บทที่ 9 ความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึง! สังหารหมู่ปีศาจวัวในพริบตา!

บทที่ 9 ความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึง! สังหารหมู่ปีศาจวัวในพริบตา!

ดูดซับพลังงานทั้งหมดของไขกระดูกหยกอัคคีเทพระดับ S ไปแล้ว แต่เลเวลกลับเพิ่มขึ้นแค่ 4 เลเวลเนี่ยนะ!

พระช่วย!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

ต้องรู้ก่อนว่า สำหรับมนุษย์ที่เลเวล 1 หากสามารถกินและย่อยสลายของวิเศษระดับ S ได้ ป่านนี้เลเวลคงพุ่งกระฉูดไปเป็นสิบกว่าแล้ว!

แต่สำหรับเสี่ยวจิ่ว กลับขึ้นมาแค่ 4 เลเวลเท่านั้น!

นี่แสดงให้เห็นชัดเจนเลยว่าค่าประสบการณ์ที่เผ่าพันธุ์มังกรต้องการในการอัปเลเวลนั้น มากกว่ามนุษย์มหาศาลจริงๆ

แน่นอน...

ก็เพราะแบบนี้แหละ การเพิ่มขึ้นของค่าสถานะจากการอัปเลเวลถึงได้น่ากลัวขนาดนี้!

ค่าพลกำลังและปัญญาพุ่งจาก 300 ไปเป็น 500!

ค่าความว่องไวและร่างกายพุ่งจาก 270 ไปเป็น 450!

เอิ่ม...

ทำได้แค่พูดว่าสมกับเป็นเผ่าพันธุ์มังกรจริงๆ!

“ก๊าววว!!”

ทันใดนั้น

เสี่ยวจิ่วที่กำลังคลอเคลียฉินฝานอย่างออดอ้อนก็เงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง ดวงตามังกรสีทองจับจ้องไปยังมุมหนึ่งของหุบเขาเล็กๆ

ฉินฝานมองตามสายตาของเสี่ยวจิ่วไป กลับพบว่าเป็นฝูงปีศาจวัวที่ถือหินก้อนโตอยู่ในมือ!!

[มอนสเตอร์: ปีศาจวัว]

[เลเวล: 12]

[ประเภท: มอนสเตอร์สัตว์ป่า]

[สกิล: ขว้างปา, เขาพุ่งชน]

[คุณสมบัติ: เหล็กดำ★★★]

[หมายเหตุ: มอนสเตอร์ทั่วไปที่พบได้บ่อยในเทือกเขาป่าทมิฬ ชอบกินเนื้อปีศาจแมว เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับปีศาจแมว]

เมื่อเห็นฝูงปีศาจวัวพวกนี้ ฉินฝานก็รู้ทันทีว่าพวกมันตั้งใจจะเข้ามาในหุบเขานี้เพื่อล่าปีศาจแมวนั่นเอง!

เพียงแต่สิ่งที่พวกมันคาดไม่ถึงก็คือ...

ปีศาจแมวพวกนั้นตายเกลี้ยงหมดแล้ว!

และสิ่งที่มาแทนที่ คือมังกรศักดิ์สิทธิ์เพลิงกัลป์!!

เคร้ง!!

เหล่าปีศาจวัวที่เดิมทียกโขยงกันมาอย่างดุดัน เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันอันบ้าคลั่ง บัดนี้ภายใต้อำนาจมังกรของเสี่ยวจิ่ว พวกมันกลับตัวสั่นงันงก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้แต่หินในมือที่เอาไว้ใช้ปาใส่ศัตรูก็ยังเผลอปล่อยหลุดมือ

เห็นได้ชัดว่า ต่อหน้าเผ่าพันธุ์มังกรซึ่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร มอนสเตอร์ชั้นต่ำพวกนี้ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

“ก๊าววว?”

แม้ในใจจะหงุดหงิดเจ้าฝูงปีศาจวัวที่บังอาจมาขัดจังหวะเวลาออดอ้อนเจ้านาย

แต่เสี่ยวจิ่วก็ยังหันมาขออนุญาตฉินฝานอย่างว่าง่าย

เจ้านาย หนูฆ่าพวกมันได้ไหม?

ฉินฝานย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเสี่ยวจิ่ว

เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้านาย

เสี่ยวจิ่วก็ดีใจขึ้นมาทันที

เพียงแค่สะบัดปีกคู่เล็กเบาๆ!

ฟึ่บ!!

ราวกับแสงวูบเงาผ่าน แม้แต่ฉินฝานที่เป็นเจ้านายก็ยังมองไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น...

ร่างของเสี่ยวจิ่วก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าฝูงปีศาจวัวที่ขวัญกระเจิงพวกนั้นแล้ว!

โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย...

ปากมังกรอ้าออก!

‘ลมหายใจเพลิง’!!

ซูมมม!!

เห็นเพียงเปลวเพลิงโหมกระหน่ำดั่งสายน้ำตกพรั่งพรูออกมาจากปากของเสี่ยวจิ่ว เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว...

“มอออ!!!”

ฝูงปีศาจวัวก็จมหายไปในทะเลเพลิง ถูกเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก

สังหารหมู่ในวินาทีเดียว!!

ฉินฝานยืนอึ้งตะลึงงันกับภาพตรงหน้า

ต้องรู้ว่าถ้าไม่มีพรสวรรค์ระดับ SSS ‘ญาติมิตรแห่งสรรพสัตว์’ แค่ฉินฝานจะจัดการปีศาจแมวตัวเดียวยังหืดขึ้นคอ

ต่อให้ชนะได้ ก็ต้องเปลืองแรงไปไม่น้อย

และถ้าต้องเจอกับปีศาจแมวทีเดียวสองสามตัว ฉินฝานก็มีแต่ต้องวิ่งหนีเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าฉินฝานอ่อนหัด

แต่เพราะมอนสเตอร์มีความแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ในเลเวลเดียวกันอยู่มาก

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้เปลี่ยนอาชีพจำนวนมากถึงต้องจับกลุ่มปาร์ตี้กันเข้ามาในเทือกเขาป่าทมิฬนี้ล่ะ?

ขนาดปีศาจแมวยังรับมือยากขนาดนั้น นับประสาอะไรกับปีศาจวัวเลเวล 12?

การจะจัดการฝูงปีศาจวัวที่มากันเป็นโขยงแบบนี้ อย่างน้อยต้องใช้นักผจญภัยเลเวล 15 จำนวน 5 คนถึงจะเอาอยู่

แต่ต่อหน้าเสี่ยวจิ่วที่มีศักดิ์ฐานะเป็นถึงมังกรศักดิ์สิทธิ์...

มันเป็นแค่เรื่องง่ายๆ เหมือนการพ่นลมหายใจทิ้ง

ประเด็นคือนี่มันขี่ช้างจับตั๊กแตนชัดๆ

จากการประเมินของฉินฝาน แค่เสี่ยวจิ่วตบกรงเล็บไปทีเดียว พวกปีศาจวัวก็น่าจะตายเกลี้ยงแล้ว

เพียงแต่มันคงรังเกียจ กลัวว่าเลือดสกปรกของพวกปีศาจวัวจะเปื้อนกรงเล็บสวยๆ ของมันมากกว่า

ต้องเข้าใจว่าระดับสติปัญญาของเผ่าพันธุ์มังกรนั้นไม่ด้อยไปกว่ามนุษย์ ดังนั้นพวกมันจึงมีความสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้

แม้แต่เรื่องอาหารการกิน ก็ไม่เหมือนมอนสเตอร์ทั่วไปที่จับกินดิบๆ

แต่ต้องผ่านการปรุงสุก หรือจัดการอย่างพิถีพิถันเสียก่อน ถึงจะยอมเอาเข้าปาก

“ก๊าววว!!”

หลังจากกำจัดฝูงปีศาจวัวที่แม้แต่ฉินฝานยังต้องกุมขมับได้อย่างง่ายดาย เสี่ยวจิ่วก็กระพือปีกมังกรบินกลับมาหาฉินฝานด้วยท่าทางตื่นเต้น

แล้วทำหน้าทำตาประมาณว่า ‘รีบชมหนูเร็วเข้า’

“เก่งมาก!!”

ฉินฝานยิ้มพลางยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวจิ่ว

เมื่อเสี่ยวจิ่วล่ามอนสเตอร์ได้ ในฐานะเจ้านาย เขาก็ได้รับค่าประสบการณ์ร่วมด้วย

เลเวลของฉินฝานจึงขยับจาก 11 ขึ้นเป็น 12

“ก๊าววว!”

หลังจากได้รับคำชม เสี่ยวจิ่วก็ยื่นกรงเล็บมังกรออกมาตบพุงน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยลวดลายเปลวเพลิงสีทองเบาๆ

ฉินฝานที่สื่อใจถึงกันได้ ย่อมเข้าใจความหมายที่มันจะสื่อ:

หนูหิวแล้ว

ทำเอาฉินฝานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

เจ้าตัวตะกละนี่เพิ่งจะดื่มไขกระดูกหยกอัคคีเทพเกลี้ยงขวดไปหยกๆ นะ!

พ่นไฟทีเดียวหิวอีกแล้วเรอะ!

“ฉันจัดการซากปีศาจแมวกับปีศาจวัวให้ เธอกินไหม?”

ฉินฝานลองถามดู

เขายังไม่ค่อยเข้าใจธรรมชาติของมังกรเท่าไหร่

นึกว่าเหมือนมอนสเตอร์ทั่วไปที่ป้อนซากอะไรให้ก็กิน

“ก๊าววว!!”

ไม่ผิดคาด เสี่ยวจิ่วส่ายหน้าดิกด้วยความรังเกียจ

มันไม่กินของน่าขยะแขยงพวกนั้นหรอกนะ!

มันจะกินอาหารเลิศรส!!

“โอเคๆ เดี๋ยวเรามาทำของอร่อยกินกัน! แต่ต้องไปล่ากระต่ายเขาเดียวกับละมั่งปีศาจมาก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะทำกระต่ายย่างกับแพะย่างให้กิน!”

ฉินฝานพูดปลอบยิ้มๆ

การเข้าป่าทมิฬครั้งนี้ ฉินฝานเตรียมตัวมาค้างแรมหลายวันอยู่แล้ว

ในช่องเก็บของมิติมีเครื่องปรุงและอุปกรณ์ยังชีพในป่าเตรียมไว้เพียบ

เพราะสำหรับเขา ภารกิจฆ่าปีศาจแมว 30 ตัว ไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จได้ในรวดเดียว

แค่คาดไม่ถึงว่าด้วยผลของพรสวรรค์ ‘ญาติมิตรแห่งสรรพสัตว์’ จะทำให้เขาทำภารกิจเสร็จรวดเร็วปานสายฟ้าแลบแบบนี้

“โฮก!!”

พอได้ยินว่าฉินฝานจะทำของอร่อยให้กิน เสี่ยวจิ่วก็คำรามอย่างดีใจ กระพือปีกพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

ทำเอาสัตว์อสูรระแวกนั้นกลัวจนตัวสั่น หมอบราบไปกับพื้น ไม่กล้าขยับเขยื้อน

มังกรคือสุดยอดนักล่าบนห่วงโซ่อาหารโดยธรรมชาติ

เพียงแค่สิบนาที...

ฉินฝานก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นเสี่ยวจิ่วที่บินวนไปรอบๆ กลับมาพร้อมกับกรงเล็บทั้งสี่ที่หอบหิ้วกระต่ายเขาเดียวและละมั่งปีศาจมานับสิบตัว

มองดูเจ้ามังกรน้อยน่ารักที่กำลังหมุนตัวไปมาด้วยความดีใจ ฉินฝานได้แต่ยิ้มอย่างตามใจ

ช่างเถอะๆ...

ก็ใครใช้ให้มันเป็นมังกรน้อยของเขาเล่า!

นอกจากตามใจแล้ว จะให้ทำไงได้!

......

......

ขณะที่ฉินฝานกำลังจัดการวัตถุดิบ เตรียมเปิดปาร์ตี้บาร์บีคิวอยู่นั้น

ณ อีกหุบเขาหนึ่งในเทือกเขาป่าทมิฬ

ฉัวะ!!

ชายร่างยักษ์เงื้อขวานยักษ์ขึ้น แล้วฟันปีศาจแมวสองตัวตรงหน้าตายคาที่อย่างง่ายดาย

ในฐานะนักรบเลเวล 14 สาเหตุที่เขาสามารถสังหารปีศาจแมวได้ง่ายดายปานนี้

แน่นอนว่าเป็นเพราะเขามีสกิลบัฟที่ได้รับจากนักบวช

‘อวยพรอาวุธ’

‘มนตราเสริมกาย’

“ฮ่าๆ! น้องสาวคนสวยนี่เก่งจริงๆ! ไม่ใช่แค่มีคทาสีม่วงเลเวล 10 แต่ยังมีสกิลสนับสนุนระดับ C อย่าง ‘มนตราเสริมกาย’ ด้วย!”

“ถ้าไม่มีน้องสาว พวกพี่คงฆ่าปีศาจแมวได้ไม่เยอะขนาดนี้หรอก!”

ชายร่างยักษ์หัวเราะร่า

ชายร่างยักษ์อีกสองคนที่เป็นอาชีพนักรบเหมือนกันก็หัวเราะตาม

พวกเขาคือสามพี่น้อง

คนโตชื่อต้าหลง ส่วนอีกสองคนชื่อเอ้อหลงกับซานหลง

เมื่อถูกชายร่างยักษ์ทั้งสามชมเชย ซูโหรวไม่ได้เอ่ยตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้าเรียบๆ ท่าทางเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง