บทที่ 52 อันดับหนึ่งไม่ใช่พวกเรา!

บทที่ 52 อันดับหนึ่งไม่ใช่พวกเรา!

หืม!?

เมื่อเถียนจินหมิง สยงซวง และคนอื่นๆ เห็นว่าเหล่าผู้บริหารระดับสูงทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้พวกตน ก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที

แม้แต่คำชมของครูใหญ่โรงเรียนมัธยมที่สาม ก็ยังฟังดูเหมือนพูดตามมารยาทแบบขอไปที

หรือว่าคะแนนแค่นี้ยังไม่ดีพอ?

นั่นมันคะแนนระดับตั้งปาร์ตี้เคลียร์ดันเจี้ยนข้อสอบระดับยากเลยนะ!

ในเมืองอันหนิง นี่น่าจะถือเป็นระดับท็อปแล้วไม่ใช่เหรอ!

อย่างน้อยๆ พอมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีผู้เข้าสอบคนไหนทำได้แบบนี้เลยนี่นา?

ในขณะที่พวกเถียนจินหมิงและสยงซวงกำลังงุนงงสงสัย

หลิวปิน หัวหน้าผู้คุมสอบที่มีจิตแห่งดาบอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วร่าง กลับเดินผ่านทั้งสามคนตรงดิ่งไปหาฉินฝานและซูโหรว

และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ...

ขณะที่ท่านจอมดาบเดินไป เหล่าครูใหญ่และอาจารย์คนอื่นๆ ก็พากันเดินตามหลังไปติดๆ

กลายเป็นว่าตอนนี้ฉินฝานและซูโหรวถูกล้อมวงเอาไว้แล้ว!

นี่มัน...

เกิดบ้าอะไรขึ้น!?

ไม่ใช่แค่ผู้เข้าสอบรอบข้างที่อึ้ง

แม้แต่เถียนจินหมิง โหวอี้ปั๋ว และคนอื่นๆ ก็ยังยืนอ้าปากค้าง

พวกผู้ใหญ่เหล่านี้...

กำลังทำอะไรกันอยู่?

"ฉินฝาน เธอทำได้ดีมาก! ดีมากจริงๆ!"

วินาทีต่อมา

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ท่านจอมดาบคลาสสามผู้เคร่งขรึมและไม่ค่อยพูดจา กลับยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด แถมยังตบไหล่ฉินฝานหนักๆ สองที!

ท่าทางแบบนั้น...

ไม่ใช่ท่าทางของผู้ใหญ่ที่ชื่นชมเด็กอย่างออกนอกหน้าหรอกเหรอ?

แต่ฉินฝานเคลียร์ดันเจี้ยนล้มเหลวไม่ใช่เหรอ?

เขามีดีอะไรกัน!

ตอนนี้สมองของพวกเถียนจินหมิงสับสนวุ่นวายจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

คำชมที่ควรจะเป็นของพวกเขา กลับไปตกอยู่ที่ฉินฝาน

นี่มันตรรกะอะไรกัน!

"เอาล่ะ พวกเธอทั้งสองคนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว"

"แค่รอฟังประกาศผลอย่างใจจดใจจ่ออีกเจ็ดวันก็พอ!"

"แล้วก็... อย่าลืมรักษาความลับด้วยล่ะ"

หลิวปินทิ้งท้ายด้วยประโยคที่มีความหมายแฝงนัยลึกซึ้ง

"ครับ! ขอบคุณท่านหัวหน้าผู้คุมสอบที่เป็นห่วงครับ!"

ฉินฝานและซูโหรวพยักหน้าขอบคุณ

จากนั้นก็เดินออกจากสนามสอบไป ท่ามกลางสายตาสงสัยและงุนงงของทุกคน

"ผอ.หลิว สำหรับอันดับหนึ่งปีนี้ อย่าได้ขี้เหนียวเชียวนะ!"

เมื่อฉินฝานเดินออกไปแล้ว

หลิวปินก็หันกลับมามองหลิวจินเหลียงด้วยสายตาที่มีความหมายแฝงอีกครั้ง

"เรื่องนั้นท่านวางใจได้เลยครับ!"

"ทันทีที่ผมเห็นผลคะแนนออกมา ผมก็เตรียมรางวัลสำหรับอันดับหนึ่งไว้เรียบร้อยแล้ว!"

"ทางสำนักงานการศึกษาเมืองของเราจะมอบตำราสกิลทั่วไปรัดับ A 2 เล่ม, เงินสดสามสิบล้านเหรียญมังกร, คฤหาสน์หรูระดับท็อปในโครงการเซ็นจูรี่แกรนด์ 1 หลัง และชุดป้องกันระดับสีม่วงเลเวล 20 อีก 1 ชุด เป็นรางวัลสำหรับอันดับหนึ่งของเมืองในปีนี้ครับ!"

หลิวจินเหลียง ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาเมืองอันหนิง ประกาศอย่างใจป้ำ

สิ้นเสียงประกาศ

พรึ่บ!!

ไม่ใช่แค่ครูใหญ่และอาจารย์ท่านอื่น แม้แต่ผู้เข้าสอบทุกคนในสนามต่างหน้าเปลี่ยนสีทันที!

คุณพระคุณเจ้าช่วย!

อันดับหนึ่งของเมืองปีนี้จะได้รางวัลระดับท็อปขนาดนี้เลยเหรอ?

โดยเฉพาะตำราสกิลทั่วไประดับ A 2 เล่มนั่น มันเป็นของหายากที่หาซื้อไม่ได้เลยนะ!

"แน่นอนครับ บริษัทผลิตยา บริษัทตีเหล็ก บริษัทอสังหาริมทรัพย์ บริษัทรถยนต์ และอื่นๆ ในท้องถิ่นของเรา ก็จะร่วมสมทบรางวัลให้อีกเพียบ!"

"แบบนี้ท่านหัวหน้าผู้คุมสอบพอใจไหมครับ?"

หลิวจินเหลียงงัดเอาของแถมออกมาล่ออีกระลอก

คำพูดนี้

ทำเอาผู้เข้าสอบหน้าเปลี่ยนสีอีกรอบ

ให้ตายเถอะ!

นี่กะจะทุ่มทรัพยากรทั้งเมืองเพื่อเป็นรางวัลให้อันดับหนึ่งปีนี้เลยเหรอ!

อันดับหนึ่งปีก่อนๆ ไม่เห็นเคยได้รางวัลดีขนาดนี้เลย!

หรือเป็นเพราะข้อสอบปีนี้ยากเกินไป เลยต้องมอบรางวัลปลอบใจให้อันดับหนึ่งแบบจัดหนักจัดเต็ม?

แต่นี่มันก็เยอะเกินไปแล้ว!

ยังไงที่นี่ก็เป็นแค่เมืองเล็กๆ ระดับสี่ระดับห้า!

รางวัลที่เอาออกมา กลับเยอะกว่าเมืองใหญ่ๆ เสียอีก!

ได้ยินมาว่าเมืองระดับหนึ่งยังให้รางวัลอันดับหนึ่งของเมืองแค่ตำราสกิลทั่วไประดับ A เล่มเดียวเอง!

แต่อันหนิงกลับกัดฟันแจกถึงสองเล่ม!

เอ่อ...

เถียนจินหมิงกับสยงซวงถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก!

แล้วก็ตื่นเต้นสุดขีด!

เมื่อกี้ที่ท่านหัวหน้าผู้คุมสอบเดินไปตบไหล่ฉินฝาน น่าจะเป็นเพราะเกรงใจซูโหรวมากกว่า!

ใครๆ ก็รู้ว่าแม้ตระกูลซูในเมืองอันหนิงจะเป็นตระกูลเล็กๆ ในระดับประเทศ แต่พ่อของซูโหรวเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตผู้เปลี่ยนอาชีพคลาสสี่คนหนึ่งไว้!

ซูโหรวถึงได้ม้วนคัมภีร์เปลี่ยนอาชีพคลาสสอง 'ผู้ขับขานบทเพลงศักดิ์สิทธิ์' มาครอบครอง!

การที่ท่านหัวหน้าผู้คุมสอบเดินไปตบไหล่ฉินฝาน จุดประสงค์หลักน่าจะเพื่อปลอบใจซูโหรว และถือเป็นการไว้หน้าผู้เปลี่ยนอาชีพคลาสสี่ท่านนั้นไปในตัว

อืม!

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

ตำแหน่งอันดับหนึ่งของเมืองยังไงก็ต้องเป็นของฉันหรือไม่ก็สยงซวง!

และในเมื่อเถียนจินหมิงทำดาเมจได้มากกว่าสยงซวง 5% ในดันเจี้ยนเมื่อครู่

เขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะได้นั่งเก้าอี้อันดับหนึ่งของเมือง!

พอคิดได้แบบนี้

ต่อให้เถียนจินหมิงพยายามเก๊กขรึมแค่ไหน มุมปากก็ยังอดฉีกยิ้มออกมาไม่ได้ เขาเริ่มหัวเราะอย่างได้ใจ

สะใจ!

ชีวิตมันต้องแบบนี้สิ!

รอให้เขาได้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองเมื่อไหร่ เขาจะรีบไปสู่ขอซูโหรวที่บ้านทันที พาเธอกลับบ้าน แล้วถือโอกาสเชื่อมเส้นสายกับผู้เปลี่ยนอาชีพคลาสสี่ท่านนั้นไปด้วยเลย

อืม...

ถึงตอนนั้นก็จะมีทั้งเส้นสายและทรัพยากร!

ฟินสุดๆ!

"เชี่ยเอ๊ย!!"

สยงซวงมองรอยยิ้มของเถียนจินหมิงแล้วใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

เขารู้ตัวดีว่าทำดาเมจได้น้อยกว่าเถียนจินหมิงนิดหน่อย

งั้นตำแหน่งอันดับหนึ่งก็น่าจะเป็นของหมอนั่นจริงๆ!

ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวาย

เขาจึงเดินเข้าไปหาครูใหญ่ของโรงเรียนตัวเอง แล้วกระซิบถามเบาๆ ว่า "ท่านผอ.ครับ ท่านคิดว่าอันดับหนึ่งของเมืองจะเป็นเถียนจินหมิงไหมครับ?"

แม้เหล่าครูใหญ่จะไม่มีสิทธิ์ตรวจข้อสอบ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาโชกโชน พวกเขาย่อมดูออกว่าใครจะได้เป็นอันดับหนึ่ง

"เจ้าเด็กคนนี้ถามอะไรไร้สาระ เถียนจินหมิงจะเป็นอันดับหนึ่งได้ยังไง?"

ครูใหญ่โรงเรียนมัธยมที่สามส่ายหน้ายิ้มขำ

หืม!?

ไม่ใช่เถียนจินหมิง!?

ดวงตาของสยงซวงเปล่งประกายด้วยความดีใจทันที!!

ถ้าไม่ใช่เถียนจินหมิง...

งั้นก็ต้องเป็นฉันสิ?

ครูใหญ่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะอ่านใจที่เต้นระรัวใต้สีหน้าตื่นเต้นนั้นออก จึงจำต้องพูดดักคออย่างช่วยไม่ได้ว่า "ไม่ต้องดีใจไป อันดับหนึ่งก็ไม่ใช่เธอเหมือนกัน!"

สยงซวง: "..."

อะไรนะ!?

ไม่ใช่เขา!

แล้วก็ไม่ใช่เถียนจินหมิง!?

งั้นจะเป็นใคร!?

คราวนี้สยงซวงถึงกับเอ๋อไปเลย!

เขาเดินกลับไปหาเถียนจินหมิงอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

ตอนนั้นเถียนจินหมิงยังคงยืนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ให้ผู้เข้าสอบรอบข้าง

พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าตาระรื่นแบบนั้น สยงซวงก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที

อันดับหนึ่งไม่ใช่ทั้งแกทั้งฉัน แกยังจะมายืนเก๊กหล่อโง่ๆ อยู่ได้!

"พอได้แล้ว! มานี่หน่อย มีเรื่องจะบอก!"

สยงซวงลากเถียนจินหมิงไปที่มุมห้อง

"มีอะไร? อิจฉาที่ฉันจะได้เป็นอันดับหนึ่งหรือไง ถึงจะมาขอแบ่งรางวัล?"

"บอกไว้ก่อนนะ ฝันไปเถอะ!"

เถียนจินหมิงแค่นหัวเราะเยาะ

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย!"

สยงซวงได้ยินแล้วอดด่าออกมาไม่ได้

"ดูสิ ร้อนตัวแล้ว ร้อนตัวแล้ว..."

"ร้อนพ่องสิ! เราสองคนไม่มีใครได้เป็นอันดับหนึ่งทั้งนั้นแหละ! รู้ไหมว่าตอนนี้แกทำตัวน่าสมเพชขนาดไหน?" สยงซวงถลึงตาใส่

"หา? ไม่ใช่พวกเรา!?" เถียนจินหมิงหน้าเหวอไปเลย