】: LV2

【เลือด (HP)】: 600 (+155) (+10%)

【พลังป้องกัน】: 30 (+10%)

【พลังป้องกันเวทย์】: 30 (+10%)

【พลังโจมตี】: 60 (+36) (+10%)

...อีกาทมิฬที่ไม่เลเวลอัปมานาน ตอนนี้กลายเป็นเลเวล 2 แล้ว แถมค่าสถานะยังเพิ่มขึ้นอีก 10%

"สัตว์อัญเชิญก็เลเวลอัปได้ด้วยเหรอ? สงสัยออฟไลน์คราวนี้ต้องไปหาข้อมูลเกมอ่านเพิ่มซะหน่อยแล้ว" หวังซิงพึมพำกับตัวเอง

ตอนนี้พลังโจมตีของอีกาทมิฬพุ่งไปถึง 96 หน่วย! เพิ่มอีก 10% ก็เกือบ 105 หน่วย พูดได้เลยว่าแค่อีกาทมิฬตัวเดียวก็สามารถเดี่ยวกับนักรบเลเวลเดียวกันได้สบาย

ไม่ว่าจะเป็นเลือด พลังป้องกัน หรือพลังโจมตี มันเหนือกว่านักรบเลเวลเดียวกันแบบคนละชั้น

เว้นแต่นักรบจะเลเวล 10 เปลี่ยนคลาสและเรียนสกิลเฉพาะทางแล้ว ถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับอีกาทมิฬได้ ไม่งั้นก็เทียบกันไม่ติดฝุ่น

แต่อย่าลืมว่า หวังซิงไม่ได้มีอีกาทมิฬแค่ตัวเดียว! เขามีถึง 6 ตัว!

และเมื่อหวังซิงเลเวล 10 จำนวนอีกาทมิฬจะเพิ่มเป็น 11 ตัว!

ไม่อยากจะคิดเลยว่าภาพที่หวังซิงพาอีกาทมิฬ 11 ตัวออกล่ามอนสเตอร์จะอลังการงานสร้างขนาดไหน

อย่าว่าแต่มอนสเตอร์อีลีตเลย แม้แต่ระดับบอสก็คงเสร็จกองทัพอีกาทมิฬแน่ๆ

เขาเก็บอุปกรณ์ที่ดรอปมาดู พบว่าเป็นกางเกงหนัง

กางเกงหนังหมูป่า

เลือด +20

พลังป้องกัน +4

พลังป้องกันเวทย์ +2

เลเวลที่ต้องการ: 5

...หวังซิงตาเป็นประกาย รีบสวมกางเกงหนังทันที แล้วหยิบเสื้อเกราะหนังหมูป่าที่ได้มาก่อนหน้านี้มาใส่ด้วย

เมื่อใส่เซ็ตเกราะหนังหมูป่าครบ พลังป้องกันของหวังซิงก็พุ่งไปถึง 15 หน่วย และเลือดเพิ่มเป็น 210 หน่วย

ถ้าเจอหมูป่าเขี้ยวตันอีกครั้ง หวังซิงก็สามารถรับสกิลพุ่งชนได้ทีนึงโดยไม่ตายคาที่แล้ว

"มหาเทพราตรีทมิฬ! พวกเรามาแล้ว!"

ขณะที่หวังซิงกำลังดื่มด่ำกับค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น วสันต์ดาบเดียวและวารีอ่อนโยนก็วิ่งกลับมาถึง

พวกเขามองไปรอบๆ ไม่เห็นวี่แววของหมูป่าเขี้ยวตัน ก็เหมือนจะรู้คำตอบ

"มหาเทพ ฆ่าหมูป่าเขี้ยวตันไปแล้วเหรอครับ?"

"ฆ่าแล้วครับ" หวังซิงตอบเรียบๆ

"ดรอปของดีไหมครับ? ผมขอซื้อต่อได้นะ รับรองว่าให้ราคาที่คุณพอใจแน่นอน!"

หวังซิงส่ายหน้า

"ไม่ครับ ผมใช้เองได้ เลยไม่ขาย"

"เหลือเวลาอีก 14 นาทีจะครบชั่วโมง ลุยต่อกันเถอะ ครบเวลาค่อยกลับไปส่งเควส"

"ได้เลยค่ะ! พวกเราเชื่อฟังมหาเทพอยู่แล้ว!" วารีอ่อนโยนตอบรับ พลางพยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก

"ไม่ต้องเรียกมหาเทพหรอกครับ ผมก็มือใหม่เหมือนกัน แค่โชคดีสุ่มได้พรสวรรค์ดีเฉยๆ เรียกว่าราตรีทมิฬก็พอ"

วสันต์ดาบเดียวรีบพูดเสริม "งั้นแอดเพื่อนกันไว้ดีกว่าครับ เผื่อวันหน้าอยากจ้างเวลอีกจะได้หาตัวเจอ"

"ได้ครับ"

หลังจากทั้งสามแอดเพื่อนกันเรียบร้อย พวกเขาก็เริ่มเดินกลับพลางล่าหมูป่าไประหว่างทาง