บทที่ 46 ใต้ม่านผา บุคคลที่ไม่ควรปรากฏตัว!

บทที่ 46 ใต้ม่านผา บุคคลที่ไม่ควรปรากฏตัว!

การอัปเกรดกิลด์ขึ้นอยู่กับค่าความสำเร็จ เมื่อสะสมจนเต็มก็จะเลื่อนระดับอัตโนมัติ ทว่าค่าความสำเร็จของกิลด์นั้นหาได้ยากยิ่ง มีเพียงต้องสร้างผลงานที่โดดเด่นเท่านั้นจึงจะได้รับมา เช่น สมาชิกกิลด์ปลุกพรสวรรค์ ได้รับอาชีพลับ หรือทำเฟิร์สคิลดันเจี้ยนและสังหารบอสเป็นคนแรก

ในช่วงหลังกิลด์ใหญ่ๆ ต่างได้รับรางวัลมากมายจากระบบนี้ ตอนนั้นเองหลินเทียนฮ่าวเพิ่งสังเกตเห็นข้อความจากฝูถูตุ้นซาน เริ่มจากความห่วงใย กังวลใจ จนถึงการสอบถามว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ ชาติก่อนฝูถูตุ้นซานตายเร็วเกินไป เขาจึงไม่ค่อยรู้นิสัยใจคออีกฝ่ายมากนัก แต่การที่ยังแสดงความห่วงใยในยามที่เขาเลเวลลดฮวบต่อเนื่อง แสดงว่าเป็นคนหนักแน่นในมิตรภาพพอสมควร

ทันใดนั้นมีสายเรียกเข้า ดังขึ้น ไม่ใช่ฝูถูตุ้นซาน แต่เป็นเพื่อนอีกคนของหลินเทียนฮ่าว

"เซวี่ยตี้ หัวหน้าทีมเราอยากทราบว่านายพอจะขายสิทธิ์การสร้างกิลด์ต่อได้ไหม เรายินดีจ่ายหนึ่งร้อยล้าน"

หลินเทียนฮ่าวเลิกคิ้ว กล้าทุ่มเงินขนาดนี้เลยหรือ หนึ่งร้อยล้าน? แถมคนที่ติดต่อมายังเป็นอิ่งซา ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาคงตอบตกลงไปแล้ว

แต่ตอนนี้เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เขาต้องการอำนาจ ลำพังความแข็งแกร่งของตัวคนเดียวมันไม่เพียงพอ เขาจำเป็นต้องมีขุนพลคู่ใจที่เก่งกาจและเงื่อนไขดึงดูดใจเพื่อรวบรวมยอดฝีมือ

กิลด์คือปัจจัยสำคัญที่สุด สมมติว่าเขาสามารถทำให้กิลด์มีบัฟเพิ่มดาเมจ คริติคอล ค่า EXP ความเร็วเคลื่อนที่ และความเร็วโจมตีทั้งหมด 100% ถึงเวลานั้นคงมีเหล่ายอดฝีมือแห่แหนกันเข้ามาไม่ขาดสาย

"ขอโทษด้วย ฉันไม่คิดจะขายกิลด์"

"เรื่องราคาคุยกันได้" อิ่งซารีบพูดต่อ

"ไม่ใช่เรื่องราคา..."

พูดถึงตรงนี้หลินเทียนฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง

"ฉันไม่ต้องการเงิน แต่ถ้าพวกนายมีอุปกรณ์พิเศษ ฉันอาจจะเก็บไปพิจารณา"

อิ่งซาเงียบไปพักใหญ่ "รอเดี๋ยว ผมขอเช็คก่อน"

อุปกรณ์พิเศษสำคัญมาก จี้หยกชำระล้างก็จัดเป็นอุปกรณ์พิเศษ การที่หลินเทียนฮ่าวสามารถเอาชนะผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านเริ่มต้นได้ จี้หยกชำระล้างถือว่ามีความดีความชอบไม่น้อย

"เซวี่ยตี้ ตอนนี้เราไม่มีอุปกรณ์พิเศษเลย เรื่องราคาจะขอเจรจาใหม่อีกทีได้ไหม"

"ไม่ได้"

หลินเทียนฮ่าวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ยิ่งสร้างกิลด์เร็วเท่าไหร่ เลเวลของกิลด์ก็จะยิ่งเพิ่มไวขึ้นเท่านั้น เลเวลส่วนตัวของเขาล้าหลังได้ขอแค่ค่าสเตตัสถึงเกณฑ์ แต่เลเวลกิลด์จะช้าไม่ได้ นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด

หลังวางสาย ฝูถูตุ้นซานก็ติดต่อเข้ามาทันที

"ลูกพี่เซวี่ยตี้ ไม่เป็นไรใช่ไหม!" ฝูถูตุ้นซานเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเป็นอันดับแรก

"ไม่เป็นไร ขอบใจที่เป็นห่วง" หลินเทียนฮ่าวตอบกลับ

ฝูถูตุ้นซานทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล สุดท้ายจึงตัดสินใจเอ่ยปาก "ลูกพี่เซวี่ยตี้ พ่อผมเพิ่งติดต่อมา ท่านอยากถามว่าขายกิลด์ไหม เรื่องราคาคุยกันได้นะ"

"ไม่ขาย"

หลินเทียนฮ่าวยังคงปฏิเสธเสียงแข็งเช่นเดิม

ฝูถูตุ้นซานไม่ได้เซ้าซี้ต่อ "โอเคครับ งั้นถ้าลูกพี่เข้าเมืองหลักเมื่อไหร่ อย่าลืมช่วยพาผมเก็บเลเวลด้วยนะ เรื่องเงินผมจ่ายไม่อั้น"

"ได้"

เมื่อวางสาย หลินเทียนฮ่าวก็เริ่มวิเคราะห์ภารกิจที่สอง

"ยุคโบราณกาล บุตรแห่งหวงตี้สิ้นชีพกลายเป็นฮั่นป๋า เขาเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่หวงตี้ต่อต้านชือโหยว แต่กลับถูกชือโหยวผนึกไว้ใต้หมู่บ้านเริ่มต้น ภารกิจ: ปลดปล่อยบุตรแห่งหวงตี้ที่ถูกผนึก บทลงโทษ: ความเสียหายจากธาตุไฟที่ได้รับหลังจากนี้จะเพิ่มขึ้นสองเท่า ของรางวัล: ไม่ระบุ"

ดูจากม้วนภารกิจแรก เขาคาดเดาถูกต้อง หลังจากทำสำเร็จจะได้รับพรแห่งทวยเทพ น่าเสียดายที่ม้วนภารกิจที่สามซึ่งเขาคาดว่าจะให้ไปสังหารฮั่นป๋ากลับไม่ปรากฏออกมา แต่ภารกิจนี้ดูเหมือนจะไม่ยากเกินความสามารถ เพราะเขามีแร่ปีศาจเพลิงน้ำแข็งอยู่ในมือ แค่เปิดผนึกใต้หน้าผาก็น่าจะเรียบร้อย

เมื่อเดินทางมาถึงริมหน้าผา หลินเทียนฮ่าวเริ่มรู้สึกปวดหัว เพราะเขาไม่รู้วิธีลงไปข้างล่าง ผู้เล่นที่เคยกระโดดลงไปก่อนหน้านี้ล้วนตายเกลี้ยง ตอนนี้แท่นบูชาชุบชีวิตในหมู่บ้านเริ่มต้นถูกทำลายไปแล้ว หากเขาตาย ผลลัพธ์คือการถูกส่งไปเกิดใหม่ที่เมืองหลักทันที เขาเดินวนรอบหน้าผาสองรอบแต่ก็ยังไม่พบเบาะแสอะไร

"ศรทะลุเมฆา กองทัพนับพันจงมา!"

หลินเทียนฮ่าวยิงธนูลงไปที่ก้นเหว แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ จากนั้นเขาจึงลองปาระเบิดขวดที่ทำขึ้นเองลงไป แสงไฟจากระเบิดค่อยๆ หรี่ลงจนมองไม่เห็นในที่สุด หลินเทียนฮ่าวเริ่มกุมขมับ ความสูงระดับนี้ขืนกระโดดลงไปคงไม่รอดแน่

"มันต้องมีกลไกลับอะไรสักอย่างที่ฉันยังไม่เจอ"

หลินเทียนฮ่าวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเดินสำรวจต่อ ถ้ารู้อย่างนี้ตอนนั้นน่าจะเค้นวิธีลงไปข้างล่างจากตาแก่ขี้เมาให้รู้เรื่อง เขาเริ่มใช้ลูกธนูยิงสำรวจพื้นที่ มันต้องมีอะไรสักอย่างที่เขามองข้ามไป ทันใดนั้นหลินเทียนฮ่าวก็สังเกตเห็นเส้นลวดสลิงซ่อนอยู่ในม่านหมอก! หากไม่มีดวงตาไร้มลทิน เขาคงไม่มีทางมองเห็นมันแน่

"อย่างนี้นี่เอง"

หลินเทียนฮ่าวเข้าใจแจ่มแจ้ง กระโดดลอยตัวลงไปเหยียบเส้นลวดสลิงเส้นแรก ตามด้วยเส้นที่สอง เส้นที่สาม... ต้องเป็นหลินเทียนฮ่าวเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นผู้เล่นคนอื่น ต่อให้มาถึงตรงนี้ได้ก็คงยืนทรงตัวบนเส้นลวดไม่ได้แน่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเทียนฮ่าวก็ลงมาถึงก้นเหว ที่นั่นเขาพบกับค่ายกลปลาคู่หยินหยางขนาดมหึมา เขาเดินตรงไปที่หน้าค่ายกล บนแท่นหินสีดำและขาวมีรูอยู่สองรู รูหนึ่งมีรูปร่างคล้ายกับแร่ปีศาจเพลิงน้ำแข็ง ส่วนอีกรูหนึ่ง... สิ่งของที่สอดคล้องกับรูนี้เขาก็มีเช่นกัน! มันคือกุญแจปริศนาที่ดรอปมาจากปีศาจพังพอนคลั่ง ตอนนั้นเขายังสงสัยอยู่เลยว่ากุญแจดอกนี้มีไว้ทำอะไร

"นั่นใคร?"

ขณะที่หลินเทียนฮ่าวกำลังจะเปิดผนึก สายตาพลันตวัดมองไปที่ปลายสุดของหุบเขา

ณ ปลายทางนั้น เงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ฝีเท้าหนักแน่น รูปร่างกำยำล่ำสัน เนื่องจากหมอกหนาทึบใต้หน้าผาบวกกับระยะทางที่ค่อนข้างไกล ทำให้หลินเทียนฮ่าวมองเห็นอีกฝ่ายไม่ถนัดนัก แต่เมื่อร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใบหน้าของคนผู้นั้นก็ปรากฏชัดในครรลองสายตา

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน หลินเทียนฮ่าวกลับเผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ถึงขนาดที่ความตื่นตะลึงทำให้เขาเซถอยหลังไปสองก้าว

"เป็นไปได้ยังไง?!!"

"ทำไมถึงเป็นแก!!"

หลินเทียนฮ่าวแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง NPC ในหมู่บ้านเริ่มต้นเมื่อตายแล้วคือตายเลย ไม่มีเหตุผลที่จะฟื้นคืนชีพกลับมาได้

"แก... แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ผู้มาเยือนแสยะยิ้มเย้ยหยัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"ใครบอกเจ้าว่าข้าตาย? คนที่พวกเจ้าฆ่าคือน้องชายของข้าต่างหาก เพื่อแผนการนี้พวกเราวางหมากมาเนิ่นนาน และจำเป็นต้องเสียสละน้องชายข้าถึงจะสำเร็จ"

พูดจบเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความอาลัย "น้องพี่ ความตายของเจ้าคุ้มค่าแล้ว แผนการของพวกเรากำลังจะสัมฤทธิ์ผล!!"

"ช่างตีเหล็กหวังคือน้องชายแก? แล้วแกเป็นใครกันแน่ ในหมู่บ้านเริ่มต้นไม่มีคนหน้าตาแบบแกนี่!"