บทที่ 115 ตั้งชื่อว่าปี้โยว

บทที่ 115 ตั้งชื่อว่าปี้โยว

เมื่อถูกแรงกดดันระดับมังกรศักดิ์สิทธิ์สองสายถาโถมเข้าใส่

แถมยังโดนสายตาอาฆาตมาดร้ายล็อกเป้า

มังกรพิษตัวน้อยที่กำลังแทะเปลือกไข่อยู่ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว!!

ถึงมันจะเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน แต่มันเพิ่งเกิดนะ!

ยิ่งแรงกดดันของสองตัวพี่ที่ผ่านการอัปเลเวลและมีค่าสถานะสูงลิ่วมาเสริม ยิ่งบดขยี้มังกรพิษตัวน้อยได้สบายๆ!!

ความรู้สึกถึงความตายแล่นปราดเข้าสู่สมองของเจ้าตัวเล็กทันที!

"จิ๊!!"

มังกรพิษน้อยร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว รีบมุดหัวกลมๆ เข้าไปซุกในอ้อมอกของฉินฝาน ใช้ปีกมังกรห่อหุ้มตัวจนกลมดิก สั่นเทาไปทั้งร่างอย่างควบคุมไม่ได้

ฉินฝานเองก็คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวจิ่วกับเสี่ยวหานจะโผล่พรวดพราดออกมาจากมิติสัตว์เลี้ยงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้

และยิ่งนึกไม่ถึงว่าพอออกมาปุ๊บ เจ้าสองตัวนี้จะปล่อยแรงกดดันและจิตสังหารใส่เจ้าตัวเล็กจนแทบขาดใจตาย

อืม...

คงจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่โผล่ขึ้นมาข้างกายฉินฝาน พอพวกมันย่อยพลังยาเสร็จปุ๊บ ก็เลยรีบพุ่งออกมาดูทันทีสินะ

"รีบเก็บแรงกดดันเดี๋ยวนี้"

"อย่าดุน้อง นี่น้องสาวของพวกหนูนะ!"

ฉินฝานรีบดุ

สองมังกรน้อยได้ยินดังนั้น

วูบ!!

แรงกดดันมังกรที่น่าสะพรึงกลัวขนาดทำให้ยอดฝีมือคลาสสองเลเวลห้าสิบยังต้องผวา ก็จางหายไปในพริบตา จิตสังหารที่ล็อกเป้ามังกรพิษน้อยก็สลายไปจนหมดสิ้น

แต่ถึงอย่างนั้น

เจ้ามังกรพิษน้อยที่ขี้อายและกลัวสังคมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอโดนพี่สาวสองตัวขู่ขวัญเข้าให้ ก็ยิ่งเก็บตัวหนักกว่าเดิม ยังคงใช้ปีกห่อตัวแน่น มุดหัวอยู่ในอกเสื้อฉินฝานไม่ยอมโผล่ออกมา

"ดูสิ ทำน้องกลัวจนหัวหดหมดแล้วเห็นไหม?"

"รีบมาขอโทษน้องเลย!"

ฉินฝานแกล้งทำเสียงดุ

"ก๊าว..."

"อิง..."

สองแสบที่รู้ตัวว่าทำผิด พอโดนเจ้านายดุก็หูตก ส่งเสียงร้องหงิงๆ อย่างน่าสงสาร

แต่เสี่ยวจิ่วก็ยังเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่อยู่ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ใช้สายตาตื่นเต้นสำรวจน้องสาวตัวใหม่ในอ้อมกอดเจ้านาย

แม้แต่เสี่ยวหานที่หยิ่งและวางมาด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองด้วยหางตา

แต่พอเสี่ยวจิ่วขยับเข้ามาใกล้

มังกรพิษน้อยยิ่งกลัวหนัก ร้อง 'จิ๊ๆๆๆ' ระรัว

"เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ นี่พี่สาวหนูเอง พี่เขาไม่ทำร้ายหนูหรอก"

"ออกมาทักทายพี่ๆ เขาหน่อยเร็ว"

ฉินฝานลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ พลางพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ผ่านไปสิบกว่าวินาที

มังกรพิษน้อยที่สัมผัสได้ว่าแรงกดดันและจิตสังหารหายไปแล้ว ในที่สุดก็ค่อยๆ โผล่หัวออกมาดูลาดเลา

"ก๊าว!!"

พอเสี่ยวจิ่วเห็นหน้าน้องสาวชัดๆ ขาสั้นป้อมทั้งสี่ข้างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

เสี่ยวหานเองก็เลิกวางมาด ค่อยๆ ขยับร่างสีฟ้าใสสูงศักดิ์เข้ามาใกล้ๆ

เมื่อถูกสายตาของพี่สาวทั้งสองจ้องมอง มังกรพิษน้อยก็หดหัวกลับไปอีกรอบ แต่พอได้ยินเสียงร้องที่เป็นมิตรของเสี่ยวจิ่ว ก็รวบรวมความกล้าโผล่หัวออกมาอีกครั้ง

"แนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะ"

"นี่คือมังกรศักดิ์สิทธิ์พิษทมิฬ น้องสาวคนใหม่ของพวกหนู"

"ต่อไปนี้เขาคือน้องสามของบ้านเราแล้ว"

"พวกหนูเป็นพี่ ต้องดูแลน้องให้ดีนะ รู้ไหม"

ฉินฝานเห็นเจ้าตัวเล็กเริ่มหายกลัวแล้ว จึงค่อยๆ อุ้มมันออกจากอก วางลงตรงหน้าเสี่ยวจิ่วและเสี่ยวหาน

แต่เจ้ามังกรพิษน้อยกลับรีบตะกายหนีกลับมาซุกในอ้อมอกฉินฝานอย่างไว

โผล่มาแค่ดวงตากลมโตคู่หนึ่ง แอบมองพี่สาวทั้งสองอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ไม่ต้องกลัว พี่สาวหนูทั้งนั้น"

ฉินฝานจำต้องอุ้มเจ้าตัวเล็กออกมาอีกรอบ

คราวนี้

มังกรพิษน้อยไม่หนีแล้ว แต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาตัวสั่นเทาอยู่ต่อหน้าพี่สาวทั้งสอง

แต่เสี่ยวจิ่วผู้ร่าเริงสดใสไม่สนอะไรทั้งนั้น

พอมั่นใจว่ามังกรพิษน้อยตรงหน้าไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นน้องสาว

มันก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นลิ้นออกมาเลียแผล็บเข้าที่หน้าน้องสาวทันที

แถมยังใช้ขาหน้าสองข้างกดตัวน้องไว้ไม่ให้ดิ้นหนีอีกต่างหาก

"จิ๊!"

เจอกับความรักอันท่วมท้นประดุจคลื่นยักษ์สึนามิของพี่สาวเข้าไป มังกรพิษน้อยถึงกับส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

เสี่ยวหานที่ยืนอยู่ข้างๆ มองน้องสามด้วยสายตาเวทนาสงสารจับใจ

อืม...

คงจะเห็นภาพซ้อนทับกับตัวเองตอนโดนเสี่ยวจิ๋วจับกดเลียวันแรกสินะ

"เอ้อ จริงสิ..."

"ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้เจ้าตัวเล็กเลยนี่นา..."

ฉินฝานตบหน้าผากตัวเองเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสมาชิกใหม่ยังไม่มีชื่อ

พอได้ยินเจ้านายพูดแบบนั้น

เสี่ยวจิ่วก็หยุดเลียน้อง ร้องก๊าวออกมาหนึ่งที ความหมายชัดเจนมาก

ต้องตั้งชื่อเพราะๆ ให้น้องนะ!

มังกรพิษน้อยสบโอกาสรีบดิ้นหลุดจากอ้อมกอดพี่สาว วิ่งจู๊ดกลับมาซุกอกฉินฝาน แล้วเอาหน้ามาถูไถเสื้อฉินฝานเพื่อเช็ดน้ำลายพี่สาวออก

ฉินฝาน: "..."

แม้แต่เสี่ยวหานผู้เย็นชาก็ยังมองมาที่เจ้านายด้วยสายตาคาดหวัง

เห็นได้ชัดว่า

พวกมันพอใจและคาดหวังกับรสนิยมการตั้งชื่อของเจ้านายมาก

ประเด็นคือ...

เจ้าพวกนี้ฉลาดมาก ไอคิวแทบไม่ต่างจากมนุษย์

นอกจากเล่นซนแล้ว ฉินฝานยังชอบเปิดหนังแอนิเมชันให้ดูในห้องดูหนังส่วนตัว

ในหนังพวกนั้น สัตว์เลี้ยงของตัวเอกมักจะได้ชื่อเห่ยๆ อย่าง เจ้าด่าง เจ้าตูบ

พอเอามาเทียบกันแล้ว พวกมันเลยภูมิใจกับชื่อตัวเองมาก

อิ๋งจิ่ว

ชิงหาน

เพราะจะตาย

และที่น่าทึ่งคือ...

นอกจากดูหนังแล้ว

ฉินฝานยังทำตัวเป็นพ่อลูกอ่อน สอนหนังสือให้ลูกมังกรในยามว่างด้วย

ถึงจะพูดภาษามนุษย์ไม่ได้ แต่ด้วยความฉลาดและไหวพริบเป็นเลิศ ตอนนี้พวกมันอ่านออกเขียนได้ระดับเด็กประถมสองสามแล้ว

ในห้องนอนของพวกมันตอนนี้ มีภาพวาดฝีมือกรงเล็บน้อยๆ แปะอยู่เต็มไปหมด

กลับมาที่ปัจจุบัน

ฉินฝานมองมังกรพิษตัวน้อยสีเขียวน่ารักในอ้อมแขน แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นแววตาก็เป็นประกาย

"คิดออกแล้ว..."

"เผ่าพันธุ์ของหนูอาศัยอยู่ในขุมนรกโลกันตร์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและลึกลับ"

"บวกกับสีเขียวมรกตใสกระจ่างของหนู ทำให้พ่อนึกถึงบทกวีวรรคหนึ่ง"

"หญ้าหอมเขียวขจี (ปี้) ดอกไม้ใหม่ส่งกลิ่นหอมลึกล้ำ (โยว)"

"งั้นชื่อของหนูคือ 'ปี้โยว' ก็แล้วกัน ส่วนชื่อเล่นจะเรียก 'เสี่ยวโยว' หรือ 'จิ๊จิ๊' ก็ได้ เพราะหนูชอบร้องจิ๊ๆ นี่นา"

ฉินฝานพูดด้วยรอยยิ้ม

สิ้นเสียงของฉินฝาน

ดวงตาของลูกมังกรทั้งสามตัวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ลูกมังกรที่รู้หนังสือย่อมรู้ดีว่าชื่อ 'ปี้โยว' นั้นไพเราะแค่ไหน

ส่วนมังกรพิษน้อยถึงจะไม่เข้าใจบทกวีที่ฉินฝานพูด แต่ด้วยการสื่อสารทางจิต มันก็รับรู้ได้ถึงความหมายอันลึกซึ้งของชื่อ 'ปี้โยว'

ปี้โยว

ชื่อของมังกรพิษน้อยถูกกำหนดไว้เช่นนี้