เส้นทางอมตะของข้าเริ่มต้นด้วยการถูกอาจารย์ขับไล่ ตอนที่ 1
เส้นทางอมตะของข้าเริ่มต้นด้วยการถูกอาจารย์ขับไล่ ตอนที่ 1
เส้นทางอมตะของข้าเริ่มต้นด้วยการถูกอาจารย์ขับไล่ ตอนที่ 1
“เฉินฉางอัน”
"เจ้าควรไปจากที่นี่ได้แล้ว"
ไปจากที่นี่?
เฉินฉางอันมองดูอาจารย์ผู้งดงามซึ่งสวมชุดสีม่วงดูงามสง่า รัศมีอันสูงส่งแผ่กระจายอยู่รอบตัวนาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
“อาจารย์ เพราะอะไร?”
“ศิษย์ต้องการที่จะอยู่เคียงข้างท่าน ศิษย์ไม่อาจทนแยกจากท่านได้” เฉินฉางอันกล่าวด้วยสีหน้าโศกเศร้า
เมื่อได้ยิน ใบหน้าอันไร้ที่ติของมู่อวิ๋นเหยาก็พร่ามัวไปด้วยอารมณ์ มิใช่เพราะรู้สึกซาบซึ้งแต่อย่างใด ตรงกันข้าม นางแทบจะระงับความหงุดหงิดของตัวเองไว้ไม่อยู่
“หมื่นปี!”
“หนึ่งหมื่นปีเต็มๆ!”
“เจ้าทราบหรือไม่ว่าข้าผ่านหนึ่งหมื่นปีนี้มาอย่างไร?” มู่อวิ๋นเหยาถามอย่างเย็นชา
"แน่นอนขอรับ"
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อาจารย์ได้อยู่เคียงข้างศิษย์ ขจัดซึ่งความเหงาและโดดเดี่ยว แน่นอนว่าเป็นหนึ่งหมื่นปีที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีและมีความสุขทุกวัน!” เฉินฉางอันตอบด้วยรอยยิ้ม
ยินดี?
มีความสุข?
เปี่ยมไปด้วยความยินดี?
เพ้ย!
มู่อวิ๋นเหยาจับจ้องใบหน้ายิ้มแย้มของเฉินฉางอัน นิ้วของนางสั่นกระตุกด้วยความคิดที่ต้องการจะตบเขาสักฉาด
เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน มู่อวิ๋นเหยาบังเอิญพบกับเฉินฉางอันในวัยหกขวบ นางรู้สึกสนใจร่างกายอันแปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนของเขา จึงรับเขามาเป็นศิษย์
นางกลับหารู้ไม่ว่านั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นฝันร้ายของนาง
เฉินฉางอันมีลักษณะพิเศษจริงๆ ร่างกายของเขาโดดเด่นไม่เหมือนใคร อีกทั้งเขายังฉลาดหลักแหลมไม่ธรรมดา ทุกสิ่งที่มู่อวิ๋นเหยาสอนเขา เขาสามารถจดจำได้อย่างง่ายดายหลังจากเรียนรู้เพียงครั้งเดียว ทว่า...
เมื่อเวลาผ่านไป มู่อวิ๋นเหยาก็ตระหนักได้ว่าไม่ว่าจะฝึกฝนเฉินฉางอันอย่างไร เขาก็ไม่ก้าวหน้าขึ้นเลย ไม่แม้แต่จะบรรลุระดับพื้นฐานที่สุด
ในฐานะอาจารย์ของเขา นางจึงไม่ยอมแพ้ นางถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดที่มีให้กับเขา สอนทุกสิ่งที่นางรู้ให้เขา
เฉินฉางอันทำได้ตามที่นางคาดหวัง เขาเชี่ยวชาญทุกเคล็ดวิชาที่นางถ่ายทอด และจดจำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถฝึกฝนได้
มู่อวิ๋นเหยาค้นหาสมบัติหายากและสมุนไพรจิตวิญญาณไปทั่วแผ่นดิน แต่ทุกสิ่งก็ล้วนสูญเปล่า
ในที่สุด นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนนและให้เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่เคียงข้างนาง แต่แล้ว—เขากลับไม่เคยแก่ ไม่เคยตาย
หากเขาเชื่อฟังและประพฤติตัวดีก็แล้วไป แต่ความจริงนั้นไม่ใช่—เขาอยู่ไม่สุข พูดมากจนนางเหลือจะทน เป็นเวลานับหมื่นปีที่มู่อวิ๋นเหยาต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส จนในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวแล้ว นางจึงต้องขับไล่เขาออกไป
“อาจารย์...ท่านอยากให้ศิษย์ไปจากที่นี่จริงๆ?”
เมื่อเห็นความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอนบนใบหน้าของมู่อวิ๋นเหยาเฉินฉางอันก็ทำหน้าเศร้า
อย่างไรเสียเขาก็อยู่กับนางมาตั้งแต่อายุหกขวบ กว่าหนึ่งหมื่นปีที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่พวกเขาจะต้องแยกจาก
“ไปเถอะ เจ้าอยู่ที่นี่มานานพอแล้ว ถึงเวลาแล้ว”
แม้ว่าแววตาสิ้นหวังของเฉินฉางอันจะทำให้ใจอ่อนไปวูบหนึ่ง แต่สติสัมปชัญญะของนางก็ยังเป็นฝ่ายเหนือกว่า ถึงเวลาที่ต้องไล่ปีศาจน้อยนี่ไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ ศิษย์อยู่เคียงข้างท่านมาเป็นเวลาหมื่นปีแล้ว ศิษย์ไม่มีครอบครัว ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพา แผ่นดินนี้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แต่กลับไม่มีที่สำหรับศิษย์!” เฉินฉางอันกล่าวด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
“ย่อมมีอยู่”
โดยไม่กล่าวมากความ มู่อวิ๋นเหยาก็สะบัดแขนเสื้อของนาง และสร้างแผนที่เรืองแสงขึ้นมาในอากาศ
นางชี้ไปยังจุดที่ถูกทำเครื่องหมายเอาไว้และกล่าวอย่างใจเย็น “ข้าตรวจสอบแล้ว แม้จะผ่านมาหนึ่งหมื่นปี แต่สายเลือดตระกูลเฉินของเจ้ายังคงอยู่ เจ้ากลับไปหาลูกหลานของเจ้าได้แล้ว”
เหตุการณ์นี้ทำให้เฉินฉางอันตั้งตัวไม่ทัน อาจารย์ของเขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะถีบหัวส่งเขา—นางกระทั่งเตรียมเรื่องนี้ไว้ให้เขาแล้วด้วยซ้ำ
“ศิษย์ย่อมมิกล้าขัดคำสั่งของท่านอาจารย์”
"เมื่อท่านสั่งให้ศิษย์ไป ถึงแม้ว่าในใจของศิษย์จะหนักอึ้งด้วยความไม่เต็มใจ ศิษย์ก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟัง"
“ศิษย์ขออวยพรให้ท่านอาจารย์มีความสุขในวันข้างหน้า นั่นคือสิ่งเดียวที่ศิษย์ปรารถนา”
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมอันหาดูได้ยากของเฉินฉางอัน มู่อวิ๋นเหยาก็ทอดถอนใจอยู่ภายใน
ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาหนึ่งหมื่นปี มีหรือจะไม่รู้สึกอะไร?
“ไปเถอะ เจ้าอยู่กับข้ามาตั้งแต่อายุหกขวบและแทบไม่เคยออกไปข้างนอกเลย”
“จงจำไว้ว่าแผ่นดินนี้เต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง ดังนั้นจงอย่าเชื่อใจใครโดยง่าย”
เมื่อวาจาเหล่านั้นหลุดออกจากปาก มู่อวิ๋นเหยาก็นึกเสียใจ
นี่ยังจำเป็นด้วยหรือ? เจ้าเด็กเวรนี่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าเสียอีก!
“ขอรับท่านอาจารย์!”
เฉินฉางอันพยักหน้าอย่างจริงจัง สายตาจริงใจของเขาทำให้มู่อวิ๋นเหยาคิ้วกระตุก
ทำไมยังยืนอยู่อีกล่ะ?
“ข้ารู้ว่าเจ้ามิอาจตัดใจ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ไปเถอะ”
“ขอรับท่านอาจารย์!”
น้ำเสียงยังคงเดิม การตอบสนองยังคงเดิม และเฉินฉางอันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
“มีอะไรอีกงั้นรึ?” มู่อวิ๋นเหยาถาม
“ท่านอาจารย์ ความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์อาจารย์ของพวกเราดำเนินมายาวนานนับหมื่นปีแล้ว!”
"ข้ารู้"
“ศิษย์กำลังจะจากไป”
“ข้ารู้”
“เมื่อแยกจากกัน มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าพวกเราจะได้พบกันอีกเมื่อใด”
“เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่?!”
ความอดทนของมู่อวิ๋นเหยากำลังจะหมดลงแล้ว!
“ศิษย์คงไม่อาจจากไปมือเปล่าใช่หรือไม่?”
“ท่านอาจารย์ ท่าน...ไม่มีของขวัญแสดงความใจกว้างบ้างหรือขอรับ?”
มู่อวิ๋นเหยา ผู้ซึ่งไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดแทบจะอยากบีบคอศิษย์ที่น่ารำคาญผู้นี้อยู่รอมร่อ
ทว่าปีศาจตนนี้กลับเป็นอมตะ ไม่ว่ามู่อวิ๋นเหยาจะแข็งแกร่งเพียงใด นางก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้ แม้ว่าเขาจะไม่มีการฝึกฝนใดๆเลยก็ตาม
"เจ้ากินอาหารของข้า ดื่มสุราของข้า และใช้ทรัพยากรของข้ามาตลอดหมื่นปีแล้ว!"
“แล้วก่อนจะไปเจ้ายังคิดจะปล้นข้าอีกรึ?”
“เจ้าช่างเป็นศิษย์ที่ประเสริฐที่สุดของข้าจริงๆ!”
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เอ่ยชม แต่ศิษย์ยังคงยืนกรานว่าท่านต้องแสดงความมีน้ำใจบ้าง”
ต้องงั้นรึ?
"อธิบายมา"
“อาจารย์ ท่านลองนึกดู ในฐานะศิษย์ของท่าน หากศิษย์กลายเป็นคนเลวขึ้นมา นั่นจะไม่ทำให้ท่านอาจารย์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงหรอกหรือขอรับ?”
“นอกจากนี้ นับจากครั้งสุดท้ายที่ศิษย์ได้เห็นตระกูลเฉิน มันก็ผ่านมาหมื่นปีแล้ว การกลับไปมือเปล่าถือว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง”
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ได้อยู่เคียงข้างท่านมานานหลายปี แต่กระเป๋าเงินของศิษย์กลับเบาโหวงจนน่าใจหาย”
กระเป๋าเบาโหวง?
มู่อวิ๋นเหยาแค่นเสียงในใจ แม้ว่าเฉินฉางอันจะอยู่กับนาง แต่เขาก็อยู่ไม่สุข เขามักจะลอบหนีออกไปครั้งละหลายเดือน และกลับมาพร้อมกับสมบัติสารพัด แม้ว่าของสมบัติของเขาจะไม่มากมายเท่าของนาง แต่ "กระเป๋าเงินเบาโหวง" นั่นเรียกได้ว่าเป็นการโกหกอย่างหน้าด้านๆ!
"พอแล้ว!"
“รับไป!”
เพื่อเร่งให้เขารีบจากไปเสียที มู่อวิ๋นเหยาจึงโยนแหวนมิติวงหนึ่งให้เขาโดยไม่กล่าวมากความ
“ข้างในมีสมบัติล้ำค่าหายากที่ข้าเก็บสะสมมาตลอดพันปีที่ผ่านมา ล้วนแต่เป็นสมบัติเหนือสามัญทั้งสิ้น”
"มันน่าจะเพียงพอที่จะรักษาศักดิ์ศรีของเจ้าแล้ว" นางกล่าวอย่างปวดใจ
"ขอบคุณท่านอาจารย์!"
เฉินฉางอันเก็บแหวนมิติลงในกระเป๋าอย่างร่าเริง จากนั้นก็ยืนนิ่งและยิ้มอยู่อย่างนั้น
“เจ้ายังต้องการอะไรอีก?!” มู่อวิ๋นเหยาเริ่มกำหมัด
“ท่านอาจารย์ ท่านก็ทราบดีว่าศิษย์โง่เขลาและไร้กำลังเพียงใด”
“โลกภายนอกนั้นเต็มไปด้วยอันตรายอยู่ทุกหนแห่ง ท่านไม่ห่วงความปลอดภัยของศิษย์บ้างเลยหรือ?”
อันตราย?
ในโลกนี้ยังมีสิ่งใดที่อันตรายยิ่งกว่าเจ้าอีกหรือ???
“หรือเจ้าลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นอะไร?”
“แม้แต่ข้าก็ยังฆ่าเจ้าไม่ได้ ไม่มีผู้ใดในโลกนี้ที่ทำร้ายเจ้าได้!” น้ำเสียงของมู่อวิ๋นเหยาแสดงออกถึงความอดทนที่หมดลงอย่างชัดเจน
"หน้าตา!"
“อาจารย์ นี่เป็นเรื่องของหน้าตา!”
“หน้าตาของข้าก็คือหน้าตาของท่าน!”
"แน่นอนว่าข้าคงไม่ตาย แต่ข้าก็เอาชนะคู่ต่อสู้ไม่ได้เหมือนกัน!"
“ความพ่ายแพ้ต่างหากที่เป็นเรื่องน่าอับอาย!”
“นี่จะไม่ทำให้ท่านอาจารย์เสื่อมเสียชื่อเสียงหรอกหรือขอรับ?” เฉินฉางอันแสดงสีหน้าราวกับจะบอกว่าเขาเพียงคำนึงถึงศักดิ์ศรีของนางก็เท่านั้น
“ว่ามา เจ้าต้องการสิ่งใดอีก?”
“เฮ้อ ศิษย์อยากพาองค์รักษ์ไปด้วย ท่านคิดเห็นอย่างไร?”
“องค์รักษ์งั้นรึ?? เจ้าจะให้ข้าทำหน้าที่เป็นองค์รักษ์ของเจ้างั้นรึ??”
"ศิษย์ผู้นี้ย่อมมิกล้ารบกวนท่านอาจารย์"
“ที่ศิษย์อยากได้ก็คือ… กิเลน!”