บทที่ 56 บททดสอบจากราชา และค่ายโจรลมทมิฬ!

บทที่ 56 บททดสอบจากราชา และค่ายโจรลมทมิฬ!

เมื่อถูกแม่ทัพหญิงตวาดใส่ ทั้งชิงฝูอวิ๋นและเลโอนาต่างก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ

"ท่านพี่ ข้าจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น" ชิงฝูอวิ๋นเอ่ยเสียงอ่อย

ตี้เสวี่ยเจี้ยนแค่นเสียงในลำคอ "ชิงฝูอวิ๋น เมื่อกี้ที่เจ้าใช้สกิลใหญ่โจมตีนักฆ่าสาวนั่น หมายความว่ายังไง?"

"คิดเลขในใจเสียงดังไปหน่อยนะ การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก เจ้าเล่นวิธีสกปรกแบบนี้หรือ? เรื่องนี้ข้าจะกราบทูลเสด็จพ่อแน่ เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย"

พูดจบ ตี้เสวี่ยเจี้ยนก็สะบัดหน้าเดินจากไป

เห็นดังนั้น

ชิงฝูอวิ๋นร้อนรนในใจ "ท่านพี่ ข้าผิดไปแล้ว"

ทว่า

ตี้เสวี่ยเจี้ยนไม่เปิดโอกาสให้อธิบาย นางเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง

เมื่อตี้เสวี่ยเจี้ยนลับสายตาไปแล้ว ชิงฝูอวิ๋นถึงกับกัดฟันกรอด พึมพำด้วยความเจ็บแค้น

"จะมาแสร้งทำเป็นคนดีอะไรตอนนี้ คิดจะใช้โอกาสนี้กำจัดคู่แข่งอย่างข้าล่ะสิ ยังมีหน้ามาพูดจาสวยหรูอีก!"

"ไม่เข้าใจจริงๆ แค่อยู่เฉยๆ ก็เขี่ยเลโอนาออกไปได้แล้ว ทำไมต้องยื่นมือเข้ามาช่วยด้วย"

นางพูดเสียงเบา แต่แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

สิ้นเสียงบ่น เสียงเย็นเยียบสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"อวิ๋นเอ๋อ เจ้าช่างเขลานัก"

ได้ยินเสียงนี้

ชิงฝูอวิ๋นรีบหันขวับ "เสด็จแม่"

ราชินีเฟยโอติงอวี่ถอนหายใจ "อวิ๋นเอ๋อ ที่นี่คือพระราชวังนะ ต่อให้พวกเจ้าไม่ลงมือ คิดหรือว่าทูตวิกาลพวกนั้นจะทำอะไรได้?"

ชิงฝูอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสี

นางเริ่มเข้าใจปัญหาที่ซ่อนอยู่แล้ว

ในพระราชวังมียอดฝีมือดุจเมฆา!

แต่เมื่อครู่ตอนที่ทูตวิกาลบุกเข้ามา ทำไมยอดฝีมือเหล่านั้นถึงไม่ลงมือ?

พวกเขาไม่อยากลงมือ หรือมีใครสั่งห้ามไว้?!

คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว ต้องเป็นอย่างหลังแน่นอน!

ต่อให้บางคนไม่อยากยุ่ง แต่คนสนิทของเสด็จพ่อต้องลงมือแน่

แต่นี่กลับไม่มีใครขยับเลย!

เหตุผลมีเพียงหนึ่งเดียว

นี่คือบททดสอบจิตใจคนที่เสด็จพ่อวางหมากไว้

เสียงคำรามของเกรย์โลลินสันทำให้ชิงฝูอวิ๋นกังวลว่าเลโอนาจะฆ่ามันได้จริงๆ

นางไม่อยากให้เลโอนาทำสำเร็จ ความโลภจึงบังตาจนมองข้ามจุดสำคัญที่สุดไป

การที่นางใช้สกิลใหญ่โจมตีนักฆ่าสาวแทนที่จะโจมตีเงาดำ เจตนาของนางมันชัดเจนเกินไป

"เสด็จแม่ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีเพคะ?"

ชิงฝูอวิ๋นเริ่มลนลาน

พี่ใหญ่ตี้เสวี่ยเจี้ยนก็มีอำนาจบารมีล้นฟ้าอยู่แล้ว ถ้าเลโอนาผงาดขึ้นมาอีกคน บวกกับผลงานแย่ๆ ของนางในวันนี้ นางคงหมดสิทธิ์ในบัลลังก์แน่นอน

"ไปเถอะ พี่ใหญ่เจ้าพูดถูกเรื่องหนึ่ง เจ้าอ่อนหัดเกินไป... อ่อนหัดจริงๆ"

ขณะพูด สายตาของเฟยโอติงอวี่จับจ้องไปที่เลโอนา

แววตาของนางลึกล้ำยากจะคาดเดา ราวกับมองทะลุตัวตนของเลโอนาจนหมดเปลือก

"เสด็จแม่"

เลโอนาฝืนยิ้มออกมา

อีกฝ่ายไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเธอ การตายของแม่เธออาจเกี่ยวข้องกับเฟยโอติงอวี่ด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ได้อยู่ในวัง ทั้งสองคงฉีกหน้ากากเข้าห้ำหั่นกันไปแล้ว

"นาเอ๋อ ลูกรักของแม่ หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว ว่างๆ ก็แวะมาดื่มชาที่ตำหนักฟังพิรุณของแม่บ้างสิ"

เลโอนาโค้งคำนับ "รอให้ลูกจัดการธุระเสร็จเรียบร้อย จะรีบไปเยี่ยมเยียนทันทีเพคะ"

บทสนทนาจบลง

เฟยโอติงอวี่พาชิงฝูอวิ๋นเดินจากไป

เลโอนาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก การเผชิญหน้ากับราชินีผู้นี้สร้างแรงกดดันมหาศาล ยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับเสด็จพ่อเสียอีก

...

ณ หน้าค่ายโจรลมทมิฬ

ในที่สุดหลินเทียนฮ่าวก็มาถึง

เขารับภารกิจจากเลโอนามาแล้ว

แต่เหตุผลที่เขามาที่นี่

ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง

ในค่ายโจรลมทมิฬแห่งนี้มีภารกิจลับซ่อนอยู่ ภารกิจที่ให้รางวัลเป็นค่าสเตตัส 'โชค'

ค่าโชคเป็นค่าสเตตัสที่ซ่อนอยู่

ดังนั้นในช่วงต้นและกลางเกม ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยให้ความสำคัญกับมัน

แต่หลินเทียนฮ่าวรู้ดีที่สุด

ค่าโชคนั้นสำคัญยิ่งชีพ

ทั้งอัตราคริติคอล อัตราการดรอปของ และสกิลที่ต้องอาศัยโอกาสติดอย่างอัสนีกระโจนหรือวัฏสงสารมรณะ

เมื่อค่าโชคเพิ่มขึ้น โอกาสติดของสกิลพวกนี้ก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย เพียงแต่มันไม่แสดงตัวเลขให้เห็นบนหน้าต่างสถานะ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นยุคแรกๆ ถึงมองข้ามมันไป

มิหนำซ้ำ ภารกิจพิเศษบางอย่าง จำเป็นต้องมีค่าโชคถึงเกณฑ์ที่กำหนดจึงจะเปิดภารกิจได้

ไม่อย่างนั้นต่อให้มีบทสรุปเกมอยู่ในมือ ก็ไม่มีทางกดรับภารกิจได้

[โจรลมทมิฬ (ทั่วไป): เลเวล 28]

[HP: 3,680 / 3,680]

[พลังโจมตี: 251]

[สกิล: ดาบต่อเนื่อง, ฟันเสย]

หลินเทียนฮ่าวถอนหายใจ สเตตัสกระจอกงอกง่อย

เขายิงออกไปหนึ่งดอก

[ติ๊ง! คุณสังหารโจรลมทมิฬข้ามเลเวล ได้รับ EXP 476]

[ติ๊ง! คุณสังหารโจรลมทมิฬข้ามเลเวล ได้รับ EXP 476]

...

แค่ดอกเดียว!

สกิลอัสนีกระโจนทำงาน โจรลมทมิฬหกคนที่ยืนเฝ้าหน้าค่ายถูกสังหารเกลี้ยง

ฆ่าโจรหกคน เขาได้เลือดเพิ่มถาวร 3 แต้ม

ความเร็วในการฆ่าถือว่าไว แต่ประสิทธิภาพในการปั๊มเลือดถือว่าต่ำไปหน่อย

แต่ก็ช่างมันเถอะ

รองหัวหน้าของค่ายโจรลมทมิฬเป็นบอสสายแทงค์ เลือดเยอะพอสมควร น่าจะใช้ปั๊มเลือดได้ยาวๆ

หลังจากสังหารโจรทั้งหกคน ประตูค่ายก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีโจรโผล่ออกมาอีกแม้แต่คนเดียว

ในฐานะมอนสเตอร์ประเภทมนุษย์

โจรในค่ายลมทมิฬถือว่าฉลาดมาก

แค่เห็นดาเมจที่หลินเทียนฮ่าวทำได้เมื่อครู่ พวกมันก็รู้ทันทีว่ารับมือไม่ไหว

"ผู้มาเยือนคือใคร แจ้งชื่อมา!"

บนกำแพงประตูค่าย หัวหน้าโจรคนหนึ่งโผล่หัวออกมาตะโกนถาม

"บรรพบุรุษแกไง"

หลินเทียนฮ่าวตอบกลับสั้นๆ พร้อมยิงสวนออกไปทันที

"ปัง!"

พลังทำลายล้างรุนแรงเจาะประตูค่ายจนเป็นรูโหว่

เห็นภาพนั้น โจรบนกำแพงก็เริ่มเสียงสั่น

"น้องชาย วันนี้ไม่มีแค้น วันหน้าไม่มีโกรธ จำเป็นต้องบีบคั้นกันขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ฟุ่บ!"

คำตอบของเขาคือลูกธนูเย็นเยียบที่พุ่งแหวกอากาศ

หนึ่งดอก สองดอก สามดอก...

รูโหว่บนประตูค่ายเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ

"รังแกกันเกินไปแล้ว!"

"ไอ้หนู แกคิดว่าค่ายโจรลมทมิฬไม่มีคนรึไงฮะ?"

สิ้นเสียง

บนกำแพงค่ายมีเงาคนโผล่ขึ้นมาเรียงราย พวกมันถือธนูเล็งยิงใส่หลินเทียนฮ่าว

"จะวัดคมธนูกันเหรอ?"

หลินเทียนฮ่าวยิ้มมุมปาก ด้วยเลือดสี่แสนกว่า สิ่งที่เขาไม่กลัวที่สุดคือการยืนแลกหมัดนี่แหละ

หนึ่งดอก สองดอก สามดอก สี่ดอก!

ยิงออกไปแค่สี่ดอก ในเวลาเพียงหนึ่งวินาที

โจรบนกำแพงถูกหลินเทียนฮ่าวเก็บเรียบ

เหตุผลไม่มีอะไรมาก

สกิลอัสนีกระโจนของเขาทำงานสองครั้งซ้อน

หลังจัดการพวกบนกำแพงเสร็จ หลินเทียนฮ่าวก็ระดมยิงประตูต่อ

ยังไม่ทันที่ประตูจะพังทลาย มันก็ถูกถีบเปิดออกเสียก่อน

"ไอ้เด็กบ้า!!"

"สวรรค์มีทางไม่เดิน นรกไม่มีประตูเสือกบุกเข้ามา วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของค่ายโจรลมทมิฬ!"

สิ้นเสียง ชายฉกรรจ์หัวโล้นก็นำขบวนโจรนับร้อยพุ่งออกมา

[หัวหน้าสามแห่งค่ายโจรลมทมิฬ (ระดับเหล็กดำ): เลเวล 30]

[HP: 375,000 / 375,000]

[พลังโจมตี: 1,998]

[สกิล: พายุหมุนสังหาร, ฟันห้าจังหวะ, ดาบคู่คลั่ง, กายาเหล็กไหล, บ้าคลั่ง, ตัดพริบตา]

หลินเทียนฮ่าวเลิกคิ้ว

ด้านหลังหัวหน้าสามยังมีโจรระดับอีลิตกว่าสิบคน และโจรลูกกระจ๊อกอีกเกือบร้อย

แต่หลินเทียนฮ่าวไม่หวั่นแม้แต่น้อย

สเตตัสแค่นี้... อ่อนเกินไป

"ฟุ่บ!"

ลูกธนูพุ่งออกจากสาย ตัวเลขความเสียหายมหาศาลเด้งขึ้นบนหัวของหัวหน้าสาม

คริติคอล!

[-28,384!]