บทที่ 67 มุมมองของคนทั่วไป (ตอนฟรี)

บทที่ 67 มุมมองของคนทั่วไป

(รู้สึกเหมือนจะเริ่มชินกับชีวิตแบบนี้แล้วแฮะ)

จ้าวติงป๋อคิดในใจ

แม้โลกจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้เพียงไม่กี่วัน แต่จ้าวติงป๋อกลับเริ่มปรับตัวได้ทีละน้อย

หลังจากผ่านพ้นความตื่นตระหนกในช่วงแรกมาได้ เขาก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ในฐานะพนักงานออฟฟิศธรรมดา ที่อ่านนิยายออนไลน์มานับไม่ถ้วนและเบื่อหน่ายกับชีวิตการทำงานอันแสนจำเจ ในวินาทีนั้นเขากลับมีความปรารถนาและแรงผลักดันบางอย่างเกิดขึ้นภายในใจ

นี่คือโอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตและเปลี่ยนโชคชะตาครั้งใหญ่!

ด้วยเหตุนี้จ้าวติงป๋อจึงเริ่มออกต่อสู้กับเหล่ามอนสเตอร์

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ มอนสเตอร์เหล่านี้ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมาย ขอเพียงแค่ระมัดระวังตัวให้ดี จ้าวติงป๋อก็สามารถจัดการพวกมันเพียงลำพังได้

นอกจากนี้เขายังดวงดีไม่น้อย ในช่วงแรกเขาบังเอิญไปเจอหีบสมบัติที่ไม่ต้องใช้กุญแจเปิด และได้รับอาวุธระดับหายาก ที่เขาสามารถใช้งานได้พอดี ส่งผลให้จ้าวติงป๋อสามารถจัดการมอนสเตอร์ส่วนใหญ่ ได้อย่างง่ายดายก่อนที่จะถึงเลเวล 10

ทว่าในขณะที่เขากำลังจัดการมอนสเตอร์ภายในหมู่บ้านจัดสรรที่เขาพักอาศัยอย่างสบายใจอยู่นั้น จู่ๆมอนสเตอร์เหล่านั้นกลับหายวับไปจนหมด

เรื่องนี้ทำให้จ้าวติงป๋อถึงกับลนลาน

(นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกมอนสเตอร์หายไปไหนหมด? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย ตัวเบ้อเริ่มเทิ่มแท้ๆ)

(หรือว่าทั้งหมดนี่จะเป็นแค่ความฝัน?)

(ไม่น่าใช่นะ ตอนนี้ฉันยังมองเห็นหน้าต่างสถานะอยู่เลย อุปกรณ์ที่สวมใส่ก็ยังอยู่ แถมสัมผัสที่สมจริงขนาดนี้ไม่มีทางเป็นความฝันแน่ๆ)

จ้าวติงป๋อทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

โอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตและโชคชะตากำลังจะหลุดลอยไปแบบนี้งั้นเหรอ?

ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

มันเป็นเสียงเดียวกับที่ดังขึ้นตอนเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

จากคำแนะนำของระบบที่ดังขึ้นต่อเนื่องกัน ในที่สุดจ้าวติงป๋อก็เข้าใจว่า ทำไมมอนสเตอร์ถึงหายไปกะทันหัน

ที่แท้ที่นี่ได้กลายเป็น ‘เขตปลอดภัย’ ไปเสียแล้ว มอนสเตอร์ที่เคยอยู่ในเมืองทั้งหมดจึงถูกขับไล่ออกไปจนสิ้น

ตอนนี้หากจ้าวติงป๋อต้องการกำจัดมอนสเตอร์เพื่อเก็บค่าประสบการณ์มาเพิ่มเลเวลต่อไป เขาจำเป็นต้องออกไปสำรวจโลกภายนอก

และเห็นได้ชัดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องที่อันตรายมาก

จ้าวติงป๋อลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ยังอยากออกไปดูให้เห็นกับตา ทว่าเพื่อความปลอดภัยของชีวิต เขาที่เคยลุยเดี่ยวมาตลอด จึงตัดสินใจมองหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อออกไปผจญภัยด้วยกัน

ในระหว่างที่จ้าวติงป๋อต่อสู้กับมอนสเตอร์เพียงลำพังในหมู่บ้านจัดสรร เขาก็เคยพบเจอคนอื่นๆในหมู่บ้านบ้าง และในกลุ่มคนเหล่านั้นก็มีบางคนที่มี ‘ฝีมือ’ ใกล้เคียงกับเขา

จ้าวติงป๋อสังเกตเห็นความสามารถในการต่อสู้ของคนอื่น และในขณะเดียวกัน เขาก็ถูกคนอื่นสังเกตเห็นเช่นกัน

ดังนั้นจ้าวติงป๋อจึงเข้าไปหาคนบางกลุ่มและเสนอความคิดของเขา

“พวกนายอยากจะตั้งทีม ออกไปสำรวจโลกภายนอกกับฉันไหม?”

มีคนบางส่วนปฏิเสธทันที

“ล้อเล่นหรือเปล่า ออกไปตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับไปตายหรอก”

“ไว้ค่อยว่ากันเถอะ ฉันขอรอฟังข่าวจากคนอื่นก่อน”

“เรายังไม่รู้เลยว่าข้างนอกนั่นเป็นยังไง สู้ให้คนอื่นไปสำรวจทางก่อนดีกว่า พอมีข้อมูลที่แน่นอนแล้วฉันค่อยคิดดูอีกที”

“เสียงที่ดังข้างหูเมื่อกี้ ไม่ได้บอกเหรอว่ามีบุคคลพิเศษปรากฏตัวขึ้นในเมืองน่ะ? พวกเราควรไปหาคนพวกนั้น เพื่อรับภารกิจก่อนดีกว่า แล้วค่อยคิดเรื่องอื่น”

……….

และคำตอบทำนองนี้อีกมากมาย

ซึ่งมันก็เป็นปฏิกิริยาที่ปกติมาก ความต้องการของจ้าวติงป๋อ ที่อยากออกไปข้างนอกเสียอีกที่ดูไม่ปกติ

แต่ความคิดของจ้าวติงป๋อนั้น คือจิตวิญญาณของผู้เล่นอย่างแท้จริง

การออกไปสำรวจข้างนอกในตอนนี้มันคือการ ‘เปิดแผนที่ใหม่’ ในเกมออนไลน์ชัดๆ ดินแดนลี้ลับที่ยังไม่มีใครย่างกรายเข้าไป ย่อมต้องมี ‘ขุมทรัพย์’ ซ่อนอยู่มากมายแน่นอน

หากรอให้คนอื่นออกไปสำรวจกันหมด พวกหีบสมบัติ บอส หรือผลประโยชน์ต่างๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างนอกก็คงถูกคนอื่นแย่งชิงไปก่อน

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จ้าวติงป๋อก็รู้สึกคันไม้คันมือจนทนไม่ไหว

ส่วน ‘บุคคลพิเศษ’ ที่ระบบแจ้งว่า สามารถรับภารกิจได้นั้น ภารกิจเกือบทั้งหมดมักจะมีข้อกำหนดเรื่องเลเวล

จ้าวติงป๋อเองก็อยากไปหาบุคคลพิเศษเหล่านั้น แต่เขาไม่มีเบาะแสเลยว่าจะเริ่มหาจากที่ไหน และต่อให้หาเจอเขาก็อาจจะเลเวลไม่ถึง จนไม่สามารถรับภารกิจได้อยู่ดี

ดังนั้นแทนที่จะเสียเวลาไปกับการควานหาตัวคนอย่างไร้จุดหมาย จ้าวติงป๋อจึงอยากออกไปสำรวจข้างนอกมากกว่า

แม้จะมีหลายคนปฏิเสธ แต่ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของเขา ในที่สุดก็มีคนสองสามคนที่ยอมตกลงเข้าร่วมทีมเพื่อออกไปสำรวจโลกภายนอกพร้อมกับเขา

ตอนนี้ทีมของจ้าวติงป๋อมีสมาชิกทั้งหมด 5 คน แบ่งเป็นชาย 4 คนและหญิง 1 คน

อาชีพของคนในทีมประกอบด้วย จอมเวท 3 คน , นักรบ 1 คน และนักบวช 1 คน

นักบวชนั้นแน่นอนว่าเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่ม ส่วนนักรบชายอีกคนนั้นก็คือแฟนหนุ่มของเธอ

ทั้ง 5 คนล้วนมีเลเวล 10

จ้าวติงป๋อกล่าวกับเพื่อนร่วมทีม ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “พวกเราออกไปสำรวจข้างนอกกันเลยเถอะ! ขุมทรัพย์ที่นั่นจะเป็นของพวกเราทั้งหมด!”

อย่างไรก็ตาม... เรื่องราวกลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่จ้าวติงป๋อจินตนาการไว้

ในการออกสำรวจวันแรก ทีมของจ้าวติงป๋อก็ต้องสูญเสียสมาชิกไปทันที

มีสองคนที่ตายภายใต้น้ำมือของมอนสเตอร์ และสองคนนั้นก็คือคู่รักประจำทีมนั่นเอง

ส่วนอีก 3 คนที่เหลือรอดกลับมาได้อย่างหวุดหวิดนั้น ล้วนเป็นจอมเวทที่คอยโจมตีอยู่แนวหลัง ส่วนนักบวชสาวคนนั้น เธอถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายไปพร้อมกันเพราะพยายามจะเข้าไปช่วยแฟนหนุ่มของเธอ

จากเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ ทำให้เพื่อนร่วมทีมอีก 2 คนที่รอดชีวิตมาได้ ตัดสินใจขอถอนตัวจากทีมทันที เพราะไม่กล้าออกไปเสี่ยงอันตรายข้างนอกอีกแล้ว

ตอนนี้จึงเหลือเพียงจ้าวติงป๋อแค่คนเดียวอีกครั้ง

หลังจากเผชิญกับ ‘ความสูญเสีย’ นี้ จ้าวติงป๋อเศร้าโศกอยู่พักหนึ่งก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมาใหม่

(จะปล่อยให้สองคนนั้นตายฟรีไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไง ต่อให้เหลือฉันแค่คนเดียว หรือต่อให้ฉันต้องไปตายข้างนอก ฉันก็จะเดินหน้าต่อไป)

คนทั้งสองคนนั้นจะอย่างไรก็ถือว่าเข้าทีมเพราะเชื่อใจในตัวเขา จ้าวติงป๋อจึงไม่อยากทำให้ความคาดหวังของพวกเขาเสียเปล่า

อันที่จริงความคิดของเขาในตอนนี้ มีทั้งความดื้อรั้นและความรู้สึกอยากประชดชีวิตปะปนกันอยู่

ด้วยเหตุนี้จ้าวติงป๋อจึงไม่คิดจะหาเพื่อนร่วมทีมอีก แต่ตัดสินใจที่จะออกไปสำรวจข้างนอกเพียงลำพัง

สาเหตุที่เพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนของเขาต้องตายที่นั่น เป็นเพราะดวงกุดที่ดันไปเจอพื้นที่ ซึ่งมีมอนสเตอร์เลเวลสูงรวมตัวกันอยู่

อีกทั้งมอนสเตอร์แถวนั้นยังอยู่กันอย่างหนาแน่น หากเจอแค่ตัวเดียวทีมของพวกเขา ก็พอจะรับมือไหวแต่ครั้งนี้พวกเขากลับเจอฝูงมอนสเตอร์รุมล้อม

นักรบที่ยืนอยู่ข้างหน้าทนการโจมตีได้ไม่กี่ครั้งก็ถูกฆ่าตาย ส่วนนักบวชสาวที่เห็นแฟนหนุ่มสิ้นใจก็เกิดอาการสติหลุด เธอพยายามจะลากศพแฟนหนุ่มกลับมาโดยไม่สนอันตราย สุดท้ายจึงถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายไปอีกคน

จ้าวติงป๋อนำบทเรียนครั้งนี้มาปรับใช้ เขาเริ่มสำรวจพื้นที่รอบนอกของเมืองอย่างระมัดระวังเพียงลำพัง โดยอันดับแรกเขาต้องการยืนยันการกระจายตัวของเลเวลมอนสเตอร์ในแต่ละพื้นที่รอบๆ ดินแดนลี้ลับแห่งนี้เสียก่อน

...จบบทที่ 67 ~❤️