บทที่ 61 หมู่บ้านแห่งผู้ล่วงลับ (ตอนฟรี)

บทที่ 61 หมู่บ้านแห่งผู้ล่วงลับ

หลังจากที่เฉาจุนใช้งานม้วนสูตรทั้งสี่อย่างนั้นแล้ว หวังหยุนเฟยก็หยิบเงินจำนวน 200,000 เหรียญทองออกมามอบให้เขาพร้อมกับกล่าวว่า “เงินพวกนี้เอาไว้ให้นายใช้ซื้อวัตถุดิบ ฉันต้องการ【ยาเพิ่มค่าประสบการณ์สองเท่า】อย่างน้อยวันละ 24 ขวด ส่วนยาอีกสามชนิดที่เหลือ ตอนนี้ยังไม่มีความต้องการใช้งาน แต่นายควรจะผลิตสำรองเก็บไว้บ้าง เพื่อที่เวลาฉันต้องการจะได้ส่งมอบให้ได้ทันที”

การส่งมอบไอเทมหรือเหรียญทองสามารถทำผ่านอินเทอร์เฟซการแลกเปลี่ยนของระบบได้ ซึ่งจะมีความปลอดภัยมากกว่า หรือจะส่งมอบให้กันตรงๆต่อหน้าก็ได้ ซึ่งในกรณีนั้นเงินจะกลายเป็นเหรียญทองตามมูลค่าที่ระบุไว้ทันที

เฉาจุนรับเหรียญทองมูลค่าสองแสนมาแล้ว ก็เริ่มมีอาการประหม่าขึ้นมาทันที “เอ่อ... มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอครับ?”

“มีวัตถุดิบหายากอยู่สองชนิดที่มีราคาค่อนข้างแพง และถ้าคำนวณจากราคาที่ฉันเพิ่งซื้อในตลาดแลกเปลี่ยนเมื่อกี้ เงินจำนวนนี้ผลิต【ยาเพิ่มค่าประสบการณ์สองเท่า】ได้แค่ประมาณ 100 ขวดเท่านั้นแหละ”

“ผมแค่รู้สึกว่าจู่ๆคุณก็ให้เงินเยอะขนาดนี้ มันทำเอาผมทำตัวไม่ถูกน่ะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก นายแค่ตั้งใจผลิตของพวกนี้ก็พอ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาฉันหรือจูอู๋เหยียนได้ ฉันยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการต่อ” หวังหยุนเฟยหันไปพูดกับจูอู๋เหยียนที่อยู่ข้างๆ “พวกนายพร้อมกันหรือยัง? เดี๋ยวฉันจะให้พิกัด NPC สองสามจุดกับพวกนายนะ ให้พวกนายไปหา NPC ในเมืองเพื่อรับเควส แล้วจะสามารถเข้าไปในพื้นที่ดันเจี้ยนได้”

จูอู๋เหยียนถามขึ้นว่า “พื้นที่ดันเจี้ยนมันเป็นยังไงเหรอ? มีอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษไหม?”

“นายก็คิดซะว่าที่นั่นคือต่างโลกแล้วกัน บางแห่งก็ถูกทำให้เป็นระบบเกมเหมือนโลกของเรา แต่บางแห่งก็เป็นโลกปกติที่ไม่มีระบบเกม ส่วนเรื่องที่ควรระวัง... เรื่องนี้คงต้องขยายความกันยาวหน่อย”

จากนั้นหวังหยุนเฟยจึงถ่ายทอดประสบการณ์การเคลียร์ดันเจี้ยนของเขาให้จูอู๋เหยียนฟัง

หลักๆก็คือต้องระมัดระวังและประเมินกำลังของตัวเองให้ดี

หลังจากได้รับพิกัดตำแหน่งของ NPC เควสจากหวังหยุนเฟยแล้ว จูอู๋เหยียนก็พาพรรคพวกในทีมแยกตัวออกไป

หวังหยุนเฟยไม่รั้งรออยู่ที่นี่ต่อ ทิ้งให้เฉาจุนเริ่มลงมือทำงานเพียงลำพัง

ในตอนนี้หวังหยุนเฟยได้ใช้สกิล《พื้นที่เคลื่อนย้าย》มาโผล่ที่ข้างกายร่างแยกเรียบร้อยแล้ว

ขณะนี้ร่างแยกกำลังอยู่ในส่วนลึกของ ‘ป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว’ มอนสเตอร์ประเภทอันเดด ที่ปรากฏตัวแถวนี้ล้วนมีเลเวลอยู่ที่ระหว่าง 25 ถึง 30

แต่ร่างแยกใช้เพียงการโจมตีธรรมดาสามครั้ง ก็สามารถกวาดล้างมอนสเตอร์ทั่วไปในรัศมีวงกว้างได้จนหมดสิ้น

เนื่องจากการกำจัดมอนสเตอร์นั้น มีประสิทธิภาพสูงเกินไป เวลาส่วนใหญ่ของร่างแยกจึงหมดไปกับการเดินหาศัตรูเสียมากกว่า

เมื่อมาถึงข้างตัวร่างแยก หวังหยุนเฟยก็สั่งให้ร่างแยกหยุดพักชั่วคราว

【ชุดเซตแห่งความรุ่งโรจน์】ที่ร่างแยกสวมใส่อยู่ในตอนนี้ เพิ่งจะแสดงผลโบนัสเซตเพียงแค่สามอย่างเท่านั้น

หวังหยุนเฟยนำอุปกรณ์ระดับหายากที่เพิ่งซื้อมาจากตลาดแลกเปลี่ยน ให้【ชุดเซตแห่งความรุ่งโรจน์】ของร่างแยกกลืนกินเข้าไป ในที่สุดเขาก็ทำให้ชุดเซตของร่างแยกแสดงผลโบนัสครบทุกอย่างได้เสียที

ด้วยเหตุนี้พลังการต่อสู้ของร่างแยก จึงพุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น

หากดูจากค่าสถานะ พลังของร่างแยกในตอนนี้เทียบเท่ากับหวังหยุนเฟยสองคนรวมกันเลยทีเดียว

หลังจากได้รับคุณสมบัติอุปกรณ์ใหม่ เมื่อร่างแยกโจมตีมอนสเตอร์แถวนี้อีกครั้ง เขาใช้เพียงการโจมตีธรรมดาแค่สองครั้งก็ปลิดชีพพวกมันได้แล้ว

หลังจากปรับเปลี่ยนคุณสมบัติใหม่ๆให้กับชุดเซตของร่างแยก หวังหยุนเฟยเดิมทีตั้งใจจะเทเลพอร์ตกลับไปทันที แต่เมื่อเขาลองสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบดู เขาก็ฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงบ่อยๆว่าลึกเข้าไปใน ‘ป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว’ มีดันเจี้ยนแห่งหนึ่งซ่อนอยู่

ดูเหมือนจะเป็นดันเจี้ยนประเภทเนื้อเรื่องที่ทำได้เพียงครั้งเดียว

หวังหยุนเฟยไม่อยากพลาดดันเจี้ยนนี้ไป เขาจึงเริ่มออกสำรวจค้นหา

เขาตั้งใจไว้ว่าถ้าหาไม่เจอภายในหนึ่งชั่วโมง เขาจะถอยกลับทันที

มอนสเตอร์แถวนี้เกือบจะถูกร่างแยกกวาดล้างไปจนหมด และมอนสเตอร์ระลอกใหม่ยังไม่เกิด

หวังหยุนเฟยสำรวจไปข้างหน้าเรื่อยๆแต่ก็ยังไม่พบอะไร

ในขณะที่เขากำลังจะถอดใจเดินกลับ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป

ยิ่งหวังหยุนเฟยมุ่งหน้าลึกเข้าไปใน ‘ป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว’ หมอกสีเทาก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เหล่าต้นไม้เหี่ยวเฉาก็ค่อยๆเบาบางลง

ดูเหมือนเขากำลังจะหลุดออกจากเขตของ ‘ป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว’ แล้ว

และราวกับจะยืนยันความคิดของเขา เบื้องหน้าพลันปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

มันตั้งอยู่ตรงชายป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว และถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบเช่นเดียวกัน

สถานการณ์ที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ทำให้หวังหยุนเฟยนึกถึงดันเจี้ยน ‘หมู่บ้านลี้ลับ’ ที่เขาเพิ่งผ่านมา

หรือว่าที่นี่จะมี ‘ผี’ อีก?

ความเป็นไปได้นี้ค่อนข้างสูง เพราะใน ‘ป่าไม้ที่แห้งเหี่ยว’ ก็มีแต่มอนสเตอร์ประเภทอันเดดอยู่เต็มไปหมด

หวังหยุนเฟยไม่ได้คิดอะไรมาก ยังไงลองเข้าไปดูก็รู้เอง

เขายังมีพิกัดที่ทิ้งไว้ด้วยสกิล《พื้นที่เคลื่อนย้าย》อยู่ในเมืองฟงจี้ สามารถใช้สกิลนี้เทเลพอร์ตกลับไปได้ทุกเมื่อ เรื่องความปลอดภัยจึงไม่ต้องเป็นห่วง

หวังหยุนเฟยกระโดดลงจากเนินดิน มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รอบนอกของหมู่บ้านแห่งนั้น

มันช่างเงียบเชียบเหลือเกิน

ภายในหมู่บ้านไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด

หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ลี้ลับแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่หมู่บ้านจากโลกเดิมของหวังหยุนเฟย แต่มันคงจุติลงมาพร้อมกับพื้นที่ลี้ลับแห่งนี้

ดังนั้นมันจึงชัดเจนว่าที่นี่ไม่น่าจะมีมนุษย์ปกติอาศัยอยู่

บ้านในหมู่บ้านนี้เป็นอาคารไม้หลังเดี่ยว สูงประมาณสองเมตรกว่าๆและมีเพียงชั้นเดียวเท่านั้น

ขณะที่หวังหยุนเฟยเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน ท่ามกลางหมอกจางๆ จู่ๆเขาก็พบเงาร่างหลายร่าง กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า

ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์

เขาจึงรีบสาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าไปใกล้หวังหยุนเฟยถึงได้รู้ว่า เงาร่างที่เขาเห็นนั้นที่แท้คือเหล่าอันเดด

มีทั้งโครงกระดูก , วิญญาณ และศพเดินได้

(เป็นมอนสเตอร์งั้นเหรอ?)

เดิมทีหวังหยุนเฟยตั้งใจจะจัดการอันเดดพวกนี้ไปพร้อมกันทีเดียว แต่คาดไม่ถึงว่าก่อนที่เขาจะได้ทันลงมือ สิ่งมีชีวิตอันเดดเหล่านั้นกลับพากันวิ่งหนีไปด้วยความลนลาน

ใช่แล้วหวังหยุนเฟยสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ตื่นตระหนกซึ่งถูกถ่ายทอดออกมาจากพวกมันจริงๆ

(หรือว่าพวกนี้จะมีสติสัมปชัญญะเป็นของตัวเอง? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องลงมือ)

หวังหยุนเฟยเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์ของหมู่บ้านแห่งนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

(ที่นี่คือหมู่บ้านที่มีเหล่าสิ่งมีชีวิตอันเดดที่มีสติสัมปชัญญะอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างนั้นเหรอ?)

หวังหยุนเฟยรู้สึกว่าในเวลาแบบนี้ การถอยออกจากที่นี่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

สำหรับเหล่าอันเดดที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ หวังหยุนเฟยยืนอยู่ในจุดที่ตรงข้ามกับพวกมันอย่างสิ้นเชิง

เพราะเขาคือคนเป็น แถมยังอยู่ในสถานะ ‘ผู้เล่น’ อีกด้วย

หากไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง ก็ควรจะรีบจากไปให้เร็วที่สุด

แต่หวังหยุนเฟยกลับรู้สึกสนใจที่แห่งนี้มาก หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ละทิ้งความคิดที่จะจากไป และเริ่มสำรวจหมู่บ้านนี้ต่อ

บ้านไม้ริมทางแต่ละหลังล้วนปิดประตูไม้ไว้แน่นหนา ดูเหมือนขอแค่ใช้อาวุธฟันไม่กี่ครั้ง ก็สามารถพังประตูเข้าไปได้ง่ายๆ

แต่ไม่ว่าในบ้านเหล่านั้นจะมี ‘คน’ อาศัยอยู่หรือไม่ หวังหยุนเฟยก็จะไม่ทำเช่นนั้น

เดินไปได้ไม่ไกลนักหวังหยุนเฟยก็สังเกตเห็นว่า ท่ามกลางหมอกสีเทาเบื้องหน้า มีเงาร่างจำนวนมหาศาลกำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้ามาทางเขา

หวังหยุนเฟยไม่ได้หลบเลี่ยง เขาเดินตรงเข้าไปเผชิญหน้า

แล้วเขาก็ได้เห็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตอันเดดที่หน้าตาหลากหลาย กำลังพากันเดินกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขาเอาไว้

...จบบทที่ 61 ~❤️