ตอนที่ 61 ตกตะลึงไปทั่ว

ตอนที่ 61 ตกตะลึงไปทั่ว

ลู่เหรินรับหินวิญญาณมาแล้วก็เดินไปยังเขตระดับแรกเริ่ม ตั้งใจจะนำหินวิญญาณบางส่วนไปคืนให้หวังเถิง แต่เมื่อสอบถามแล้วกลับทราบว่าหวังเถิงถูกขับออกจากสำนักเมฆาขจี และกลับไปสืบทอดกิจการของครอบครัวแล้ว

“คงต้องหาโอกาสคืนเขาในภายหลังแล้วกัน!”

ลู่เหรินส่ายหัวเล็กน้อย ขณะที่กำลังเตรียมตัวกลับไปยังเขตนอกสำนัก ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังกึกก้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ลู่เหริน ข้าขอท้าทายเจ้า!”

เสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่วเชิงเขา ทำให้ศิษย์ระดับแรกเริ่มที่อยู่รอบ ๆ ต่างตื่นเต้นและพากันออกมาดูสถานการณ์ แม้แต่เซียวหั่วหั่วก็ยังออกมาดูเช่นกัน

ดวงตาของลู่เหรินส่องประกายเมื่อเขาหันไปเห็นร่างที่คุ้นเคย ซึ่งก็คือจ้าวอี้ศิษย์ใหม่ของระดับแรกเริ่ม

จ้าวอี้จ้องมองลู่เหรินด้วยความเกรี้ยวกราด “ตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ชั้นนอกแล้ว จะไม่กล้ารับคำท้าของข้าศิษย์ระดับแรกเริ่มงั้นหรือ?”

ในวันนั้นเขาถูกจู่เฟยหยางทำให้สลบไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้รู้ว่าลู่เหรินเอาชนะจู่เฟยหยางได้ และยังได้รับการยกย่องจากอาวุโสจนได้เลื่อนเป็นศิษย์ชั้นนอก นี่ทำให้เขารู้สึกยอมรับไม่ได้ที่ศิษย์ที่ไม่มีสายเลือดกลับมีพัฒนาการแซงหน้าเขา

ลู่เหรินมองจ้าวอี้ด้วยความเย็นชา “เจ้าเคยบอกว่าข้าที่มีสายเลือดไร้ค่า ไม่คู่ควรเป็นศิษย์ของอาจารย์ข้าใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว!”

จ้าวอี้พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “แม้เจ้าจะมีความสามารถพิเศษทางการบำเพ็ญเพียร แต่เจ้าก็ยังเป็นแค่คนที่มีสายเลือดไร้ค่า เจ้ายังไม่ได้สัมผัสถึงความแตกต่างที่พรสวรรค์ในสายเลือดจะสร้างขึ้น เมื่อระดับของเจ้าเพิ่มขึ้น เจ้าจะรู้ว่าคนที่มีสายเลือดไร้ค่าจะไม่มีวันก้าวขึ้นสู่ระดับสูงได้เลย!”

คำพูดนี้ทำให้ศิษย์ระดับแรกเริ่มรอบ ๆ เห็นด้วย เพราะในการฝึกยุทธพรสวรรค์ในสายเลือดย่อมสำคัญที่สุด

“แต่ตอนนี้เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะสู้กับข้า!”

ลู่เหรินส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

จ้าวอี้ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงหัวเราะเยาะและพูดว่า “ลู่เหรินเจ้าเปิดช่องจิตเจ็ดช่อง ข้าเองก็...”

อย่างไรก็ตาม เขายังพูดไม่ทันจบก็รู้สึกได้ถึงพลังอันน่าทึ่งที่ปะทุออกมาจากตัวลู่เหริน

เพียงเห็นลู่เหรินงอขาเล็กน้อย พลังดุจเสียงคำรามของมังกรและช้างก็ดังก้องออกมา

ตูม!

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของลู่เหรินเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และที่ใต้เท้าของเขาก็ปรากฏหลุมขนาดใหญ่

“นี่มัน!”

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างตกตะลึง พวกเขาไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง

นี่พลังอะไรกัน?

ไม่ต้องพูดถึงการเปิดช่องจิตเจ็ดช่อง แม้แต่นักยุทธ์ขอบเขตลำธารวิญญาณขั้นแรกก็ยังไม่สามารถสร้างพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

โดยเฉพาะเซียวหั่วหั่วที่ถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลู่เหรินจะมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้

เขายังเป็นคนที่มีสายเลือดไร้ค่าอยู่หรือ?

เช่นนี้จะให้เขาไล่ตามลู่เหรินได้อย่างไร?

ใบหน้าของจ้าวอี้ยิ่งดูแย่ลงไปอีก เขายิ่งตื่นตระหนกไม่อยากเชื่อว่าลู่เหรินจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้

“ขอบเขตลำธารวิญญาณ เจ้าถึงขั้นเข้าสู่ระดับลำธารวิญญาณแล้ว!”

จ้าวอี้อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“อะไรนะ? ลู่เหรินเข้าสู่ขอบเขตลำธารวิญญาณแล้ว? นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

“คนที่มีสายเลือดไร้ค่าไม่ใช่ว่าไม่มีทางเข้าสู่ขอบเขตลำธารวิญญาณได้หรือ?”

ศิษย์ระดับแรกเริ่มหลายคนต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

ในหมู่พวกเขามีไม่น้อยที่เคยเข้าร่วมการสอบคัดเลือกระดับแรกเริ่มพร้อมกับลู่เหริน พวกเขายังอยู่ในช่วงการเปิดช่องจิต แต่ลู่เหรินกลับก้าวเข้าสู่ขอบเขตลำธารวิญญาณแล้ว

“จ้าวอี้ ข้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์ของอาจารย์แล้วหรือไม่?”

ลู่เหรินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ใบหน้าของจ้าวอี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความอับอาย เขากัดฟันพูดว่า “ลู่เหริน เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์มีความสำคัญเพียงใดในแคว้นหาญเมฆา? ในไม่ช้า เจ้าจะต้องประสบปัญหาใหญ่เพราะสถานะศิษย์ของท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์!”

ลู่เหรินไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของจ้าวอี้ เขาเพียงหันหลังและเดินจากไป

ลู่เหรินกลับมายังเรือนพักของศิษย์นอกสำนัก ตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่แล้วจึงเริ่มการฝึกฝนต่อไป

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาเข้าสู่เรือนพัก อวิ๋นชิงเหยาบินมาจากระยะไกลและหยุดลงตรงหน้า

วันนี้อวิ๋นชิงเหยาสวมชุดฝึกซ้อมรัดรูปสีขาวนวล ซึ่งเน้นส่วนโค้งเว้าของร่างกายได้อย่างชัดเจน

ผมยาวสีดำสนิทของนางหล่นลงมาปรกแก้ม ทำให้ผิวพรรณของนางดูขาวใสยิ่งขึ้น ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ตินั้นเปล่งประกายราวกับแสงสว่างเล็กน้อย

ลู่เหรินถึงกับมองตาค้าง ยืนงงอยู่กับที่

อวิ๋นชิงเหยาเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ลู่เหริน ยื่นมือออกมา!”

_______________________________

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังสนับสนุนเค้ามาถึงตรงนี้นะคะ <3