บทที่ 69 สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าสาวน้อยเวทมนตร์ 1 (ตอนฟรี)

บทที่ 69 สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าสาวน้อยเวทมนตร์ 1

หวังหยุนเฟยให้ร่างแยกใช้สกิล《พื้นที่เคลื่อนย้าย》กลับไปยังป่าไม้ที่แห้งเหี่ยวเพื่อปล่อยบอทฟาร์มมอนสเตอร์ต่อไป

ก่อนหน้านี้ตอนที่หวังหยุนเฟยเรียกตัวร่างแยกมาที่หมู่บ้านแห่งผู้ล่วงลับ ร่างแยกได้ใช้สกิล《พื้นที่เคลื่อนย้าย》ทิ้งพิกัดไว้ในป่าไม้ที่แห้งเหี่ยวแล้ว ดังนั้นจึงสามารถใช้สกิลเดิมเพื่อกลับไปยังจุดนั้นได้ทันที

หลังจากหวังหยุนเฟยจัดการเรื่องที่พักให้กับเหล่าวิญญาณเรียบร้อยแล้ว เขาก็วาร์ปไปหา NPC ตนหนึ่งเพื่อเปิดใช้งานภารกิจในพื้นที่ดันเจี้ยนแห่งใหม่

“คุณได้รับภารกิจพิเศษ:《สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าสาวน้อยเวทมนตร์ 》

จอกศักดิ์สิทธิ์คือวัตถุปาฏิหาริย์ ที่สามารถประทานพรให้สมหวังได้ทุกประการ ทว่ามีเพียงสาวน้อยเวทมนตร์ที่ถูกรับเลือกเท่านั้นที่จะได้รับจอกศักดิ์สิทธิ์ไปครอบครอง

สาวน้อยเวทมนตร์ผู้ถูกเลือกทั้งเจ็ด ต้องเข้าต่อสู้แย่งชิงจอกศักดิ์สิทธิ์ นี่คือสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์

เรื่องราวของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์นี้ จะมีเพียงเหล่าสาวน้อยเวทมนตร์ที่ถูกเลือกเท่านั้นที่รับรู้ และเมื่อสงครามสิ้นสุดลง ทุกคนจะลืมเลือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ด้วยเหตุนี้สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์จึงไม่เคยถูกคนนอกล่วงรู้มาก่อน

สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้เกิดขึ้นที่เมืองหมิงไห่

ผู้ที่ถูกจอกศักดิ์สิทธิ์เลือกจะได้รับไอเทมแปลงร่างชิ้นหนึ่ง ต่อเมื่อแปลงร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์แล้วเท่านั้น จึงจะมีพลังปาฏิหาริย์เหนือมนุษย์ ทว่าตัวตนที่แท้จริงของพวกเธออาจไม่ใช่เด็กสาว แต่อาจจะเป็นผู้ชาย หญิงวัยกลางคน คนชรา หรือเด็กน้อย...

อย่างไรก็ตามจอกศักดิ์สิทธิ์ ได้ถูกแปดเปื้อนมานานแล้ว มันจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงในรูปแบบของ ‘ความชั่วร้าย’ เท่านั้น

ในขณะเดียวกันเนื่องจากจอกศักดิ์สิทธิ์ถูกแปดเปื้อน ทุกครั้งที่สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์เริ่มขึ้น จะมีมอนสเตอร์ปรากฏตัวออกมาแบบสุ่ม

หากสาวน้อยเวทมนตร์สามารถกำจัดมอนสเตอร์เหล่านี้ได้ พลังของพวกเธอจะเพิ่มพูนขึ้น หากคุณกำจัดมอนสเตอร์เหล่านี้ คุณจะได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติม

เป้าหมายภารกิจในครั้งนี้คือการชำระล้างจอกศักดิ์สิทธิ์

คุณเพียงต้องแย่งชิงไอเทมแปลงร่างของสาวน้อยเวทมนตร์ทั้งเจ็ดมาให้ครบ เมื่อรวบรวมครบทั้งเจ็ดชิ้นแล้วจะสามารถอัญเชิญจอกศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้ และเมื่อคุณอัญเชิญจอกศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้สำเร็จ ภารกิจในครั้งนี้ก็จะถือว่าเสร็จสิ้น

คุณได้รับฟังก์ชันแผนที่เมืองหมิงไห่เป็นการชั่วคราว คุณสามารถตรวจสอบถนนและตำแหน่งของอาคารต่างๆ ในเมืองหมิงไห่ผ่านแผนที่ได้

ตำแหน่งของผู้ที่อยู่ในสถานะแปลงร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ รวมถึงตำแหน่งของมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวขึ้นแบบสุ่มเพราะจอกศักดิ์สิทธิ์ จะถูกแสดงบนแผนที่เช่นเดียวกัน

คุณไม่สามารถออกนอกเขตเมืองหมิงไห่ได้

เมื่อเห็นเนื้อหาภารกิจในครั้งนี้ หวังหยุนเฟยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

(หือ? สาวน้อยเวทมนตร์? อะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงมีภารกิจพรรค์นี้โผล่มาได้)

(แล้วนั่นอะไร? ผู้ชายก็แปลงร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ได้งั้นเหรอ? นี่มัน... รสนิยมแย่ชะมัด)

ก่อนที่หวังหยุนเฟยจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ เขาก็ถูกส่งผ่านอุโมงค์มิติ ที่ระบบเปิดขึ้นไปยังพื้นที่ดันเจี้ยนในครั้งนี้ทันที

ที่นี่มีพื้นหลังเป็นโลกยุคปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด และยังไม่ถูกเปลี่ยนให้เป็นเกม

หวังหยุนเฟยปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางถนนในเมืองที่ทันสมัยแห่งหนึ่ง

ด้วยอิทธิพลจากพลังของระบบ ผู้คนบนท้องถนนจึงไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าหวังหยุนเฟย จู่ๆก็โผล่ออกมากลางอากาศ ตอนนี้เขายังคงสวมใส่เสื้อผ้าในรูปลักษณ์ของชุดลำลองทั่วไป

แม้ที่นี่จะเป็นเมืองที่ทันสมัยคล้ายกับในดันเจี้ยน《ประตูแห่งการพิพากษา》 แต่ครั้งนี้ระบบกลับไม่ได้เตรียมฐานะทางสังคมในโลกนี้ไว้ให้เขา เขาไม่มีบันทึกตัวตนในโลกนี้ พูดง่ายๆ ก็คือเป็น ‘คนเถื่อน’ ที่ไม่มีหลักฐานทางทะเบียนนั่นเอง

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองนี้ตรวจพบว่าเขาเป็นคนนอก หวังหยุนเฟยจึงจำเป็นต้องรีบทำภารกิจให้สำเร็จและไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แม้หวังหยุนเฟยจะไม่เกรงกลัวตำรวจ แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว

ดังนั้นหวังหยุนเฟยจึงรีบเปิดฟังก์ชันแผนที่เมืองหมิงไห่ที่ระบบมอบให้ทันที เพื่อตรวจสอบตำแหน่งปัจจุบันของเขา และดูว่ามีสาวน้อยเวทมนตร์ปรากฏตัวขึ้นบ้างหรือยัง

บนแผนที่เมืองหมิงไห่ของระบบ ตำแหน่งของหวังหยุนเฟยถูกระบุด้วยจุดแสงสีน้ำเงิน ตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์คือจุดแสงสีเหลือง และตำแหน่งของมอนสเตอร์คือจุดแสงสีแดง

อาจเป็นเพราะหวังหยุนเฟยดวงดีมาก ในตอนนี้บนแผนที่กลับแสดงตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์ขึ้นมาจริงๆถึงสองคน

แถมตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์ทั้งสองยังอยู่ติดกัน ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะอยู่ในสถานที่เดียวกันพอดี

(หรือว่าสองคนนั้นกำลังสู้กันอยู่?)

เมื่อดูจากแผนที่หวังหยุนเฟยอยู่ห่างจากตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์ทั้งสองค่อนข้างไกล ระยะทางเส้นตรงเกือบ 2,000 เมตร

แต่หวังหยุนเฟยไม่สามารถเดินทางเป็นเส้นตรงไปยังที่นั่นได้แน่นอน เพราะระหว่างทางมีอาคารบ้านเรือนขวางกั้นอยู่มากมาย เขาทำได้เพียงวิ่งไปตามถนนเท่านั้น

โชคดีที่มีแผนที่ของระบบคอยนำทาง ทำให้หวังหยุนเฟยรู้ว่าควรใช้เส้นทางไหนมุ่งหน้าไปที่นั่น

แม้หวังหยุนเฟยจะอยากนั่งรถไป แต่เขาไม่มีเงินของโลกนี้เลย ในตอนนี้จึงทำได้เพียงเลือกที่จะวิ่งไปตลอดทาง

และเพื่อไม่ให้ดูสะดุดตาจนเกินไป เขายังจงใจลดความเร็วในการวิ่งลงอีกด้วย

หวังหยุนเฟยคอยจ้องมองแผนที่ระบบอยู่ตลอดเวลา เพื่อยืนยันว่าตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์ทั้งสอง มีการเคลื่อนที่หรือหายไปหรือไม่

ทว่าเมื่อหวังหยุนเฟยเกือบจะวิ่งไปถึงจุดหมาย ตำแหน่งของสาวน้อยเวทมนตร์ทั้งสองบนแผนที่ระบบก็เริ่มเคลื่อนที่

บนแผนที่แสดงให้เห็นว่าทั้งสองคน แยกย้ายกันเคลื่อนที่ไปคนละทิศทาง และหายวับไปในเวลาอันรวดเร็ว

ตอนนี้บนแผนที่ระบบเหลือเพียงจุดแสงสีน้ำเงินที่เป็นตัวแทนของหวังหยุนเฟยเท่านั้น ไม่มีจุดแสงสีเหลืองของสาวน้อยเวทมนตร์อีกต่อไป

นั่นหมายความว่าภายในเมืองหมิงไห่ตอนนี้ ไม่มีใครอยู่ในสถานะแปลงร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์แล้ว

ผลลัพธ์คือมาเสียเที่ยวอย่างนั้นเหรอ?

หวังหยุนเฟยจำต้องหยุดฝีเท้าลง

ตอนนี้เขามาถึงถนนอีกสายหนึ่ง ห่างจากตำแหน่งเป้าหมายเมื่อครู่เพียง 500 กว่าเมตรเท่านั้น

ในเมื่อสูญเสียเป้าหมายไปชั่วคราว หวังหยุนเฟยจึงเริ่มไตร่ตรองว่าควรจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้อย่างไรต่อไป

แม้จะมีแผนที่ระบบคอยนำทางให้เขารู้ตำแหน่งของผู้ที่อยู่ในสถานะสาวน้อยเวทมนตร์ได้ แต่ถ้าหวังหยุนเฟยไปถึงที่นั่นไม่ทันเวลา มันก็น่าหงุดหงิดไม่น้อย

เพื่อแก้ปัญหานี้ หวังหยุนเฟยจึงอยากจะหาเงินสักหน่อย ถ้าหาทางได้รถมาสักคันเลยก็จะยิ่งดี

หวังหยุนเฟยพลันฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา สาวน้อยเวทมนตร์พวกนั้นจะบินได้ไหมนะ?

ตอนนี้ตัวเขายังบินไม่ได้เสียด้วย

ถ้าเจอสาวน้อยเวทมนตร์ที่บินได้ เขาจะไปแย่งไอเทมแปลงร่างของอีกฝ่ายมาได้ยังไงกัน?

(หรือว่า...บางทีฉันยังไม่ควรรีบเปิดเผยตัวในตอนนี้ ลองเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการสืบหาตัวตน ในโลกความจริงของพวกสาวน้อยเวทมนตร์ดูก่อน?)

ถ้าแย่งไอเทมแปลงร่างมาตอนที่คนพวกนั้นยังไม่ได้แปลงร่างก็น่าจะจบเรื่องได้ง่ายๆไม่ใช่เหรอ?

(อืม นี่เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยจริงๆ)

แต่ก่อนหน้านั้น ไปหาเงินมาไว้ก่อนดีกว่า...

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังหยุนเฟยจึงตรวจสอบแผนที่เมืองหมิงไห่ เพื่อมองหาสถานที่ที่สามารถขายทองคำได้

แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะเอาเหรียญทองมาขาย เพื่อแลกเป็นเงินสดของโลกนี้

จากการคัดกรองและค้นหา หวังหยุนเฟยเลือกโรงรับจำนำที่อยู่ใกล้ที่สุด

ร้านแห่งนี้มีชื่อว่า ‘โรงรับจำนำถงเป่า’ เป็นร้านที่มีหน้าร้านใหญ่ที่สุดบนถนนสายนี้

เมื่อหวังหยุนเฟยเดินเข้าไปในโรงรับจำนำ พนักงานต้อนรับก็รีบก้าวเข้ามาหาทันที พร้อมกับยิ้มตามมารยาทอย่างมืออาชีพพลางเอ่ยว่า “ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าลูกค้า...”

หวังหยุนเฟยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาก็ตอบออกไปตรงๆ ว่า “ผมมาขายทองครับ”

...จบบทที่ 69 ~❤️