ตอนที่ 56 น่าสะพรึง

ตอนที่ 56 น่าสะพรึง

“อะไรนะ?”

หัวหน้าค่ายดาบโลหิตเหมือนกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต เขาหัวเราะเยาะก่อนกล่าวด้วยเสียงเย้ยหยันว่า “ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้อย่างไรด้วยกระบวนท่าเดียว!”

เขาคว้าดาบโลหิตที่แบกอยู่บนหลังขึ้นมา พลังจากช่องจิตทั้งสิบเอ็ดช่องของเขาเริ่มระเบิดออกมา พร้อมกับออราที่น่าตื่นตะลึงแพร่กระจายไปทั่ว

แม้ว่าเขาจะมีสายเลือดระดับสาม ซึ่งเป็นสายเลือดที่ธรรมดา แต่ด้วยการฝึกฝนอย่างหนักตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา เขาสามารถฝึกฝนวิชายุทธระดับมนุษย์ขั้นสูงหลายกระบวนท่าจนถึงขั้นสัมบูรณ์ และยังได้ฝึกฝนร่างกายจนถึงขั้นกล้ามเนื้อเหล็ก กระดูกเหล็ก

โดยเฉพาะกระบวนท่าดาบโลหิตบ้าคลั่ง ซึ่งเขาได้ฝึกจนถึงขั้นชำนาญไร้เทียมทาน ทำให้แม้แต่ศิษย์สำนักที่เปิดช่องจิตได้เจ็ดช่องก็ยังไม่สามารถต้านทานได้

บัดนี้ศิษย์จากสำนักเมฆาขจีผู้ถูกลือว่าเป็นคนไร้ค่ากลับกล่าวอวดดีว่าจะฆ่าเขาด้วยกระบวนท่าเดียว มันช่างน่าขันสิ้นดี

“ไปตายซะเถอะ! ดาบโลหิตคลั่ง!”

หัวหน้าค่ายดาบโลหิตคำรามด้วยความโกรธ ขณะที่เขาฟาดดาบออกไปสร้างแสงดาบสีเลือด พุ่งเข้าหาลู่เหรินด้วยความรุนแรง

แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้ทั้งป่าถูกย้อมด้วยสีเลือด

“ดาบฟ้าคำราม!”

ลู่เหรินระเบิดพลังจากช่องจิตทั้งสิบสามช่องพร้อมกัน พลังวิญญาณไร้สิ้นสุดพุ่งออกมา ดาบของเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรงราวกับสายฟ้าฟาด แทงตรงไปยังแสงดาบสีเลือด

โครม!

ดาบยาวที่รุนแรงดุจสายฟ้าฟาดทำลายทุกสิ่ง ทะลวงผ่านแสงดาบสีเลือดและทำให้ดาบของหัวหน้าค่ายดาบโลหิตกระเด็นหลุดมือ

พลังของดาบอันมหาศาลนั้นทะลวงผ่านหน้าอกของหัวหน้าค่ายดาบโลหิตอย่างไร้แรงต้าน

ฉัวะ!

หัวหน้าค่ายดาบโลหิตกระอักเลือดออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พลางกล่าวด้วยเสียงสั่นว่า “นี่...เป็นไปไม่ได้!”

จากนั้นเขาก็ทรุดลงกับพื้น ทั่วร่างของเขาเกิดรอยแยกที่เต็มไปด้วยเลือดผุดขึ้นมา ผิวหนังของเขาเริ่มแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ และเขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างสิ้นสติ

หัวหน้าค่ายดาบโลหิตรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

เขาเคยคิดไว้ว่าลู่เหรินที่สามารถฆ่าเนี่ยหลิ่วเซียงได้ อาจจะมีวิชาที่แข็งแกร่งอย่างใดอย่างหนึ่ง

แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว เด็กหนุ่มที่ถูกลือว่าเป็นคนไร้ค่าอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตลำธารวิญญาณ จะมีพลังที่แข็งแกร่งแค่ไหนกัน? เขาจะสู้กับคนที่ฝึกฝนมากว่าสามสิบปีอย่างเขาได้อย่างไร?

แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยก็คือ ตัวเขาเองกลับถูกลู่เหรินฆ่าตายในเพียงกระบวนท่าเดียว

“เป็นไปได้ยังไง?”

เหล่าโจรภูเขาต่างตกตะลึงจนตาค้าง พวกเขาหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดและจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา

แม้แต่จู่เฟยหยางและนาหลันเฟยที่ซ่อนตัวอยู่ห่างออกไปก็ตะลึงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ลู่เหรินถูกกล่าวขานว่าเป็นคนไร้ค่ากลับสามารถสังหารหัวหน้าโจรผู้เปิดช่องจิตได้ถึงสิบเอ็ดช่องด้วยกระบวนท่าเดียว

“ชายคนนี้อาจจะเปิดช่องจิตได้ถึงสิบสองช่องแล้ว!”

ดวงตาของนาหลันเฟยฉายแววอำมหิต

“เขาเป็นแค่คนไร้ค่าจะเปิดช่องจิตได้สิบสองช่องในเวลาอันสั้นได้อย่างไร!”

จู่เฟยหยางกล่าวด้วยความตกใจ

การเปิดช่องจิตนั้นสัมพันธ์กับพรสวรรค์ของสายเลือด เหมือนกับบางคนที่เกิดมามีพลังอันมหาศาล สามารถยกของหนักพันจินได้อย่างง่ายดาย แต่บางคนเกิดมาผอมบาง แม้จะมีความสามารถสูงก็ยังไม่สามารถยกของหนักพันจินได้

สายเลือดไร้ค่าที่แท้จริงนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปิดช่องจิตที่แปดได้ ไม่ต้องพูดถึงช่องจิตที่สิบสองเลย!

“นั่นก็เพราะเขาได้รับมรดกจากจักรพรรดิโบราณ เขาต้องมีสมบัติบางอย่างที่จักรพรรดิโบราณทิ้งไว้ ซึ่งพวกเจ้าไม่สามารถหาเจอในตอนนั้น!”

นาหลันเฟยกล่าวด้วยเสียงเย็นชา ดวงตาจับจ้องที่ลู่เหรินอย่างแน่วแน่ รอคอยโอกาสที่จะลงมือสังหารเขา

ลู่เหรินที่ได้รับมรดกจากจักรพรรดิโบราณ หากสามารถฆ่าลู่เหรินได้ มรดกทั้งหมดนั้นก็จะตกเป็นของเขา

ขณะเดียวกัน ลู่เหรินที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าเย็นชานั้นไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยที่สามารถสังหารหัวหน้าโจรของค่ายดาบโลหิตได้ด้วยกระบวนท่าเดียว

เขาเปิดช่องจิตได้ถึงสิบสามช่อง ในขณะที่หัวหน้าโจรเปิดได้เพียงสิบเอ็ดช่อง ซึ่งหมายถึงความแตกต่างของพลังที่มากถึงสองพันจิน

ยิ่งไปกว่านั้น กระบวนท่าเคล็ดดาบสวรรค์ที่ใช้พลังสายฟ้านั้นเป็นวิชาดาบที่ทรงพลังอย่างยิ่ง หากเขาไม่สามารถสังหารหัวหน้าโจรได้ด้วยกระบวนท่าเดียว มันก็คงไร้ประโยชน์ที่เขาจะเปิดช่องจิตถึงสิบสามช่อง

ทันใดนั้น เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้น

“ท่านหัวหน้า!”

ภรรยาของหัวหน้าโจรร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง นางตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าฆ่าสามีของข้า ข้าจะสู้กับเจ้าจนตัวตาย!”

นางคำรามเสียงดังพร้อมกับกระโจนเข้าหาลู่เหรินด้วยดาบสั้นที่เคลือบพิษไว้ในมือ นางฟันใส่อย่างบ้าคลั่งเหมือนปีศาจ

“ดาบวายุภัค!”

ลู่เหรินฮึดเสียงเย็นชา เขาฟาดดาบเจ็ดสังหารออกไปไม่หยุดยั้ง แสงดาบพุ่งไปทั่วเหมือนพายุฝน ฟันทะลุผ่านร่างของภรรยาหัวหน้าโจรอย่างต่อเนื่อง

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

ภรรยาของหัวหน้าค่ายโจรยังไม่ทันได้เข้าถึงตัวลู่เหริน ร่างของนางก็ปรากฏรูเลือดหลายแห่ง ก่อนที่จะล้มลงกับพื้นและสิ้นลมหายใจทันที

“หัวหน้าตายแล้ว!”

“ภรรยาหัวหน้าก็ตายแล้ว!”

“พวกเราหนีเถอะ!”

เมื่อเห็นว่าหัวหน้าและภรรยาของเขาถูกฆ่าตาย เหล่าโจรค่ายดาบโลหิตก็แตกตื่นและตัดสินใจวิ่งหนีไปในทิศทางต่าง ๆ โดยไม่มีใครกล้าสู้ต่ออีก

ลู่เหรินไม่ได้ตามไล่ล่า แต่เขามองไปยังศพของหัวหน้าโจรแทน ในฐานะที่เป็นหัวหน้าโจร ย่อมต้องมีทรัพย์สมบัติติดตัวบ้าง

ขณะที่เขากำลังหยิบแหวนเก็บของจากศพหัวหน้าโจรค่ายดาบโลหิต เขาก็สัมผัสได้ถึงลมปราณที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้ามาทางด้านหลัง

แสงดาบที่เฉียบคมพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของลู่เหรินเปลี่ยนสีทันที เขารีบพลิกตัวหลบไปทางด้านขวาอย่างรวดเร็ว

บริเวณที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ แสงดาบพุ่งลงมาเฉือนพื้นดินจนเกิดรอยแยกยาว

ศพของหัวหน้าโจรค่ายอาบโลหิตก็ถูกแสงดาบนั้นผ่าขาดเป็นสองส่วน เลือดสาดกระจายไปทั่ว

จากนั้นร่างในชุดดำที่ปิดบังใบหน้าได้พุ่งเข้ามาพร้อมกับระเบิดแสงดาบมากมายโจมตีลู่เหริน

เสียงดาบปะทะกันดังขึ้นเป็นระยะ

ลู่เหรินตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว เขากวัดแกว่งดาบเจ็ดสังหารเพื่อป้องกันการโจมตีอย่างต่อเนื่อง

แต่ทุกครั้งที่เขาปะทะกับดาบของอีกฝ่าย เขาก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่กระแทกเข้ามา ทำให้เขาแทบจะต้านทานไม่ไหว

เพียงไม่กี่กระบวนท่า ลู่เหรินก็ถูกซัดจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่ ทำให้ต้นไม้หักสะบั้นและเขากระอักเลือดออกมา

“นี่มันนักยุทธ์ระดับขอบเขตลำธารวิญญาณ!”

ลู่เหรินตกตะลึงในใจจ้องมองอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

“เจ้ากล้าฆ่าหัวหน้าของพวกเรา เจ้าหามีสิทธิ์อยู่รอดไม่!”

ร่างในชุดดำที่ปิดบังใบหน้าเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะบิดเท้าแล้วฟันดาบยาวในมือฟาดลงมาที่ศีรษะของลู่เหริน

แสงดาบที่หนาแน่นพุ่งลงมาพร้อมกับเสียงโลหะปะทะกัน เสมือนภูเขาเหล็กที่ตกลงมาจากฟากฟ้า แม้ว่าดาบยังไม่ถึงตัว เสียงแสงดาบนั้นก็ดังก้องและแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

ฉับพลันเสียงดาบกระทบกันดังสนั่น!

ลู่เหรินระเบิดพลังจากช่องจิตทั้งสิบสามช่องในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ฟาดดาบเพื่อป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย

ฉัวะ!

พลังมหาศาลถาโถมเข้ามาทำให้ลู่เหรินกระอักเลือดออกมา

แต่ลู่เหรินไม่กล้าถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาใช้ดาบเจ็ดสังหารป้องกันดาบยาวของอีกฝ่ายอย่างแน่นหนา

เพราะหากเขาถอยแม้แต่ก้าวเดียว ดาบของอีกฝ่ายจะฟาดลงมาและสังหารเขาทันที!

ลู่เหรินจ้องมองไปที่ชายในชุดดำปิดหน้าตรงหน้าเขา พร้อมกล่าวเสียงเย็นชา “จู่เฟยหยาง หากคิดจะฆ่าข้าแล้วเหตุใดต้องปิดบังใบหน้าด้วย?”

กระบวนท่าดาบที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่ ชัดเจนว่าเป็นท่าดาบเงาและดาบตัดเหล็กจากเคล็ดดาบภูตจำแลง

และในบรรดาคนที่ใช้วิชาดาบเงาและดาบตัดเหล็กได้ อีกทั้งยังมีความแค้นกับเขา มีเพียงจู่เฟยหยางเท่านั้น

เมื่อถูกลู่เหรินเปิดโปงตัวตน จู่เฟยหยางกลับไม่แสดงความตกใจ แต่กลับเผยความประหลาดใจออกมาแทน “เจ้าทำได้อย่างไรกัน? เจ้าตอนนี้เปิดช่องจิตได้กี่ช่อง? ข้ายังไม่ใช้พลังทั้งหมดก็จริง แต่แม้ว่าเจ้าจะเปิดช่องจิตได้ถึงสิบสองช่องก็ไม่ควรจะต้านทานการโจมตีของข้าได้!”

เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเขาลงมือแล้วจะสามารถสังหารลู่เหรินได้ในทันที

แต่หลังจากการโจมตีหลายครั้ง ก็ยังไม่สามารถฆ่าลู่เหรินได้ แม้แต่กระบวนท่าดาบตัดเหล็กที่ทรงพลัง ซึ่งสามารถสร้างความบอบช้ำให้กับลู่เหรินได้ แต่ก็ยังไม่สามารถฆ่าเขาได้

ช่องจิตสิบสองช่องไม่น่าจะทนรับการโจมตีเต็มพลังของดาบตัดเหล็กได้

หรือว่า... ลู่เหรินจะเปิดช่องจิตได้ถึงสิบสามช่องแล้วจริงๆ?