บทที่ 78 ไหมทองคำของเผ่าหมอผี ร่างต้นแห่งความเป็นอมตะ

บทที่ 78 ไหมทองคำของเผ่าหมอผี ร่างต้นแห่งความเป็นอมตะ

เห็นเจียงเฟิงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เฉินฉางเซิงก็หัวเราะเบา ๆ โดยไม่เซ้าซี้ต่อ

ถึงแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนจะยอมจ่ายราคานั้นจริง เขาเองก็อาจจะไม่ขายอยู่ดี

“ว่าแต่ ท่านผู้อาวุโสเจียง ข้าเปิดสมบัติล้ำค่าออกมาแบบนี้ จะไม่ถูกคนเล็งเล่นงานใช่ไหม?”

เผชิญหน้ากับคำถามนี้ เจียงเฟิงสงบจิตใจลงก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ระหว่างการประชุมเทพรุ่นเยาว์ ผู้ใดกล้าลงมือกับเทพรุ่นเยาว์ จะถือเป็นการท้าทายแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน”

“แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนจะไม่ยอมจนกว่าจะล้างผลาญอีกฝ่ายให้สิ้นซาก แต่หากเป็นการต่อสู้ระหว่างเทพรุ่นเยาว์ด้วยกันเอง อันนั้นได้รับอนุญาต”

“อย่างนี้ก็ดี ข้าเองก็กลัวจะถูกคนชั่วจ้องอยู่เหมือนกัน”

“มีคำรับรองจากท่านผู้อาวุโส ข้าก็วางใจแล้ว”

“ว่าแต่ หินในเขตด้านในจะไม่ถูกเปลี่ยนพรุ่งนี้ใช่ไหม? ข้ายังเล็งอีกก้อนหนึ่งไว้อยู่เลย”

ได้ยินดังนั้น หางตาเจียงเฟิงก็อดกระตุกไม่ได้

ลูกแก้วกลิ้งจานเปิดออกมาเป็นสิ่งมีชีวิต แม้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่แค่สามารถผนึกอยู่ในเทพธาราได้ ก็ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา

ของล้ำค่าเช่นนี้โดนผู้อื่นนำไป เจียงเฟิงจะไม่เจ็บใจก็เป็นไปไม่ได้

ตอนนี้เจ้าหมอนี่บอกว่าเล็งไว้อีกก้อน เจียงเฟิงจึงอดรู้สึกกังวลไม่ได้

“ฮ่าๆๆ!”

“สหายพูดอะไรแบบนั้นเล่า หินคุนหลุนของเราทำการค้าด้วยความซื่อตรง ย่อมไม่ทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น”

“วันนี้เป็นอย่างไร พรุ่งนี้ก็จะยังคงเป็นเช่นนั้น”

“หินคุนหลุนช่างยุติธรรมเสียจริง เช่นนั้นพรุ่งนี้พบกันใหม่”

กล่าวจบ เฉินฉางเซิงก็เดินออกจากหินคุนหลุนอย่างสบายใจเฉิบ

ทว่าผู้คนในที่นั้นกลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดร้าย

เพราะชายผู้นี้หยิบของล้ำค่าออกมาง่ายดาย มีพละกำลังเหนือกว่านางเซียนจื่อ อีกทั้งยังมีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน

องค์ประกอบเหล่านี้รวมกัน ไม่ว่าผู้ใดคิดจะลงมือกับเฉินฉางเซิง ก็ต้องคิดให้ดีเสียก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังอยู่ในช่วงจัดการประชุมเทพรุ่นเยาว์อีกด้วย

...

ลานบ้านของตะวันออก

เฉินฉางเซิงกลับมายังลานบ้านเล็กที่แดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนเตรียมไว้ให้กลุ่มเทพรุ่นเยาว์จากดินแดนตะวันออก

เขาลงกลอนประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย แล้วจึงหยิบลูกเทพธาราที่ได้จากหินคุนหลุนออกมา

เมื่อเห็นหนอนอ้วนยักษ์ภายในเทพธาราที่ยังคงคลานไปมา เฉินฉางเซิงก็พึมพำ

“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าในโลกนี้จะมีไหมทองคำที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย”

“ถ้าเผ่าหมอผีในภูเขาแสนหล้ายังมีเจ้าตัวนี้อยู่ คงไม่ตกต่ำขนาดนั้นหรอก”

ถูกต้องแล้ว สิ่งมีชีวิตในเทพธารานั้นก็คือไหมทองคำสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าหมอผี

เมื่อนานมาแล้ว เฉินฉางเซิงเคยหลงเข้าไปในภูเขาแสนหล้าและมีเรื่องบาดหมางกับเผ่าอสูรสายฟ้า

อยู่ที่นั่นมานานขนาดนั้น ด้วยนิสัยของเขา แน่นอนว่าย่อมศึกษาความรู้เกี่ยวกับวิชาเลี้ยงกู่ของเผ่าหมอผีอย่างละเอียด

ในหมู่กู่ต่าง ๆ ของเผ่าหมอผี ไหมทองคำคือสิ่งที่เฉินฉางเซิงรู้จักมากที่สุด

ตามบันทึกในคัมภีร์ของเผ่าหมอผี ไหมทองคำถือเป็นศัตรูของแมลงทุกชนิดบนโลก

คิดถึงตรงนี้ เฉินฉางเซิงก็หยิบกระบี่เจินอู่อันหักพังออกมา แล้วค่อย ๆ กรีดลูกเทพธาราออกเบา ๆ

“ฉัวะ!”

“แกรก!”

ทันทีที่ลูกเทพธาราแตกออก ไหมทองคำก็พุ่งเข้าใส่กระบี่เจินอู่อย่างรวดเร็ว

แล้วเสียงกรอบแกรบเบา ๆ ก็ดังขึ้นข้างหูเฉินฉางเซิง

กระบี่เจินอู่ซึ่งแข็งแกร่งไร้เทียมทาน กลับถูกไหมทองคำแทะจนเป็นรอยขนาดเท่าเมล็ดข้าว

เห็นดังนั้น ต่อให้เป็นเฉินฉางเซิงก็อดตกตะลึงไม่ได้

ต้องรู้ไว้ว่ากระบี่เจินอู่คืออาวุธประจำตัวของจักรพรรดิซั่วแห่งแคว้นเสวียนอู่รุ่นก่อน

ยกเว้นตอนพ่ายแพ้ในดินแดนต้องห้ามโบราณก็ไม่เคยมีสิ่งใดทำลายมันได้เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แต่ตอนนี้ ไหมทองคำกลับแทะมันเป็นรอยได้ง่าย ๆ แค่นี้ก็พิสูจน์ได้ถึงความน่ากลัวของมัน

...

เสียงแทะกรอบแกรบสะท้อนอยู่ในห้อง

ไหมทองคำดูเหมือนจะไร้พิษภัย แต่กลับแทะกระบี่เจินอู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

เฉินฉางเซิงแม้จะรู้สึกเสียดาย แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขัดขวาง

ตามที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ ไหมทองคำเลี้ยงด้วยเนื้อของอสูรโบราณ แม้แต่ร่างของเขาอาจสู้มันไม่ได้ด้วยซ้ำ

เขาวางกระบี่เจินอู่ไว้บนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วรีบหยิบสมุนไพรและอุปกรณ์วาดค่ายกลออกมา

ไหมทองคำเป็นของจากเผ่าหมอผี แน่นอนว่าเผ่าหมอผีย่อมมีวิธีควบคุมมัน

ไม่นานนัก ค่ายกลโบราณและซับซ้อนรูปหนึ่งก็ถูกวาดเสร็จ

เฉินฉางเซิงโรยผงสมุนไพรพิเศษ เปิดใช้งานค่ายกล แล้วค่อย ๆ ยื่นมือขวาเข้าไปหาไหมทองคำที่กำลังแทะอยู่

เหมือนมันจะสัมผัสได้ถึงการเรียกของเฉินฉางเซิง

ไหมทองคำตัวขาวอ้วนก็เงยหัวขึ้นเล็กน้อยรับคลื่นพลัง

“ฟึ่บ!”

ยังไม่ทันที่เฉินฉางเซิงจะตอบสนองได้ทัน ไหมทองคำก็พุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของเขาแล้ว

“ฟุ่บ!”

ปากเล็กแหลมของมันกัดทะลวงการป้องกันอันแข็งแกร่งของเฉินฉางเซิง แล้วเจาะลึกเข้าสู่ฝ่ามือทันที

เมื่อเห็นตุ่มที่โผล่ขึ้นมาบนแขน ความเจ็บแปลบทะลุใจทำเอามุมปากของเฉินฉางเซิงกระตุกไม่หยุด

หลังจากความทรมานอันยาวนาน ไหมทองคำก็มุดเข้าสู่หัวใจของเฉินฉางเซิง

มันไม่ลังเลแม้แต่น้อย เจาะเข้าสู่ผนังหัวใจ แล้วเริ่มชักใยภายในโพรงหัวใจ

“พรวด!”

หัวใจถูกทำลาย เฉินฉางเซิงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

ความเจ็บปวดเกินทนทำให้เขาเหงื่อท่วมทั่วศีรษะ แต่เขายังฝืนกัดฟันอดทนต่อไป

เลี้ยงกู่ด้วยร่างตนเองเป็นวิธีที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต แต่ผลตอบแทนก็ยากจะจินตนาการเช่นกัน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ไหมทองคำก็คลานออกมาจากหน้าอกของเขา

เนื้อและเลือดที่มันเจาะผ่านไปนั้นกลับฟื้นฟูด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

ขณะนี้ เฉินฉางเซิงสามารถสัมผัสได้ถึงสายใยลึกล้ำที่เชื่อมระหว่างเขากับไหมทองคำ

“หิว!”

ความนึกคิดของไหมทองคำส่งตรงเข้ามาในหัวของเฉินฉางเซิงอย่างชัดเจน

เห็นมันดูเหนื่อยล้า เฉินฉางเซิงจึงหยิบลูกแกนสายฟ้าขนาดเท่ากำปั้นออกมาวางไว้ตรงหน้า

“แกร่ก!”

ไหมทองคำไม่รีรอเลยสักนิด กระโดดใส่ลูกแกนทันที แล้วเริ่มแทะกินอย่างเมามัน จากนั้นก็คลานเข้าไปภายในลูกแกนสายฟ้า

หลังจากจัดการไหมทองคำเรียบร้อย เฉินฉางเซิงก็มีเวลาสำรวจความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตน

ในพลังเลือดที่เคยข้นดุจสารปรอทบัดนี้มีเส้นใยสีทองบาง ๆ แทรกเข้ามา

เส้นใยเหล่านี้แผ่ออกจากหัวใจ แล้วไหลเวียนตามเลือดไปทั่วร่าง

ไหมทองคำแข็งแกร่งยากทำลายและยังเป็นโอสถรักษาชั้นยอดอีกด้วย

คิดได้ดังนั้น เฉินฉางเซิงก็หยิบกระบี่เจินอู่มาบาดนิ้วชี้ของตนให้เป็นแผล

ยังไม่ทันที่เลือดจะไหลมาก เส้นใยทองเส้นหนึ่งก็ไหลมายังบาดแผล

จากนั้นเส้นไหมก็เย็บปิดแผลอย่างรวดเร็ว รอยแผลยังหายสนิทในชั่วพริบตา

เมื่อยืนยันว่าไหมทองคำมีพลังตามบันทึกโบราณจริง เฉินฉางเซิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ตอนนี้ ข้าก็มีไพ่ตายอีกหนึ่งใบไว้รักษาชีวิตแล้ว”

“เมื่อใยไหมทองคำกระจายทั่วร่าง ต่อให้ข้าถูกตัดหัวก็อาจไม่ตาย”

“แปดเก้าเสวียนกับแต้มสถานะมหาศาลทำให้ร่างกายข้าแข็งแกร่งผิดมนุษย์ มาบวกกับพลังฟื้นฟูจากไหมทองคำเข้าไปอีก”

“ในสภาพแบบนี้ ต่อให้ข้าอยากตายก็คงยากแล้วล่ะ!”

หลังจากปลาบปลื้มกับชัยชนะเล็ก ๆ ของตน เฉินฉางเซิงก็หันไปมองแผงควบคุมของระบบ

ทุกวันนี้ ระบบฝึกตนมีความซับซ้อนหลากหลายยิ่งนัก

ต่อให้เป็นผู้รอบรู้เช่นเขาก็ยังไม่สามารถประเมินพลังของตนได้จากเพียงระดับขอบเขต

โชคดีที่เขามีระบบอยู่ข้างตัว แต้มสถานะต่าง ๆ จึงยังพอให้เขาใช้ประเมินตนเองได้บ้าง