บทที่ 47 กวาดล้างมอนสเตอร์ลูกสมุน

บทที่ 47 กวาดล้างมอนสเตอร์ลูกสมุน

"มันจะเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

แม้คำพูดนี้จะออกมาจากปากของหลิวปิน

แต่ครูใหญ่และอาจารย์คนอื่นๆ ก็ยังคงอยู่ในอาการมึนงง

ในใจพวกเขายังคงบอกตัวเองว่า ต่อให้เป็นมังกรวัยเด็กที่น่ากลัวแค่ไหน ก็ไม่น่าจะมีค่าสถานะที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้

แต่ความจริงตรงหน้ากลับตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่ แล้วตะโกนใส่หน้าว่ามังกรตัวนี้มันเทพจริง!

ขนาดจอมดาบผ่าดารายังอึ้ง แล้วนับประสาอะไรกับพวกเขา!

และพวกเขาก็รู้ดีว่าประสบการณ์ของตัวเองเทียบกับจอมดาบผ่าดาราไม่ได้เลย

ดังนั้นสิ่งที่หลิวปินพูด มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเรื่องจริง!

เป็นเพียงมังกรวัยเด็ก แต่เมื่อเปลี่ยนร่าง กลับสามารถเพิ่มค่าพละกำลังของตัวเองให้สูงเกือบสี่พันแต้มได้!

นี่มัน...

ปีศาจชัดๆ!

ปีศาจของจริง!

"พวกคุณลองดูดีๆ แม้ร่างนี้จะเพิ่มค่าพละกำลังและร่างกายมหาศาล แต่ค่าปัญญากลับลดลงไปเยอะมาก!"

"สรุปได้ว่า"

"มังกรยักษ์สีแดงเพลิงตนนี้มีร่างทั้งหมดสี่แบบ แบบแรกเน้นเวทมนตร์ แบบที่สองคือร่างปัจจุบันที่เน้นการโจมตีกายภาพและการต่อสู้ระยะประชิด แบบที่สามคือร่างปกติสูงสามสิบเมตร และแบบสุดท้ายคือร่างลูกแมวน้อยน่ารัก!"

สมกับที่หลิวปินเป็นลูกศิษย์ของยมบาล

เพียงแค่สังเกตดูสักพัก เขาก็สามารถมองทะลุถึงการเปลี่ยนแปลงร่างของมังกรสัตว์เลี้ยงวัยเด็กตัวนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ประเด็นหลักคือ ตั้งแต่ฉินฝานงัดมังกรสัตว์เลี้ยงตัวนี้ออกมา ครูใหญ่และอาจารย์ทุกคนในสนามก็แทบจะไม่อยากละสายตาไปมองการสอบของนักเรียนคนอื่นเลย

ทุกคนจดจ่ออยู่กับการสอบของฉินฝานเพียงคนเดียว

ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นลูกมังกรระดับสูงกับตาตัวเอง!

"ดูนั่นเร็ว! ฉินฝานเตรียมออกคำสั่งให้เจ้าลูกมังกรบดขยี้ทุกอย่างแล้ว!"

ตอนนั้นเอง อาจารย์ท่านหนึ่งก็ร้องอุทานขึ้น

ทันใดนั้น

ทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นฉินฝานสั่งให้ซูโหรวบัฟให้ตัวเอง แล้วให้เธอหาที่หลบภัย

จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปยืนบนหัวของเสี่ยวจิ่ว!

ยืนอยู่บนความสูงร้อยเมตร สัมผัสได้ถึงสายลมเย็นยะเยือกของเขาวงกตสุสานใต้ดินที่พัดผ่านร่าง

เมื่อมองลงไป กองทัพซอมบี้ที่เคยดูน่าเกรงขาม กลับกลายเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ

"นี่สินะที่เขาว่า ยิ่งสูงยิ่งหนาว?"

ฉินฝานที่ยืนอยู่บนหัวเสี่ยวจิ่วอดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา

ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสกับมุมมองที่เสี่ยวจิ่วมองสิ่งมีชีวิตอื่นบ้างแล้ว

ในมุมมองแบบนี้ สรรพสิ่งล้วนดูเหมือนมดปลวกจริงๆ!

ความรู้สึกนี้มันช่างน่าหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น!

มิน่าล่ะ เวลาเสี่ยวจิ่วมองคนอื่นถึงชอบเชิดหน้าอย่างถือดี ใช้รูจมูกมองสิ่งมีชีวิตอื่นเสมอ

ภายใต้มุมมองที่เห็นทุกอย่างเล็กลงแบบนี้ คงไม่มีใครเก็บกดความหยิ่งยโสและความลำพองใจไว้ได้หรอกมั้ง?

"เจ้ามนุษย์สมควรตาย! เจ้าขี่ตัวอะไรอยู่น่ะ!"

ต่างจากด่านก่อนหน้า

ซอมบี้ทรราชในด่านนี้ยังคงหลงเหลือสติปัญญาอยู่ระดับหนึ่ง

เมื่อมันเห็นร่างจริงของเสี่ยวจิ่ว ความหวาดกลัวที่เลือนหายไปนานก็ผุดขึ้นในใจอีกครั้งโดยไม่ทราบสาเหตุ!

ไม่!

เป็นไปไม่ได้!

มันคือจักรพรรดิผู้เลื่องชื่อสะท้านแผ่นดิน!

คือทรราชสังหารผู้ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน!

จะมากลัวมนุษย์ตรงหน้าได้ยังไง?

ไม่สิ...

ไม่ได้กลัวมนุษย์คนนี้!

แต่กลัวมังกรตรงหน้านี้ต่างหาก!

เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกถึงความต้อยต่ำของตัวเอง!

ราวกับว่าภายใต้สายตาดูแคลนของมังกรยักษ์ตนนี้ มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตายที่เข้มข้นกำลังก่อตัวขึ้นในใจ!

อาจเป็นเพราะความหวาดกลัวที่ฝังลึกในใจ

มันจึงไม่สั่งให้ลูกน้องทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตีมังกรยักษ์สูงร้อยเมตรตนนี้

"เยี่ยมไปเลย! ถึงกับทำให้วิญญาณทรราชสั่นคลอน จนไม่กล้าสั่งให้ลูกน้องบุกเข้ามาได้!"

"นี่คือกลไกเล็กๆ ที่อาจารย์ของผมวางไว้ในด่านนี้พอดี!"

"ขอแค่ทำให้ซอมบี้ทรราชโกรธจัด มันก็จะลงมือสังหารผู้ท้าชิงด้วยตัวเอง โดยไม่สั่งให้ลูกสมุนพุ่งเข้าโจมตี"

"แต่ถ้าทำให้ซอมบี้ทรราชตกอยู่ในความหวาดกลัว มันจะสูญเสียสกิลติดตัว 'ความกล้าหาญของจักรพรรดิ' ซึ่งเท่ากับสูญเสียบารมีของจักรพรรดิไป"

"เมื่อนั้น มอนสเตอร์ระดับอีลีทรอบๆ ก็จะไม่ฟังคำสั่งของซอมบี้ทรราชอีกต่อไป"

หลิวปินที่อยู่ภายนอกเห็นซอมบี้ทรราชแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา ก็อธิบายให้ทุกคนฟังเบาๆ

ทุกคนได้ยินดังนั้น

ก็ถึงบางอ้อทันที

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

มิน่าล่านด่านนี้ถึงยากนัก ที่แท้ก็เพราะมีการวางกลไกไว้ล่วงหน้า

เพื่อป้องกันไม่ให้ฝูงลูกสมุนพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

อันที่จริง...

กลไกที่ช่วยหลีกเลี่ยงการทำงานของสกิลมอนสเตอร์บางอย่างแบบนี้ มีอยู่ในดันเจี้ยนหลายแห่ง

ดันเจี้ยนระดับยากๆ มักจะมีกลไกซ่อนอยู่ ถ้าหาเจอและเปิดใช้งาน กลไกของดันเจี้ยนนั้นก็จะง่ายขึ้นทันที

ตอนนี้

คิดไม่ถึงว่ามังกรของฉินฝานยังไม่ทันลงมือ ก็ข่มขวัญซอมบี้ทรราชได้แล้ว

นี่สินะความน่ากลัวของมังกร?

แต่ในเวลานี้

ฉินฝานในดันเจี้ยนไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะกลัวหรือไม่กลัว!

ในสายตาเขา ฝูงมอนสเตอร์ตรงหน้าก็คือค่าประสบการณ์ที่ขาวโพลน!

ถ้าฆ่าซอมบี้ทรราชตัวนี้ตาย คาดว่าลูกสมุนพวกนี้คงสลายกลายเป็นฝุ่นตามไปด้วย

ดังนั้น...

"เสี่ยวจิ่ว! บุกเลย! บดขยี้มดปลวกใต้เท้าให้หมดก่อน แล้วค่อยไปขยี้ไอ้มดตัวใหญ่นั่น!"

"ก๊าซซ!!"

เสี่ยวจิ่วขานรับ เป็นเชิงบอกว่า 'รู้แล้วน่า'!

จากนั้น...

ตูม!!

เพียงแค่เสี่ยวจิ่วก้าวเท้าแรก หลุมลึกรูปรอยเท้ากรงเล็บมังกรขนาดสามเมตรก็ปรากฏขึ้นบนพื้นพระราชวังทันที!

นั่นคือรอยเท้าที่เสี่ยวจิ่วทิ้งไว้!

และที่สำคัญกว่านั้น...

ทุกย่างก้าวของมัน ทำให้พระราชวังทั้งหลังสั่นสะเทือนเลือนลั่น

ซอมบี้ลูกสมุนที่อยู่ใกล้เสี่ยวจิ่วที่สุด ยังไม่ทันได้ขยับตัว ก็ถูกคลื่นกระแทกจากการสั่นสะเทือนบดขยี้จนแหลกเหลว!

เสี่ยวจิ่วในตอนนี้ มีค่าพละกำลังที่แท้จริงสูงถึง 4,500 แต้ม!!

น่ากลัว!

น่ากลัวเกินบรรยาย!

แน่นอนว่า นี่เป็นค่าสถานะในร่าง 'พลังสะเทือนนภา' เท่านั้น

ถ้าเสี่ยวจิ่วกลับคืนสู่ร่างปกติ ค่าสถานะก็จะกลับมาสมดุลเหมือนเดิม

แต่ต้องยอมรับว่าร่างที่แบ่งแยกหน้าที่ระหว่างพลังเวทและกายภาพอย่างชัดเจนแบบนี้ ช่วยอำนวยความสะดวกให้ฉินฝานได้มากทีเดียว

อย่างน้อยฉินฝานก็สามารถสลับร่างระหว่างเวทมนตร์และกายภาพได้อย่างอิสระ

ตูม!!

เท้าที่สองกระทืบลงมา

"เอื๊อก!!"

ซอมบี้ลูกสมุนตายไปอีกระลอก!

พวกซอมบี้ขุนพลและวิญญาณอาฆาตขุนนางที่มีสติปัญญา สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่บดขยี้ทุกอย่างนี้ ก็หน้าถอดสีรีบถอยหนี!

ทว่า...

ยังไม่ทันจะหนีพ้น หางมังกรสีดำทองขนาดมหึมาก็กวาดผ่านพื้นดินราวกับเคียวของยมทูต!

"เอื๊อก!!"

คราวนี้ ตายเกลื่อนยิ่งกว่าเดิม!!

ประเมินคร่าวๆ แค่เสี่ยวจิ่วสะบัดหางทีเดียว ก็กวาดล้างซอมบี้ลูกสมุนไปไม่ต่ำกว่าพันตัว!