ตอนที่ 112 เริ่ม

ตอนที่ 112 เริ่ม

นอกจากนั้นเหวินเฟยเฉินยังมีประสบการณ์ในการต่อสู้ที่มากกว่าเซี่ยหนิงฉมาง การปะทะกันในครั้งนี้ กลับทำให้เซี่ยหนิงฉางรู้สึกว่าตนเองกำลังเสียเปรียบ แม้ว่าความเร็วในการเคลื่อนตัวจะไม่ด้อยกว่าเขา แต่หากเพียงแค่ใช้พลังความแข็งแกร่งของตนเองเพื่อเอาชนะเหวินเฟยเฉินคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ มากที่สุดทำได้เพียงเสมอกับเหวินเฟยเฉินเท่านั้น

ทั้ง 2 ต่างเป็นยอดฝีมือเช่นเดียวกัน เมื่อพวกเขาปะทะกันจึงค่อนข้างที่รุนแรง ร่างกายของพวกเขาจึงทะยานขึ้นสู่กลางเวหาที่มีความสูงหลายร้อยจ้าง

หยางไค่ไม่ได้ให้ความสนใจกับการต่อสู้ของเซี่ยหนิงฉาง เพราะเขาเองก็มีคู่ต่อสู้ของตนเอง

หยางไค่หรี่ตาจ้องมองหล่งฮุยที่อยู่ห่างจากเขาประมาณ 10 จ้าง ทันใดนั้นหยางไค่หัวเราะออกมาอย่างกะทันหันและกล่าวต่อหล่งฮุ่ย : นายน้อยหล่งใช่ไหม ?

หล่งฮุยกล่าวตอบด้วยเสียงที่เฉยชา : ต้องการขอโทษ ขอชีวิต ?มันสายไปแล้ว !!

ข้ามีคำถามหลายคำถามที่ต้องการถามเจ้า

หล่งฮุยใช้สายตาที่โง่เขลาจ้องมองหยางไค่และกล่าวถามอย่างไม่แยแส : หากมันเป็นความปราถนาก่อนที่เจ้าจะตาย ข้าจะทำให้ความปราถนาของเจ้าเป็นจริง !!

เจ้าก็คิดเสียว่ามันเป็นเช่นนั้น หยางไค่หัวเราะออกมาอย่างกะทันหันเขาจ้องมองไปที่หลุ่งฮุยและกล่าวถาม : เป็นเพราะหู่เหม่ยเอ่อ เจ้าจึงต้องการฆ่าข้าถึงเพียงนี้ ?

หล่งฮุยยังคงแสดงออกเหมือนเดิม ก่อนที่เขาจะกล่าวตอบอย่างเมินเฉิย : หรือเจ้าคิดว่าข้ากินอิ่มนอนหลับจนไม่มีสิ่งใดต้องปฏิบัติ ข้าจึงต้องไล่ล่าเจ้ามาไกลถึงเพียงนี้เพื่ออะไร ?

หยางไค่ขมวดคิ้ว : แต่ข้าไม่ได้มีความสัมพันธุ์ลึกซึ้งต่อหู่เหม่ยเอ่อ ข้าพบเจอกับนางเพยงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ?

ฮึ แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้คิดอะไรกับนาง แต่นางไม่ได้คิดอย่างเจ้า ใบหน้าของหล่งฮุยแสดงออกด้วยความโกรธแค้น : เพื่อเจ้านางกล้าขัดคำสั่งท่านปู่ของข้า !! ที่ผ่านมานางไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้ และไม่เคยทำเรื่องเช่นให้แก่ชายหนุ่มคนไหน ! เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าที่จะยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวของข้า !!

ปู่ของเจ้า ... ความเยือกเย็นประกายผ่านดวงตาของหยางไค่ เขาหวนคิดถึงเรื่องของวันนั้นที่เขาไม่กล่าวเหตุผลแต่กลับพุ่งโจมตีเขา หากวันนั้นกระดูกทองคำไม่แสดงพลังอำนาจของมันออกมา เขาคงตายตั้งแต่วันนั้น

ยังมีอีก 1 คำถาม !! ใบหน้าของหยางไค่ยังคงเยือกเย็น : เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าได้ออกมาจากหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยว !!

ในเมื่อพวกเขาสามารถตามมาถึงสถานที่แห่งนี้ นั่นหมายความว่าเขาต้องไล่ตามพวกเขาตั้งแต่ที่ออกมาจากหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยว ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะสูญเสียร่องรอยในการไล่ตาม อาจจะกล่าวอีกนัยหนึ่ง ในขณะที่ตัวเขาเองกำลังออกจากหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยว เขากำลังถูกจับตามองจากคนที่มีเจตนาไม่ดีต่อเขา

หล่งฮุยหัวเราะด้วยความเย้ยหยัน : มันเป็นธรรมดาที่จะมีคนส่งสารให้ข้ารับทราบ !!

เป็นอย่างที่คิดไว้ !

สำหรับผู้ใดที่แจ้งสารให้ข้า ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใคร แต่ข้าคิดว่าต้องเป็นคนที่เจ้าเคยล่วงเกิน!! หล่งฮุยจ้องมองหยางไค่ด้วยสายตาที่เหยียดหยามและดูหมิ่น เสมือนว่ากำลังมองซากศพของคนตาย คำพูดของเขาไม่มีการโกหกแม้แต่น้อย เขากล่าวสิ่งที่รู้และไม่รู้ออกมาทั้งหมด : สำหรับนู่วหล่าง มันอยู่นอกเหนือการวางแผนของข้า ข้าพบเจอกับพวกเขาในหมู่บ้านเล้กๆที่เชิงเขา !!

หยางไค่พยักหน้าอย่างช้าๆ ไม่มีความจำเป็นที่หล่งฮุยต้องโกหกเขา เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ มันต้องเป็นความจริง นู่วหล่างคงบังเอิญเจอเขาที่กำลังออกมาจากหอประลองยุทธุ์หลิงเซี่ยว ไม่มีเหตุผลที่ต้องติดตาม เพราะนู่วหล่างตายไปแล้ว

ข้าทำความปราถานาของเจ้าให้เป็นจริง ตอนนี้ ตายซะเถอะ !! หล่งฮุยหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม ร่างกายของเขาประกาย ทำให้ระยะห่างระหว่างเขาและหยางไค่ใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของเขาเต้มไปด้วยความตื่นเต้น ทันใดนั้นพลังลมปราณแห่งเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะพุ่งหมัดออกไปอย่างรุนแรง

เมื่อหมัดของเขาพุ่งออกไป ทันใดนั้นหมัดของเขาได้ประกายร่างเงาแห่งปีกหงสาที่พุ่งโจมตีออกไป

ปีกหงสาล่องเมฆา !! กระบวนท่าการต่อสู้ขั้นปฐพีระดับกลาง

หล่งฮุยเป็นหลายชาของหล่งไจ้เทียน มีสถานะที่ไม่ธรรมดา ดังนั้นวิชายุทธุ์ที่เขาฝึกฝนจึงไม่ใช่วิชายุทธุ์สามัญทั่วไป แม้ว่าเขาจะอยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณขั้นที่ 1 แต่พลังความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่านู่วหล่างที่อยู่ในเขตแดนเช่นเดียวกับเขา

หล่งฮุยไม่ได้เป็นเพียงนายน้อยที่่ลุ่มหลงในกามราคะเพียงอย่างเดียว เพราะในตอนนี้สำหรับหยางไค่ เขาเป็นศัตรูที่ยากต่อการรับมือ

จากการโจมตีของปีกหงสาล่องเมฆา หยางไค่หลบหนีการโจมตีอย่างรวดเร็ว ทำให้การโจมตีของหล่งฮุยลอยผ่านอากาศธาตุทีว่างเปล่า ทำให้หล่งฮุยแสดงออกด้วยความแปลกใจเพราะหยางไค่สามารถหลบหนีจากการโจมตีอของเขา

ในความคิดของเขา หยางไค่ที่อยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณขั้นที่ 4 มิอาจที่จะหลบหนีจากการโจมตีของเขา

ทันทีหลังจากนั้น พลังลมปราณที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและโหดเหี้ยมระเบิดพุ่งออกมาจากร่างกายของหยางไค่ ทำให้หล่งฮุยสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและความหนักหน่วงของพลังลมปราณนี้ ซึ่งทำให้การแสดงออกของหล่งฮุยเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

มันไม่ใช่กลิ่นอายพลังลมปราณของเขตแดนลมปราณแรกเริ่ม ?เห็นและสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามันเป็นพลังลมปราณของเขตก่อกำเนิดลมปราณขั้นสูงสุด ไม่ว่าจะเป็นความบริสุทธุ์ ความหนักหน่วง ความเข้มข้นของพลังลมปราณล้วนแล้วแต่เหนือกว่าตัวเขาทั้งปวง

เพียงพริบตา หล่งฮุยพุ่งไปถึงด้านหน้าของหยางไค่อย่างรวดเร็ว หมัดของเขาปกคลุมด้วยพลังลมปราณทีไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง หมัดที่รุนแรง มันพุ่งไปหาหยางไค่โดยปราศจากความเมตตาและความปราณี

หยางไค่หลบไปด้านข้างอีกครั้ง ทำให้หมัดในครั้งนี้พุ่งลงไปที่พื้นดิน ตามมาด้วเสียงการพุ่งปะทะที่รุนแรงและเศษก้อนหินทีพุ่งกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า ซึ่งก่อเกิดเป็นรูหลุมขนาดใหญ่บนพื้นดิน

ไม่รีรอให้หล่งฮุยลุกขึ้น ร่างกายของหยางไค่ที่หลบหนีหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เข่าของเขาถูกยกขึ้นสูง และพุ่งโจมตีไปที่คางของหลุ่งฮุยอย่างเต็มกำลัง

ปฏิกิริยาการตอบสนองของหลุ่งฮุยไม่ช้า หมัดของเขาแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือกดทับเข่าของหยางไค่ที่พุ่งโจมตีเข้ามาได้ทันท่วงที

เข่าของหยางไค่ปะทะอยู่บนฝ่ามือ พลังลมปราณของทั้ง 2 ปลดปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นร่างกายของหยางไค่ม้วนตลบไปด้านหลัง ร่างกายของหยางไค่ก็ลอยบินออกไปทางด้านหลังเช่นเดียวกัน

การปะทะของพวกเขาใน 1 กระบวนท่า มันเต็มไปด้วยความรีบเร่งและความมั่นคง

หล่งฮุยมองหยางไค่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสังเกตุหยางไค่ ทันใดนั้นดวงตาของหล่งฮุยหรี่ลงและกล่าวออกมาอย่างกะทันหัน : แท้จริงแล้วเจ้าซ่อนการบ่มเพาะพลังที่แท้จริงของเจ้ามาโดยตลอด !! ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า !!

ทันทีที่กล่าวจบ ร่างเงาของหล่งฮุ่ยเริ่มเลือนราง เท้าของเขามีแสงสว่างสีทองประกายออกมา ทันใดนั้นเขามาถึงด้านหลังของหยางไค่ในทันที

เท้าทองคลื่นวายุ !! มันเป็นกระบวนท่าการต่อสู้ที่อยู่ในขั้นปฐพีระดับกลางเช่นเดียวกัน

จากการช่วยเหลือของกระบวนท่าเท้าทองคลื่นวายุที่น่าอัศจรรย์ ทำให้หล่งฮุยมาถึงจุดที่สำคัญที่สุด ทันใดนั้นพลังลมปราณถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดและไหลผสานรวมตัวมาที่ปลายนิ้วของเขา หลังจากนั้นเขาใช้ปลายนิ้วพุ่งแทงไปที่หลังคอของหยางไค่ มันแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นการโจมตีที่ต้องการฆ่าหยางไค่ให้ตายในทันที

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย หยางไค่รู้สึกว่าหลังคอของเขามีลมวายุที่รุนแรง เขาจึงตอบสนองโดยการเอียงคอไปอีกด้าน นิ้วของหล่งฮุยจึงแฉลบผ่านใบหน้าของหยางไค่ พลังลมปราณที่รุนแรงทำให้นิ้วที่พุ่งแฉลบออกกรีดใบหน้าของเขาเป็นบาดแผลขนาดใหญ่

หยางไค่หมุนตัวกลับ จากนั้นจึงได้เปิดใช้งานหยดน้ำพลังลมปรารหยางและส่งไปที่นิ้วของเขาก่อเกิดเป็นดาบดรรชนีสุรุยัน และพุ่งแทงไปยังหลุ่งฮุยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

เขาเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งและทรงพลัง !! หยางไค่ไม่กล้าที่จะประมาทและเก็บซ่อนพลังความแข้งแกร่งที่แท้จริงของตนเองอีกต่อไป เพราะความประมาทและผิดพลั้งเพียงน้อยนิดอาจทำให้เขาสูญเสียชีวิต

ดาบดรรชนีสุรยันพุ่งตัดไปที่ร่างกายของหล่งฮุย เพื่อจะตัดเขาเป็น 2 ท่อน แต่หยางไค่ไม่มีการแสดงออกที่ดีใจ เพราะเขารู้สึกว่าดาบดรรชนีสุริยันไมได้ตัดผ่านร่างกายของหล่งฮุย เมื่อสักครู่เป็นเพียงร่างเงาของหล่งฮุ่ยเท่านั้น

กระบวนท่าเท้าทองคลื่นวายุของเขาเป็นกระบวนท่าที่น่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง !!

ปฏิกิริยาตอบสนองที่ไม่เลว เสียงของหล่งฮุยสะท้อนดังมาจากระยะประมาณ 10 จ้าง และเขากำลังจ้องมองหยางไค่ด้วยท่าทางที่สนุกสนาน

หยางไค่กระตุกแขนของเขาก่อนที่จะพุ่งดาบดรรชนีสุริยันออกไป

หล่งฮุ่ยไม่กล้าที่จะหยุดเคลื่อนไหว เขาใช้ท่าเท้าทองคลื่นวายุในการหลบหนี เสมือนหนูที่หลบเลี่ยงการตะครุบของแมวโดยที่จ้องมองหยางไค่ด้วยใบหน้าที่เยาะเย้ยที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด ดวงตาของหยางไค่เต็มไปด้วยจิตวิญญานแห่งการต่อสู้และความอดทน การเคลื่อนไหวของหยางไค่เสมือนลมวายุที่พุ่งไปยังด้านหน้าของหล่งฮุย และปล่อยหมัดที่รุนแรงออกไป

การโจมตีสูญเปล่า !! เพราะร่างเงาของหลุ่งฮุยปรากฏตัวอยู่อีกด้านหนึ่ง

ฮึ่ !! การเคลื่อนไหวที่เสมือนหอยทากของเจ้าต้องการที่จะเอาชนะข้า ?ไม่เจียมตัว !! หล่งฮุยไม่หยุดที่จะกล่าวแม้แต่คราเดียว ก่อนที่เขาจะหัวเราะด้วยความเยาะเย้ยอย่างสาสมใจอีกครั้ง

เขารู้สึกว่าจากกระบวนท่าเท้าทองคลื่นวายุของเขาสามารถทำให้เอาชนะหยางไค่ได้อย่างแน่นอน ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถโจมตีถึงตัวเขา แล้วจะชนะเขาได้อย่างไร ? การโจมตีที่โหดเหี้ยมของเขา จะทำให้เขาสูญเสียพลังลมปราณของตนเอง รอให้เขาพลังลมปราณของเขาใกล้หมด เมื่อถึงตอนนั้นจะถึงเวลาที่ฆ่าหยางไค่ อย่างที่ใจต้องการ !!

ดังนั้นหล่งฮุยตัดสินใจที่จะทำตามแผนการนี้ เขาต้องการเล่นสนุกับหยางไค่ต่อไปเรื่อยๆ รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะใช้วิธีการที่สูญเสียน้อยที่สุดในการเอาชนะหยางไค่

ช้า .ช้าเกินไป .

หากเจ้าไม่สามารถฆ่าข้า หญิงสาวนางนั้นจะต้องเป็นของข้า

นางมีรูปลักษณ์หน้าตาเช่นไร ? ข้าเฝ้ารอด้วยความคาดหวังที่เปี่ยมล้น ไม่รู้ว่าตอนที่เขาย่ำยีนาง นางจะส่งเสียงครวญครางเช่นใด ? !

ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าชอบเสียงร้องของหญิงสาวที่ไม่ยินยอมที่สุด เจ้าคิดภาพเหตุการณ์นั้นสิ ว่าจะเจ็บปวดใจหรือไม่ ?