ตอนที่ 98 ฆ่าอย่างต่อเนื่อง

ตอนที่ 98 ฆ่าอย่างต่อเนื่อง

แต่ในบรรดาทั้ง 3 คน นู่วหล่าวเป็นผู้ฝึกยุทธุ์ที่อยู่ในเขตแดก่อกำเนิดลมปราณขั้นที่ 1 หากเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง

ดังนั้นหยางไค่ต้องจัดการกับศิษยทั้ง 2 คนที่อยู่ในเขตแดนลมปราณแรกเริ่ม แล้วจึงต่อสู้กับเขาอย่างรุนแรงต่ามที่จิตใจปรารถนา

เพื่อจะทดสอบตนเองที่อยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณว่าจะสามารถจัดการกับผู้ฝึกยุทธุ์ที่อยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณได้หรือไม่

สิ่งที่หยางไค่คาดเดาถูกค่อนข้างแม่นยำ สองคนที่เคลื่อนไหวเข้ามาในฝั่งด้านซ้าย คือศิษย์แห่งหอวายุพิรุณจริง ทั้ง 2 มีความแข็งแกร่งที่ไม่ต่างกันมาก แม้ว่าจะแข็งแกร่งก็มิได้แข็งแกร่งไปกว่ากัน

เมื่อได้ยินเสียงร้องของศิษย์พี่น้องเดียวกัน ยังมิทันที่พวกเขาจะไปถึงตำแหน่งที่ได้ยินเสียงร้อง ทันใดนั้นกลับมีเงาร่างของคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา

ใคร !! ศิษย์ทั้ง 2 แห่งหอวายุพิรุณหยุดเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน พวกเขาจ้องมองคนที่มาเยือนอย่างระมัดระวัง

หยางไค่ไม่กล่าวตอบ เขาเร่งฝีเท้าของตนเองให้เร็วขึ้น และพุ่งตัวเข้าไปอย่างรุนแรง เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาแห่งการฆ่าของหยางไค่ พวกเขาทั้ง 2 จะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองได้อย่างไร พวกเขาจึงกล่าวตะโกนด้วยความตื่นตระหนก : มันคือหยางไค่ !!

สิ้นเสียงคำกล่าว อาวุธได้ปรากฏอยู่ในมือของพวกเขา พวกเขาทั้ง 2 พุ่งโจมตีหยางไค่าจากทางซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว

ความต้องการต่อสู้ของหยางไค่ค่อนข้างเข้มข้น เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของพวกเขาทั้ง 2 หยางไค่ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาประกายดั่งสายฟ้า เขาดาบดรรชนีสุริยันของเขาออกไปไปที่ศิษย์คนหนึ่งแห่งหอวายุพิรุณอย่างรุนแรง

***นิ้วสีแดงเพลิงจากหยดน้ำพลังลมปราณหยาง = ดาบดรรชนีสุริยัน***

ศิษย์คนนั้นถือาวุธเพื่อป้องกันการโจมตี แต่ดาบดรรชนีสุริยันก่อกำเนิดจากหยดน้ำพลังลมปราณหยางและมันไม่ได้เป็นอาวุธระดับสามัญทั่วไปเขาจะสามารถต้านทานได้อย่างไร ? เมื่อปะทะซึ่งกันและกัน อาวุธของศิษย์แห่งหอวายุพิรุณผู้นี้หักเป็น 2 ท่อนในทันที แต่การเคลื่อนไหวของศิษย์ผู้นี้ค่อนข้างว่องไว ท่ามกลางความวุ่นวายเขาเคลื่อนไหวร่างการและหลบหนีจากการโจมตีในครั้งนี้ ซึ่งทำให้ดาบดรรชนีสุริยันแทงผ่านที่เอวของของเขา

เสียงทิ่มแทงดังขึ้น ..................

ศิษย์ผู้นี้ร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาณ เขารู้สึกเหมือนโดนเหล็กที่กำลังถูกแผดเผาประทับไปที่เอวอย่างเจ็บปวด บนกลางอากาสนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

ศิษย์พี่ !! ศิษย์อีกคนหนึ่งแสดงออกด้วยท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไป เขาก้าวถอยหลังและตั้งกระบวนท่าในการต่อสู้ทันที

การต่อสู้แห่งความเป็นความตาย กระบวนท่านี้เปรียบเสมือนการตั้งรับการโจมตีของหยางไค่

แล้วหยางไค่จะเมตตาต่อพวกเขาได้อย่างไร ? เขาทำลายอาวุธที่แหลมคมของฝ่ายตรงข้ามในทันที และพุ่งฝ่ามือไปที่หน้าอกของเขา พลังลมปราณหยางที่เต็มไปด้วยความร้อนพุ่งเข้าไปในหัวใจของเขา ดวงตาของศิษย์ผู้นี้ถลึงด้วยความเจ็บปวด เขากระเด็นลงไปที่พื้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วงเพียงชั่วครู่และไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเลย

หยางไค่ฆ่าศิษย์แห่งหอวายุพิรุณเพียงเสี้ยววินาที ศิษย์ผู้นี้ตายเร็วกว่าศิษย์พี่ซ้งของพวกเขาเสียอีก

เมื่อหยางไค่โจมตีจนเสร็จสิ้น ยังมิทันที่เขาจะวางมือจากการโจมตี ศิษย์แห่งหอวายุพิรุณที่ยังมีชีวิตพุ่งกระบี่เข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

ไม่สามารถหลบหนีจากการโจมตี หยางไค่จึงทำได้เพียงเกรงกล้ามเนื้อของตนเองเพื่อปะทะกับการโจมตีนี้

ฉึกก...... แสงแห่งกระบี่ประกายแวววาว ช่องท้องของหยางไค่ถูกเฉือนเป็นบาดแผลขนาดใหญ่ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เลือดสีแดงสดไหลรวยรินออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่หยางไค่ยังยึดหยัดโดยไม่ไหวติงเขาค่อยๆหันหน้าไปมองศิษย์ผู้นั้นด้วย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความโหดเหี้ยมและความกระหายเลือด

ศิษย์ผู้นั่นมองเห็นศิษย์น้องของตนเองตายอยู่ตรงหน้า ความโกรธแค้นแผ่ซ่านเข้าไปในจิตใต้สำนึกเขาจึงไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นๆ ในใจเขาต้องการฆ่าหยางไค่เพือแก้แค้นให้แก่ศิษย์น้องของตนเอง เขาพุ่งกระบี่เข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของหยางไค่

หยางไค่ยกแขนเพื่อสกัดกั้นการโจมตีที่พุ่งเข้ามา กระบี่พุ่งแทงเข้าไปในกล้ามเนื้อประมาณ 1 ชุ่น แล่ะพุ่งเข้าไปที่กระดูกของหยางไค่ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจที่จะพ่งุแทงเข้าไปได้

ฮึฮึ !! เมื่อเลือดที่แขนไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้น หยางไค่กลับหัวเราะอย่างบ้าคลึ่ง !

ในความมืดมิด ฟันสีงาขาวของพวกเขาทั้ง 2 ปรากฏอย่างชัดเจน ราวกับฟันของนักล่าสในยามค่ำคืน

หยางไค่ในตอนนี้ ร่างกายตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้าเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งปีศาจ !!

กลิ่นอายแห่งปีศาจที่บ้าคลั่ง และกระหายเลือด !! รอยยิ้มนั้นทำให้ทุกคนที่มองเห็นต่างหวาดกลัว !!

เจ้า......... ศิษย์แห่งหอวายุพิรุณจะเคยพบเห็นคนประเภทนี้มาก่อนได้อย่างไร ? ตนเองถูกแทงถึง 2 ครั้ง แต่กลับหัวเราะอย่างมีความสุข คนคนนี้เสียสติหรือเปล่า ?

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาต้องการที่จะถอยหนี การต่อสู้แห่งความเป็นความตาย ถูกข่มขู่จากกลิ่นอายของฝ่ายตรงข้าม แล้วเขาจะมีชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไร ?

หยางไค่กระโจนพ่งุเข้าไปยังตำแหน่งของศิษย์แห่งหอวายุพิรุณ

เสมือนเสียแตกสลายของบางสิ่งบางอย่างดังขึ้น ศิษย์แห่งหอวายุพิรุณรีบโค้งหลังลงและคุกเข่าลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่ซีดขาว

หยางไค่ค่อยๆดึงกระบี่ที่ฝังอยู่ภายในแขนของเขา เขาเหวี่ยงมันลงไป จนมันตรึงอยู่ที่พื้นดินอย่างแข็งแกร่ง

ฆ่าอีก 2 คน !

ฉึก!! เมื่อถึงเวลานี้ คนที่มาจากด้านขวาจึงปรากฏตัวออกมา เป็นนู่วหล่าง !! ศิษย์แห่งหอวายุพิรุณทั้ง 5 คน แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม พวกเขากำลังค้นหาร่องรอยของหยางไค่และเซี่ยหนิงฉางในบริเวณใกล้เคียง แต่เขาไม่คาดคิ้ว่าพวกเขาจะถูกหยางไค่ฆ่าตายทีละคนทีละคน

เพียงแวบแรกที่นู่วหล่างมองเห็น เขาเห็นศิษย์พี่น้องของเขาตายอย่างน่าเวทนา ทันใดนั้นความโกรธแค้นเข้าแทรกซึม เขาพุ่งเข้าไปหาหยางไค่และกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม : เจ้าเป็นคนฆ่าพวกเขา ?

หยางไค่หันหน้าจ้องมองนู่วหล่าง ใบหน้าที่กระหายเลือดเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ดูเหมือนว่าทุกคนประเมินความสามารถของเขาต่ำเกินไป ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะมีความสามารถเช่นนี้ ใบหน้าของนู่วหล่างโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด เขาระงับไฟแห่งความโกรธและกล่าวถามอย่างใจเย็น : ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า

ไม่ต้องถาม นู่วเต๋าและเฉินเซาเฟิงข้าเป็นคนฆ่าพวกเขาทั้ง เอง เจ้าเดาไม่ผิด !!

เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย !! ร่างกายของนู่วหล่างสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น ข้าคาดหวังมาตลอดว่าน้องชายของเขาต้องไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักแห่งแล้วยังไม่กลับมา แม้ว่าความเป็นไปได้จะน้อย แต่เขายังคงยึดมั่นความคาดหวังนี้

แต่ในตอนนี้ความคาดหวังที่ยึดมั่นมาคลอดถูกทำลายลง !! เขายอมรับว่าการหายตัวไปของน้องชายของเขาเกี่ยวกับกับตัวเขาเอง และน้องชายของเขายังถูกฆ่าจากน้ำมือของเขา

พวกเขาต้องการฆ่าข้า จึงเป็นธรรมดาที่ข้าต้องฆ่าพวกเขา !! หยางไค่กล่าวตอบอย่างรำคาญใจ : อย่ากล่าวถึงเรื่องที่ไร้สาระอีกเลย !!

ดีดีดี กลิ่นอายแห่งเจตนาการฆ่าครุกกรุ่นไปทั่วร่างกายของนู่วหล่าง เขาจ้องมองหยางไค่ด้วยความโกรธแค้นที่มากมายมหาศาล : ในเมื่อเจ้ากล้าทำและกล้ารับ ข้าจะไม่กล่าวอะไรมากไปกว่านี้ วันนี้เอาชีวิตเจ้ามาเป็นเครื่องสังเวยให้แก่น้องชายของเขาที่ตายไป !!

ระหว่างที่กล่าว นู่วหล่างพุ่งไปด้านหน้า ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวกระพริบไปมา เพียงพริบตาเขามาถึงด้านหน้าของหยางไค่ ฝ่ามือของเขาที่เปรียบเสมือนกรงเล็บของอินทรี พุ่งคว้าไปที่ลำคอของหยางไค่

หยางไค่แสดงออกอย่างตะลึง ผู้ฝึกยุทธุ์ที่อยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณ มีพลังความแข็งแกร่งที่แตกต่างจากผู้ฝึกยุทธุ์ที่อยู่ในเขตแดนลมปรารแรกเริ่มอย่างสิ้นเชิง แม้แต่พลังอำนาจที่ปลอปล่อยออกมาในตอนนี้ยังมิอาจที่ะจะคำกล่าวอื่นๆกล่าวอธิบาย

ทันใดนั้น หยางไค่ถอยหลัง 1 ก้าว เขาใช้ฝ่ามือในการปกป้องภัยอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเขา

นู่วหล่าวแสะยิ้มอย่างเยือกเย็น นิ้วมือทั้ง 5 เปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันและพุ่งลงด้านล่างทันที

ฉึก ..

หยางไค่ถอยหลังออกไปอีกหลายก้าว เขาก้มหน้าลงมือ พบว่าเสื้อผ้าที่ปกป้องหน้าอกของเขาฉีกขาดกระจุยกระจาย ภายในผิวหนังบนหน้าอกยังมีรอยแผลของนิ้วทั้ง 5 และเขายังรู้สึกว่ามีพลังลมปราณแปลกบางอย่างแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเขา

กลยุทธุ์หยางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาพลังงานแปลกๆที่แทรกซึมเข้าไปถูกหลอมละลายและมลายหายไปในทันที

เขตแดนลมปราณแรกเริ่มขั้นที่ 4 บังอาจเสียมารยาทต่อหน้าของเขา!! ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าในทันที แต่ข้าจะทำให้เจ้าทุกข์ทรมาณอย่างช้าๆเสมือนตายทั้งเป็น เมื่อนู่วหล่างได้เปรียบในการโจมตีครั้งแรก ใบหน้าของเขาแสดงด้วยความน่าหวาดกลัว

การโจมตีทีอ่อนหวานเสมือนการโจมตีของหญิงสาวที่อ่อนแรง เจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือไง ? หยางไค่ถอดเสื้อผ้าที่ขาดกระจุยกระจาย เผยให้เห็นร่างกายที่ผอมแห้งแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง หยางไค่ยังหัวเราะด้วยเสียงที่เยาะเย้ยและเย็นชา

ใบหน้าของนู่วหล่างแดงก่ำ แต่เขาไม่สามารถโต้กลับได้ ใครกันให้เขาฝึกวิชายุทธุ์แห่งกรงเล็บ ? มันเป็นวิชายุทธุ์ที่สง่ามากกว่าการโจมตี

ปากดี ข้าจะให้เจ้าร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา !! นู่วหล่าวกล่าวด้วยความโกรธแค้นพร้อมพุ่งสองมือที่เสมือนกรงเล็บไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง

ลิ้มลองหมัดของข้าว่ามีรสชาติอย่างไร ? หยางไค่หัวเราะด้วยเสียงที่ดังสนั่น และรีบวิ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง

ไม่เจียมตัว !! หนู่วหล่างหัวเราะอย่างเยือกเย็น การบ่มเพาะพลังของเขาอยู่ในเขตแดนก่อกำเนิดลมปราณขั้นที่ 1 แม้จะเป็นศิลาที่แข็งแกร่ง ก็สามารถตะครุบจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆในพริบตา หากเป็นหมัดของผู้ฝึกยุทธุ์ที่อยู่ในเขตแดนลมปราณแรกเริ่มขั้นที่ 4 ล่ะ จะเป็นอย่างไร ?