บทที่ 26 หน้าด้านไร้ยางอาย! หมายเอาชีวิต!

บทที่ 26 หน้าด้านไร้ยางอาย! หมายเอาชีวิต!

“ข้อแรก เก็บเรื่องที่ฉันทำสัญญากับมังกรไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด แม้แต่คนใกล้ชิดที่สุด จนกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะจบลง”

“ข้อสอง โอนเงินสามสิบล้านเข้าบัญชีฉัน เรื่องนี้ก็ต้องทำให้เงียบที่สุด เชื่อว่าด้วยฐานะคุณหนูตระกูลซู คงไม่ใช่เรื่องยาก”

“ถ้าตกลงตามเงื่อนไขสองข้อนี้ ตำราสกิลกับแหวนสองวงนี้ก็เป็นของเธอ”

ฉินฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ เพราะถ้าเก็บตำราสกิลและแหวนไว้กับตัว เขาก็ต้องเอาไปขายอยู่ดี

ซึ่งอาจจะยุ่งยากและดึงดูดความสนใจได้ง่าย

สู้ยกให้ซูโหรวไปเลยดีกว่า ถือเป็นการสร้างบุญคุณไปในตัว

เพราะตระกูลซูมีอิทธิพลไม่น้อยในเมืองอันหนิง ในช่วงที่เขายังไม่เติบโตเต็มที่ การสร้างคอนเนคชั่นไว้บ้างก็เป็นเรื่องดี

อีกอย่าง...

จากการได้ร่วมทางกันในช่วงสั้นๆ ฉินฝานพบว่านิสัยใจคอของซูโหรวถือว่าใช้ได้

ไม่เย่อหยิ่งจองหอง และไม่วางก้ามข่มเหงใคร

การได้เป็นเพื่อนกับเธอก็นับว่าไม่เลว

“ได้ ไม่มีปัญหา ฉันรับปากว่าจะทำให้ได้ตามเงื่อนไขทั้งสองข้อ!”

ซูโหรวพยักหน้ารับปากอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินฝานก็โยนตำราสกิลและแหวนให้เธอทันทีโดยไม่ลังเล

จากนั้นก็กวาดของที่เหลือทั้งหมดใส่ลงใน ‘มิติคลังเก็บของ’

ติ๊ง!!

ในวินาทีนั้นเอง

เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในที่สุด

[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสุ่มสำเร็จครบถ้วน!]

[เริ่มแจกของรางวัล!]

[ยินดีด้วย คุณได้รับ ‘ใบเปลี่ยนอาชีพคลาสสองสายดำรงชีพ’ x1!]

[ยินดีด้วย คุณได้รับ ‘ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ 50,000 แต้ม (แบ่งปันกับสัตว์เลี้ยงมังกร)’ x1!]

[รางวัลถูกส่งไปยังคลังเก็บของระบบเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยตนเอง!]

...

ไม่เลวเลย!!

โดยเฉพาะใบเปลี่ยนอาชีพคลาสสองสายดำรงชีพ นี่มันของดีชัดๆ

ตอนนี้ฉินฝานมีใบเปลี่ยนอาชีพนี้อยู่ในมือสองใบ เก็บไว้ใช้เองใบหนึ่ง อีกใบเอาไปขายได้เลย

แน่นอน ของที่ล้ำค่าที่สุดคือยาเพิ่มค่าประสบการณ์ 50,000 แต้ม

ในยุคที่ทรัพยากรค่าประสบการณ์ขาดแคลนอย่างหนัก ยาเพิ่มค่าประสบการณ์กลายเป็นของหายากยิ่ง

พวกยาเพิ่มค่าประสบการณ์ 3,000 หรือ 5,000 แต้มที่มีขายในตลาดก็ถูกผูกขาดจนเกลี้ยง หาซื้อไม่ได้เลย มีแต่ตระกูลมหาเศรษฐีเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง

ส่วนยาเพิ่มค่าประสบการณ์ 50,000 แต้ม ยิ่งเป็นของหายากระดับตำนาน ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้!

อย่างน้อยดันเจี้ยนเลเวลต่ำกว่า 50 ก็ไม่มีทางดรอปของแบบนี้แน่นอน!

ที่สำคัญที่สุดคือยาเม็ดนี้ที่ระบบให้มา เมื่อฉินฝานกินเข้าไป สัตว์เลี้ยงมังกรก็จะได้รับผลพลอยได้ไปด้วย

“เอาล่ะ ได้เวลาไปจากที่ร้อนอบอ้าวนี่สักที...”

หลังจากเช็กของรางวัลเสร็จสรรพ

ฉินฝานก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันที

“ก๊าวว!!”

เวลานี้ เสี่ยวจิ่วที่กลับมาตัวเท่าแมวน้อยแล้ว ก็กระพือปีกบินมาเกาะบนไหล่ของฉินฝาน

เจ้ามังกรน้อยสื่อความหมายชัดเจน

หนูหิวแล้ว รีบทำของอร่อยให้กินหน่อย

“โอเคๆ เดี๋ยวออกไปแล้วจะรีบทำให้กินเลย!”

กับเจ้าตัวเล็กนี่ ฉินฝานตามใจสุดๆ ด้วยความเอ็นดู

“นี่... นายสื่อสารทางจิตกับสัตว์เลี้ยงมังกรได้ด้วยเหรอ?”

ซูโหรวถามด้วยความแปลกใจ

“ถามอะไรแปลกๆ นักฝึกสัตว์ก็ต้องสื่อสารกับสัตว์เลี้ยงตัวเองได้สิ”

ฉินฝานตอบอย่างจนใจ

“อ้อ จริงด้วย ฉันความรู้น้อยเองแหละ...”

ซูโหรวยิ้มเจื่อนๆ

ไม่นานนัก...

ฉินฝานให้เสี่ยวจิ่วซุกตัวในอกเสื้อ แล้วเดินออกจากดันเจี้ยนที่กำลังถูกไฟเผาผลาญไปพร้อมกับซูโหรว

วูบ!!

หลังจากอาการวิงเวียนจากการวาร์ปหายไป

ฉินฝานก็กลับมายืนอยู่ที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนในโลกความเป็นจริง

แต่ทว่า...

หืม?

สิ่งที่ทำให้ฉินฝานต้องขมวดคิ้วคือ พวกโจวเสวียนคานยังยืนรออยู่ที่ทางเข้า!!

“เสี่ยวโหรว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

โจวเสวียนคานเห็นฉินฝานและซูโหรวหนีรอดออกมาได้อย่างปลอดภัยก็แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบปั้นหน้าเป็นห่วงเป็นใยเดินเข้ามาหาซูโหรว

พวกผู้ชายอีกสามคนที่เหลือก็เดินตามเข้ามาเช่นกัน

“ฉันไม่เป็นไร ขอบใจที่เป็นห่วง”

ซูโหรวตอบกลับเสียงเย็นชา

อย่าว่าแต่ความประทับใจที่มีต่อโจวเสวียนคานจะติดลบตั้งแต่แรกเลย

ยิ่งมาเห็นพฤติกรรมทิ้งเพื่อนหนีเอาตัวรอดหน้าตาเฉยแบบนี้

ซูโหรวยิ่งมั่นใจว่าโจวเสวียนคานคือขยะตัวจริงเสียงจริง

ถ้าขืนไปลงดันเจี้ยนกับคนแบบนี้อีก มีหวังได้ตายฟรีแน่

เจอท่าทีเย็นชาของซูโหรวเข้าไป โจวเสวียนคานได้แต่ยิ้มแก้เก้อ

“พวกเธอปลอดภัยก็ดีแล้ว ฉันนึกว่าพวกเธอสองคนจะหนีออกมาไม่ได้ซะอีก...”

“เหอะ! ใครบอกว่าพวกเราหนีออกมา?”

ทว่า...

ซูโหรวกลับแค่นหัวเราะ มองโจวเสวียนคานด้วยสายตาเหยียดหยาม “ฉันกับฉินฝานจะเคลียร์ดันเจี้ยนแล้วค่อยออกมาไม่ได้หรือไง?”

ทุกคน: “......”

เคลียร์ดันเจี้ยน!?

พวกนี้เคลียร์ดันเจี้ยนได้งั้นเหรอ!?

เป็นไปไม่ได้!

ก็อบลินยักษ์ตัวนั้นไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนระดับพวกนี้จะรับมือไหวเลยนะ!

“อย่าไปเสียเวลาคุยกับพวกนี้เลย ไปเถอะ”

ฉินฝานเอ่ยเสียงเรียบ

ซูโหรวพยักหน้าเบาๆ

แต่ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะหันหลังเดินจากไป

ทันใดนั้น...

“เดี๋ยว!!”

เด็กหนุ่มผมแดงอาชีพนักดาบตะโกนขึ้นมา

ฉินฝานหันกลับไปมองด้วยสายตาเย็นชา

“นี่...”

ไม่รู้ทำไม

เมื่อสบตากับดวงตาที่เย็นเยียบไร้อารมณ์ของฉินฝาน เจ้าผมแดงถึงกับรู้สึกขนลุกซู่ด้วยความหวาดหวั่น

แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามีโจวเสวียนคานและพรรคพวกอยู่ข้างๆ

เขาจึงทำใจดีสู้เสือพูดขึ้นว่า

“ในเมื่อพวกนายเคลียร์ดันเจี้ยนได้แล้ว งั้นก็ควรเอาของรางวัลมาแบ่งกันหน่อยไม่ใช่เหรอ? ยังไงพวกเราก็เป็นทีมเดียวกันนะ!”

ถ้าเป็นอย่างที่ซูโหรวพูดจริงๆ ว่าทั้งสองคนเคลียร์ดันเจี้ยนได้

งั้นรางวัลที่ได้ต้องมหาศาลแน่ๆ!!

ก็นี่มันดันเจี้ยนระดับเงินความยากระดับนรกเชียวนะ!

แต่คำพูดประโยคนี้

ทำเอาฉินฝานและซูโหรวเกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

คนพวกนี้เอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันนะ!?

ทิ้งเพื่อนหนีเอาตัวรอดกลางคัน

พอเห็นเพื่อนเคลียร์ดันเจี้ยนได้ ก็หน้าด้านกลับมาขอส่วนแบ่ง

นี่ใช่คำพูดที่คนสติดีเขาพูดกันเหรอ?

“ช่างเถอะ ขี้เกียจถือสาพวกขยะ ไปกันเถอะซูโหรว!”

ฉินฝานส่ายหน้า รู้สึกว่าการไปต่อปากต่อคำกับพวกขยะหลงตัวเองพวกนี้รังแต่จะเสียเวลาเปล่า

ซูโหรวพยักหน้าอย่างโกรธเคืองเช่นกัน

เธอไม่เคยเจอคนหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

“กูบอกให้มึงหยุด!!”

สิ้นเสียงตะคอกด้วยความโกรธจัดของเจ้าผมแดง

ฟึ่บ!!

สิ่งที่ตามมาคือปราณดาบอันคมกริบที่พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของฉินฝาน!

‘ดาบวายุคลั่ง’!

ไอ้ผมแดงนี่กล้าชักดาบใส่ฉินฝาน!!

เรื่องนี้ทำให้ฉินฝานที่เดิมทีไม่อยากจะเอาความ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที!

ดาบนี้...

ถ้าโดนเข้าไปจริงๆ ฉินฝานคงเจ็บหนักปางตาย!

แม้ ‘ดาบวายุคลั่ง’ จะเป็นแค่สกิลระดับ D แต่ในฐานะท่าไม้ตายระดับต้นของอาชีพนักดาบ เมื่อโจมตีโดนเป้าหมาย ปราณดาบจะพุ่งเข้าไปทำลายกล้ามเนื้อและอวัยวะภายในราวกับพายุบ้าคลั่ง

ยิ่งถ้าอัปเกรดสกิลจนเต็ม 100% ปราณดาบวายุจะยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก!

ไม่ต้องเดาเลย การที่เจ้าผมแดงงัดท่านี้ออกมาใช้ในจังหวะทีเผลอ แสดงว่ามันกะเอาชีวิตฉินฝานให้ตายคาที่!!