บทที่ 32 วิหารสำริดปรากฏอีกครั้ง กิ่งมะกอกจากแคว้นเสวียนอู่
บทที่ 32 วิหารสำริดปรากฏอีกครั้ง กิ่งมะกอกจากแคว้นเสวียนอู่
บทที่ 32 วิหารสำริดปรากฏอีกครั้ง กิ่งมะกอกจากแคว้นเสวียนอู่
เฉินฉางเซิงกำลังรักษาอาการเจ็บป่วยให้ผู้คนอยู่
ทันใดนั้น พลังกดดันอันรุนแรงหลายสายก็แผ่ซ่านมาจากที่ไกล
เมื่อเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ เหล่าผู้ฝึกตนระดับล่างของแคว้นเสวียนอู่ต่างก็เปิดทางให้กันอย่างคล่องแคล่ว
“ซั่วซิงเหอคารวะคุณชาย”
ชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้หนึ่งคารวะเฉินฉางเซิงอย่างนอบน้อม
เห็นดังนั้น เฉินฉางเซิงก็ทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มประดาก่อนกล่าว
“ข้าชักจะเสียใจที่เคยช่วยเจ้าครั้งนั้นแล้วสิ ทุกปีเจ้าก็ต้องมาขอร้องข้าสักหนหนึ่ง นี่ก็ครบสิบปีแล้ว เจ้าไม่เบื่อบ้างหรือไง?”
ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มในชุดหรูหราก็ยิ้มตอบ
“หากสามารถเชิญคุณชายได้ล่ะก็ ต่อให้สิบปีไม่พอ ให้สิบปีอีกก็ยังคุ้ม”
“หากสิบปีก่อนมิใช่คุณชายช่วยไว้ ซิงเหอผู้นี้คงกลายเป็นวิญญาณไปนานแล้ว”
“แต่ที่ซิงเหอไม่เข้าใจก็คือ คุณชายมีความสามารถถึงเพียงนี้ ไยจึงยินดีซ่อนตัวอยู่ในที่เล็ก ๆ เช่นนี้?”
“หากคุณชายเต็มใจ แคว้นเสวียนอู่ยินดีแต่งตั้งท่านเป็นอาจารย์หลวง!”
ได้ยินคำนี้ เฉินฉางเซิงก็แลบลิ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว
“ข้าไม่ไปเมืองหลวงของแคว้นเสวียนอู่ ไม่ใช่เพราะข้าเย่อหยิ่ง หรือตั้งเงื่อนไขสูงเกินไปหรอกนะ”
“แต่เพราะเมืองหลวงมันเทียบกับเมืองคู่ไห่ไม่ได้ต่างหาก!”
“เมืองคู่ไห่อยู่ตรงขอบเขตของเทือกเขาอสูร ที่นี่มีสมุนไพรสดใหม่กับไม้วิเศษปริมาณมากทุกวัน”
“ข้าเปิดร้านขายโลงกับเปิดโรงหมอ สิ่งเหล่านี้สำคัญกับข้ามากจริง ๆ”
เผชิญกับข้ออ้างเช่นนี้ ซั่วซิงเหอเพียงยิ้ม ไม่ได้โต้แย้ง
เหตุผลนี้เฉินฉางเซิงใช้มาแล้วสิบปีและเขาก็ได้ยินมาสิบปีเช่นกัน
“คุณชายกล่าวถูกต้อง แต่แคว้นเสวียนอู่กำลังต้องการผู้มีฝีมืออย่างมาก ซิงเหอจึงได้นำของบางอย่างติดมือมาด้วย หวังว่าจะสามารถชดเชยความเสียหายของคุณชายได้”
พูดพลาง ซั่วซิงเหอก็เปิดผ้าสีแดงบนถาดข้างตัวออก เผยให้เห็นสมุนไพรสองต้นกับหยกจารึกหนึ่งชิ้น
“ต้นหญ้าเจ็ดดารานี้คือสมบัติล้ำค่าของราชวงศ์เสวียนอู่ ถูกเก็บรักษามานานกว่าสามร้อยปีแล้ว”
“ส่วนหลิงจือพันปีต้นนี้ แคว้นเสวียนอู่ใช้ความพยายามอย่างมากจึงหามาได้”
“สำหรับเคล็ดวิชานี้ คือเก้าเวียนเสวียนกงอันเลื่องชื่อ แม้จะมีแค่สามบทแรก หากครบทั้งเล่มก็มีสิทธิเข้าขั้นเคล็ดฟ้าทีเดียว”
“หากคุณชายยินดีเดินทางไปเมืองหลวง สมบัติเหล่านี้ล้วนเป็นของท่าน”
เมื่อเห็นของกำนัลจากซั่วซิงเหอ เฉินฉางเซิงก็อดใจไหวอยู่บ้าง
แคว้นเสวียนอู่ให้ความสำคัญกับการฝึกฝนร่างกาย ความแข็งแกร่งทางกายภาพเหนือกว่าราชวงศ์ต้าชวี่มาก
อีกทั้งระดับของเคล็ดวิชาในแคว้นเสวียนอู่ก็แตกต่างจากฝั่งต้าชวี่
ที่นี่แบ่งเคล็ดวิชาออกเป็นระดับ เทียน ตี้ เสวียน หวง โดยเคล็ดฟ้าอยู่สูงสุด เคล็ดหวงอยู่ต่ำสุด
ทั่วทั้งแคว้นเสวียนอู่ ปรากฏเพียงเคล็ดฟ้าหนึ่งเดียวที่ได้รับการถ่ายทอดเฉพาะสายกษัตริย์ คือเคล็ดฟ้าต้วนกายเทียนกัง
แต่ซั่วซิงเหอกลับสามารถนำเคล็ดวิชาที่ได้ชื่อว่าอันดับหนึ่งรองจากเคล็ดฟ้าต้วนกายเทียนกังออกมาได้ เรียกได้ว่าเดิมพันอย่างสุดตัว
คิดถึงตรงนี้ เฉินฉางเซิงก็เดินมาหยุดตรงหน้าซั่วซิงเหอ แล้วตรวจดูสิ่งของบนถาด
“หลิงจือพันปี หญ้าเจ็ดดารา ทั้งสองอย่างล้วนเป็นวัตถุดิบหลักของโอสถหลิวลี่ในตำนาน”
“ได้ยินว่าหากกินลงไปจะสร้างร่างกายเพชรหลิวลี่ กำลังภายในสามารถย้ายภูเขาโค่นทะเล”
“หากเทียบกับขอบเขตของบ้านข้า ก็น่าจะมีเพียงผู้ฝึกแปรเทพขึ้นไปเท่านั้นถึงจะทำลายได้”
ได้ยินคำพูดนี้ แววตาของซั่วซิงเหอพลันเปล่งประกาย
แต่การกระทำต่อมาของเฉินฉางเซิงกลับทำให้เขาต้องผิดหวังอย่างแรง
...
เพราะเฉินฉางเซิงกลับใช้ผ้าสีแดงคลุมของพวกนั้นไว้เหมือนเดิม
เห็นดังนั้น ซั่วซิงเหอจึงถามอย่างงุนงง
“คุณชาย หรือว่าสิ่งของพวกนี้ยังไม่คู่ควรกับท่าน?”
“หากคุณชายต้องการสิ่งใดก็ขอเพียงเอ่ยมา ขอแค่ซิงเหอสามารถหาให้ได้ ไม่ว่าเงื่อนไขใดซิงเหอก็ยินดีรับ”
เฉินฉางเซิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าว
“คุณชายซิงเหอ มิใช่ว่าข้าไม่รู้บุญคุณ แต่ข้าเพียงไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องของราชวงศ์”
“ยิ่งเจ้าตั้งราคาสูง ก็ยิ่งแปลว่าเรื่องที่อยากให้ข้าทำยุ่งยากมาก”
“ข้าเห็นว่าตนยังไร้ฝีมือเพียงพอ คุณชายไปหาคนที่เก่งกว่าน่าจะดีกว่า”
พูดจบ เฉินฉางเซิงก็โบกมือ แล้วหันหลังเตรียมกลับร้านโลงศพของตน
แต่ขณะนั้นเอง ซั่วซิงเหอก็พูดขึ้นว่า
“คุณชาย ไม่อยากรู้ข่าวของวิหารสำริดแล้วหรือ?”
ทันทีที่ได้ยินคำนี้ ฝีเท้าของเฉินฉางเซิงก็หยุดชะงัก
“เจ้า...เจอแล้วจริงหรือ?”
“แน่นอน สิบปีก่อนคุณชายเคยพูดขึ้นมาลอย ๆ แม้คุณชายจะไม่ได้ใส่ใจ แต่ซิงเหอกลับจำไว้ไม่เคยลืม”
“ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ซิงเหอสืบหามาโดยตลอด ในที่สุดก็พบเบาะแสบางอย่างเข้าแล้ว”
“นอกจากนี้ ร่องรอยของวิหารสำริดยังเกี่ยวพันกับเหตุการณ์ในเมืองหลวงด้วย หากคุณชายอยากรู้อีกขั้น เกรงว่าคงต้องไปยังเมืองหลวงแล้ว”
คำพูดของซั่วซิงเหอทำให้เฉินฉางเซิงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที
ตั้งแต่ทราบว่าเนี่ยนเซิงหายตัวไปในวิหารสำริด เฉินฉางเซิงก็พยายามตามหาเบาะแสอื่นของวิหารนี้มาโดยตลอด
แต่ต่อให้สืบมาสิบกว่าปี เขาก็ไม่เคยได้ข่าววิหารสำริดในแคว้นเสวียนอู่เลยแม้แต่นิด
เวลาผ่านไปนานจนเฉินฉางเซิงแทบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
วิหารสำริดทั้งสิบแปดตั้งอยู่แห่งหนใดไม่รู้ โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง
ใครจะไปรู้ว่าวิหารทั้งสิบแปดจะกระจัดกระจายอยู่มุมใดของโลก ในประเทศใด มุมใดของแผนที่
บัดนี้กลับได้ยินข่าวของมันอีกครั้ง จะไม่หวั่นไหวก็คงเป็นไปไม่ได้
คิดได้ดังนี้ เฉินฉางเซิงก็เอ่ยว่า
“ข่าวของเจ้าทำให้ข้าลำบากใจจริง ๆ”
“ก็ได้ ข้าจะไปกับเจ้าสักเที่ยว”
“แต่ข้าขอพูดไว้ก่อน เรื่องเมืองหลวงข้าจะช่วยได้แค่ไหนก็เท่านั้น สำเร็จหรือไม่ ข้าไม่อาจรับรอง”
“ข้าขอกลับไปเก็บของก่อน แล้วจะออกเดินทางพร้อมเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซั่วซิงเหอก็กล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า
“เช่นนั้นซิงเหอจะรออยู่หน้าร้านคุณชาย”
...
เมื่อกลับเข้าร้านโลงศพ เฉินฉางเซิงก็เก็บข้าวของทั้งหมดลงในพื้นที่ระบบ
เขามองโลงศพหรูหราที่อยู่มุมห้องแล้วพึมพำกับตนเอง
“ใช้เวลาห้าปีเก็บศพที่แคว้นเยว่เยวี่ย พอมาแคว้นเสวียนอู่ก็ขายโลงต่ออีกสี่สิบสามปี”
“คำนวณคร่าว ๆ ข้าก็ออกจากสำนักชิงชิงกวนได้เกือบสี่สิบเก้าปีแล้วสินะ”
“ตอนนั้นศิษย์พี่สามบาดเจ็บถึงรากฐาน คงมีอายุขัยได้ไม่เกินห้าสิบปี”
“ตอนนี้มรสุมเริ่มก่อตัวอีกครั้ง สวรรค์กำลังบอกข้าหรือเปล่าว่า...ถึงเวลาต้องไปเก็บศพศิษย์พี่สามแล้ว?”
พูดพลาง เฉินฉางเซิงก็ลูบโลงศพที่จารึกอาคมเต็มทั่วทั้งใบ
โลงศพใบนี้ เฉินฉางเซิงใช้เวลาถึงสี่สิบปีในการเตรียมการ
และผู้ที่จะนอนในโลงนี้ในอนาคตก็คืออวี้ฮว่าเจินเหริน ผู้ที่เคยบีบให้เขาหนีมาถึงแคว้นเสวียนอู่
“ท่านอาจารย์ปูของข้าเอ๋ย...”
“เก็บศพหนึ่งก็เหมือนเก็บศพสอง”
“ศิษย์พี่สามของข้าใกล้ตายแล้ว ท่านเองก็ไม่ต้องอยู่ต่อแล้วล่ะ”
“ศิษย์หลานอุตส่าห์ใช้เวลาสี่สิบปีเตรียมโลงชั้นเยี่ยมให้ท่าน หวังว่าท่านจะหลับอย่างสงบได้เสียทีนะ”
พูดจบ เฉินฉางเซิงก็แสยะยิ้ม แล้วเก็บโลงศพลงระบบ ก่อนจะหมุนตัวจากร้านโลงศพที่เขาอาศัยอยู่มานานถึงสี่สิบสามปีไปในทันที