บทที่ 80 ป้ายคำสั่งเหมันต์!

บทที่ 80 ป้ายคำสั่งเหมันต์!

ต่อจากนั้น หลินเทียนฮ่าวก็เข้าสู่มหกรรมฟาร์มเลือด เขาสังหารมนุษย์หมาป่าเหมันต์ไปเก้าตัวรวด ได้เลือดมาหมื่นเจ็ดพันกว่าหน่วย เมื่อรวมกับพาสซีฟของโจวเสี่ยวพั่ง 10% และน้ำตาเทพธิดาแห่งชีวิตอีก 20% เท่ากับว่าเขาได้เลือดเพิ่มขึ้นจริงๆ ถึงสองหมื่นสองพันกว่าหน่วย แต่นี่ยังห่างไกลจากความพอใจของเขามากนัก ทันใดนั้นเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในตัวที่สิบ มันไม่ได้มาแค่หนึ่ง แต่มาถึงสองตัวพร้อมกัน

"นี่สินะความยากระดับนรกแตก"

แววตาของหลินเทียนฮ่าวเคร่งขรึมขึ้น เขาใช้วิธีเดิมคือส่งตัวหนึ่งลอยฟ้า แล้วยื้อยุทธ์กับอีกตัว เลือดที่เพิ่มมาสองหมื่นกว่าทำให้ดาเมจปกติจากการโจมตีเพิ่มขึ้นอีกหกร้อยกว่า หรือวินาทีละสามพันกว่า แม้จะตีเข้าช้าหน่อยแต่ก็เอาอยู่ เขาอาศัยความถึกและการดูดเลือดค่อยๆ จัดการไปทีละตัว จนกระทั่งกวาดล้างไปได้ถึงสิบแปดตัวรวด

"รอบต่อไปคงไม่โผล่มาสามตัวหรอกนะ"

แม้เลือดจะเพิ่มมาอีกสี่หมื่นกว่า แต่ถ้าต้องรับมือสองตัวพร้อมกันก็ตึงมือพอสมควร โชคดีที่ไม่มีมอนสเตอร์โผล่มาอีก ประตูบ้านหลังเดิมแง้มออก หญิงวัยกลางคนชะโงกหน้าดู เมื่อไม่เห็นมนุษย์หมาป่าจึงเปิดประตูต้อนรับ

"ขอบคุณมากท่านนักผจญภัยผู้กล้าหาญ ถ้าไม่ได้ท่าน ฤดูหนาวปีนี้พวกเราคงลำบากแน่"

หลินเทียนฮ่าวหันไปมอง NPC ผู้นั้น

[ป้าเฉิน: เลเวล 50]

[HP: 1,000,000/1,000,000]

[พลังโจมตี: 985]

[สกิล: ???]

(หมายเหตุ: นางคือชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ บางทีนางอาจมอบรางวัลที่คุณคาดไม่ถึง)

หลินเทียนฮ่าวประหลาดใจกับชื่อ 'ป้าเฉิน' มากกว่าค่าสเตตัส จากประสบการณ์ห้าปี ในอาณาจักรดวงดาวแทบไม่มี NPC ชื่อสไตล์ตะวันออกเลย นอกจากพวกทวยเทพที่เกี่ยวข้องกับประเทศมังกร ส่วนใหญ่จะเป็นชื่อฝรั่งหมด การได้เห็นชื่อแบบนี้ในดันเจี้ยนทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

"เห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วย เป็นเรื่องปกติครับ" หลินเทียนฮ่าวตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่ว่าจะยังไง ท่านก็ช่วยป้าไว้มากจริงๆ เพื่อเป็นการตอบแทน ให้ป้าเลี้ยงข้าวสักมื้อนะ"

หลินเทียนฮ่าวยังไม่รู้กลไกของดันเจี้ยน จึงตัดสินใจตามน้ำไปก่อน

"ตกลงครับ"

หลินเทียนฮ่าวเดินตามป้าเฉินเข้าไปในบ้านที่ดูเรียบง่าย ในครัวมีเนื้อรมควันแขวนอยู่ดูคล้ายเนื้อรมควันสไตล์เสฉวน ป้าเฉินง่วนอยู่กับการทำอาหาร ปล่อยให้หลินเทียนฮ่าวนั่งรออยู่พักใหญ่ ซึ่งกินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ด้วยความอดทนของคนที่ผ่านชีวิตมาสองชาติ เขานั่งรออย่างใจเย็นเพื่อดูว่าจะมีเนื้อเรื่องอะไรแทรกเข้ามาหรือไม่ ไม่นานอาหารสามอย่างและซุปหนึ่งถ้วยก็ถูกยกมาเสิร์ฟ มีเนื้อรมควัน ผัดมันฝรั่งเปรี้ยวเผ็ด ซุปไข่ และซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน หน้าตาดูดีทีเดียว

"ลองชิมดูสิ ฝีมือป้าอาจจะไม่เลิศหรูนะ ถ้าไม่อร่อยก็ทนกินหน่อยแล้วกัน"

"แค่มองก็น่ากินแล้วครับ ในที่หนาวๆ แบบนี้ได้กินข้าวร้อนๆ ถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว"

หลินเทียนฮ่าวคีบเนื้อรมควันเข้าปาก

[ติ๊ง! พลังโจมตี +5]

เขาชะงัก กินแล้วเพิ่มสเตตัส? จึงลองชิมมันฝรั่งต่อ

[ติ๊ง! ความเร็วโจมตี +0.02]

คราวนี้ตาเขาเป็นประกายทันที นี่มันของดีชัดๆ เพื่อความชัวร์ เขาจึงชิมให้ครบทุกอย่าง ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานให้คริติคอล +1 ส่วนซุปไข่ให้ความเร็วเคลื่อนที่ +0.1 หลินเทียนฮ่าวตื่นเต้นมาก ของพวกนี้ไม่ต้องคิดเยอะ ความเร็วโจมตีกับความเร็วเคลื่อนที่สำคัญสุด เขาเริ่มยัดทะนานทันที แต่ไม่นานก็ต้องนึกเสียใจที่ดันกินข้าวมาอิ่มแปล้ก่อนล็อกอินเข้ามาเล่นเกม แม้อาหารในเกมจะไม่ให้พลังงานจริง แต่ความรู้สึกอิ่มมันสมจริงมาก

หลินเทียนฮ่าวพยายามยัดผัดมันฝรั่งจนหมดเกลี้ยง ได้ความเร็วโจมตีเพิ่มมา 1 แต้ม ส่วนซุปไข่ฝืนกินได้แค่ครึ่งเดียว แทบจะพุ่งออกมา ได้ความเร็วเคลื่อนที่มา 3 แต้ม แต่น่าเสียดายที่ค่าความเร็วเคลื่อนที่พื้นฐานของเขาทะลุ 10 แต้มไปแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้จึงถูกหารครึ่ง เหลือเพิ่มขึ้นจริงแค่ 1.5 แต้ม ส่วนอาหารที่เหลือ... เขายัดไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงจำใจต้องวางตะเกียบ

"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ" หลินเทียนฮ่าวเช็ดปากอย่างสุภาพ

"พ่อหนุ่มช่างจิตใจดีเหลือเกิน อุตส่าห์เหลือเนื้อไว้ให้ป้าตั้งเยอะ ป้าไม่รู้จะพูดยังไงดี"

ป้าเฉินดูเกรงใจและซาบซึ้งใจที่เขาเหลือเนื้อไว้ (ซึ่งจริงๆ คือกินไม่ไหว) เธอจึงเดินเข้าไปค้นของในห้องอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมป้ายคำสั่งในมือ

"พ่อหนุ่ม เจ้าเก่งมาก นี่เป็นของที่นักผจญภัยผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งเคยให้ป้าไว้ หวังว่าจะมีประโยชน์กับเจ้านะ"

หลินเทียนฮ่าวรับมาตรวจสอบ

[ป้ายคำสั่งเหมันต์: อุปกรณ์พิเศษ]

[เงื่อนไข: ไม่มี]

[ผลลัพธ์: การโจมตีของคุณจะลดความเร็วโจมตีและความเร็วเคลื่อนที่ของเป้าหมายลง 20% เป็นเวลา 5 วินาที]

[ความทนทาน: 100]

หลินเทียนฮ่าวตาลุกวาว ของดี! แต่พอลองคิดดูดีๆ ในดันเจี้ยนนี้มันแทบไร้ประโยชน์ เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือการทำให้ลอยตัว หรือไม่ก็ตัดการฟื้นฟูเลือด การลดความเร็วช่วยอะไรไม่ได้เลย