บทที่ 27: แบบนี้พิสูจน์ได้หรือยัง!
บทที่ 27: แบบนี้พิสูจน์ได้หรือยัง!
ในอีกด้านหนึ่ง เหยียนลั่วใช้ [ความเข้ากันได้กับเงา] อย่างเต็มประสิทธิภาพเป็นครั้งแรก พุ่งทะยานผ่านมิติแห่งเงาด้วยความรวดเร็ว
ความรู้สึกนี้ช่างมหัศจรรย์ ราวกับปลาได้กลับคืนสู่มหาสมุทร หรือนกที่โผบินบนท้องฟ้า มันคืออิสรภาพและความตื่นเต้นอย่างแท้จริง
ระยะทางที่ปกติต้องขับรถครึ่งชั่วโมง ด้วยการเดินทางผ่านเงา เขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มาถึงจุดหมาย
เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในเงามืดมุมหนึ่งของโถงดันเจี้ยน ทันได้ยินเสียงรองผอ. กำลังพ่นน้ำลายกดดันผอ.หวังอย่างเมามันพอดี:
"...ผอ.หวัง ในฐานะผู้นำโรงเรียน คุณควรทำตัวเป็นแบบอย่าง รักษากฎระเบียบอย่างเคร่งครัด!"
"จะมาเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัวแล้วปกป้องฆาตกรแบบนี้ได้ยังไง?"
"ถ้าวันนี้คุณยังดึงดันจะปกป้องคนผิด ผมคนแรกนี่แหละที่จะคัดค้าน!"
"ผมจะรวบรวมรายชื่อคณะกรรมการโรงเรียน แล้วรายงานเรื่องนี้ไปยังกระทรวงศึกษาธิการให้ถึงที่สุด!"
เขายิ่งพูดยิ่งได้ใจ ราวกับตัวเองเป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรม "ไป่หม่านชิง อย่าคิดว่าแค่มีฝีมือหน่อย แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจ เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาได้นะ!"
"โลกนี้ยังมีความยุติธรรมและกฎหมายอยู่!"
"คนที่มีนิสัยโหดเหี้ยมและนิยมความรุนแรงอย่างเธอ ต่อให้พรสวรรค์สูงส่งแค่ไหน ในอนาคตก็ต้องกลายเป็นภัยพิบัติของเผ่ามนุษย์แน่ สู้รีบกำจัด..."
"ผมเป็นคนฆ่าเอง"
ทันใดนั้น เสียงราบเรียบของเหยียนลั่วก็ดังแทรกขึ้น ราวกับลูกแก้วตกกระทบจานหยก ดังก้องชัดเจนในหูของทุกคน
เขาค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืด จังหวะฝีเท้าที่สม่ำเสมอนั้นราวกับเหยียบย่ำลงบนจังหวะการเต้นของหัวใจทุกคน สร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็น
"คุณจะทำอะไรผมงั้นเหรอ?"
รองผอ. สะดุ้งโหยงกับเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน พอหันกลับไปเห็นเหยียนลั่ว เขาก็แอบหวั่นเกรงในกลิ่นอายน่าเกรงขามนั้นอยู่บ้าง แต่นักเรียนรอบๆ จำเหยียนลั่วได้ทันที
"นั่นเหยียนลั่วนี่นา!"
"ไอ้ขยะที่ปลุกได้อาชีพระดับต่ำนั่นน่ะเหรอ?"
"เขามาทำอะไรที่นี่?"
ได้ยินเสียงซุบซิบ รองผอ. ก็จำได้ทันที ความมั่นใจที่หดหายไปเมื่อครู่กลับคืนมาเต็มเปี่ยม
เขาแค่นหัวเราะ มองเหยียนลั่วด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกเนี่ยนะ? อาชีพระดับต่ำกระจอกๆ กล้ามาคุยโวว่าฆ่าปาร์ตี้หลิวฮ่าว?"
"อยากจะเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงาม ก็หัดส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองบ้าง!"
"ที่นี่ไม่มีที่ให้แกพูด ไสหัวไปซะ!"
เหยียนลั่วหัวเราะเย็นชา ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างของเขาวูบไหวราวกับภูตผี ปรากฏตัวตรงหน้ารองผอ. ในพริบตา!
เร็วมาก!
ทุกคนรู้สึกแค่ภาพตรงหน้าพร่ามัว!
วินาทีถัดมา ลูกเตะตวัดข้างที่รุนแรงพร้อมเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว ก็ฟาดเข้าใส่สีข้างของรองผอ. อย่างจัง!
เปรี้ยง!
ร่างของรองผอ. ปลิวกระเด็นเหมือนถูกรถบรรทุกชน กระแทกพื้นเสียงดังสนั่นพร้อมเสียงร้องโหยหวน
ทว่าเหยียนลั่วยังไม่หยุดแค่นั้น ก่อนที่รองผอ. จะทันได้ลุกขึ้น เท้าซ้ายของเหยียนลั่วก็เหยียบลงไป ตรึงแขนที่รองผอ. ยกขึ้นมากันไว้ แรงกดมหาศาลทำให้กระดูกแขนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่าสยดสยอง
ตามด้วยเหยียนลั่วโน้มตัวลง หมัดขวากำแน่นดุจลิ่มเหล็กเย็นเยียบ ชกหมัดตรงเข้าที่หน้าท้องของรองผอ. อย่างรวดเร็วและรุนแรง!
อึก!
ตาของรองผอ. ถลนโปน ตัวงอเป็นกุ้ง ความเจ็บปวดจากการเกร็งกระตุกทำให้เขาหมดแรงยวบยาบ แม้แต่เสียงร้องก็ยังเปล่งออกมาไม่ได้
ท่วงท่าของเหยียนลั่วต่อเนื่องลื่นไหล ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย
เข่าซ้ายยกขึ้นกระแทกเข้าที่ปลายคางของรองผอ. อย่างจัง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกหักดังชัดเจนจนน่าขนลุก!
หน้าของรองผอ. สะบัดหงาย ฟันเปื้อนเลือดหลายซี่กระเด็นออกมาพร้อมน้ำลาย
สุดท้าย เท้าขวาของเหยียนลั่วก็ยกสูงขึ้น แล้วกระทืบลงมาเต็มแรง!
ผัวะ!
ฝ่าเท้าประทับลงบนใบหน้าบิดเบี้ยวของรองผอ. อย่างแม่นยำ กดหัวของเขาแนบติดกับพื้นเย็นเฉียบ
ทั้งโถงเงียบกริบราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดของรองผอ. ที่ดังเหมือนเครื่องสูบลมพังๆ
เหยียนลั่วเหยียบหน้าอีกฝ่ายไว้ โน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำจ้องมองรองผอ. ที่สภาพเหมือนหมาข้างถนน:
"ทีนี้ พิสูจน์ได้หรือยัง?"
ทุกคนในโถงต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา จนลืมหายใจ!
ผู้อำนวยการหวังหลินได้สติเป็นคนแรก แม้ในใจจะแอบสะใจลึกๆ แต่ภาพตรงหน้ามันดูไม่งามเอาซะเลย เขาจึงรีบเข้าไปห้าม "นักเรียนเหยียนลั่ว หยุดก่อน! เอาเท้าออกก่อนเถอะ!"
เหยียนลั่วเหลือบมองผอ. แล้วค่อยๆ ยกเท้าออก
รองผอ. ตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ใบหน้าบวมปูดฟกช้ำ ดูน่าสมเพชเวทนาสุดขีด
ความเจ็บปวดแสบร้อนบนใบหน้าและสายตาแปลกๆ จากคนรอบข้าง ทำให้ความอับอายและโทสะเข้าครอบงำ สติสัมปชัญญะถูกกลืนกินจนหมดสิ้น!
"ไอ้เด็กเวร! ฉันจะฆ่าแก!"
เขาคำรามลั่น ระเบิดพลังในร่างออกมา โดยไม่สนสถานะและสถานที่ เขาพุ่งเข้าโจมตีเหยียนลั่วทีเผลอ!
เหยียนลั่วสังเกตเห็นนานแล้ว แต่เพียงยิ้มมุมปาก ยืนนิ่งไม่หลบเลี่ยง
จังหวะที่การโจมตีของรองผอ. กำลังจะถึงตัว!
ตูม!
ลำแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งลงมาจากฟากฟ้าราวกับทัณฑ์สวรรค์!
วินาทีถัดมา!
เท้าขนาดใหญ่สวมรองเท้าคอมแบทมาตรฐานของสำนักซวนตุ้น ก้าวออกมาจากลำแสง แล้วกระทืบลงบนหน้าของรองผอ. ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ!
แผละ!
เสียงดังทึบ รองผอ. ถูกแรงมหาศาลกดจนหน้าบี้ติดพื้นอีกครั้ง รอยรองเท้าประทับชัดเจนบนใบหน้าราวกับปานแดง!
ทุกคนตกตะลึงกับเหตุการณ์พลิกผันนี้อีกครั้ง!
เมื่อแสงจางลง ผู้อำนวยการหลินปรากฏตัวอย่างสง่าผ่าเผยกลางวง มือซ้ายหิ้วหลินหว่านซิง มือขวาหิ้วเจียงฉีเยว่
เขาไม่แม้แต่จะมองคนที่อยู่ใต้เท้า แต่หันไปยักคิ้วให้เหยียนลั่วอย่างผู้ชนะ:
"เป็นไงไอ้หนู? ตาแก่อย่างข้าไม่ได้ช้านะโว้ย!"
เหยียนลั่วมองท่าทางอวดดีของเขาแล้วตอบเรียบๆ "งั้นๆ แหละครับ"
ผู้อำนวยการหลินหน้าบึ้งทันที "เฮ้ย! ไอ้เด็กนี่! ถ้าข้าไม่ต้องหิ้วหว่านซิงกับฉีเยว่มาด้วย ต่อให้ต่อให้เอ็งวิ่งก่อนสิบวิ เอ็งก็ไม่เห็นฝุ่นข้าหรอก!"
เห็นผู้อำนวยการสำนักซวนตุ้นระดับตำนาน มายืนเถียงเรื่องความเร็วกับเหยียนลั่วเหมือนเด็กๆ ทุกคนรู้สึกเหมือนโลกทัศน์กำลังสั่นคลอน
ผู้อำนวยการหวังหลินรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทักทายอย่างนอบน้อม "ท่านผอ.หลิน ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่ครับ..."
ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการหลินถึงละสายตาจากเหยียนลั่ว หันมามองหวังหลินแวบหนึ่ง ไม่สนใจคำทักทาย แต่ชี้ไปที่รองผอ. ที่ครางฮือๆ อยู่ใต้เท้า แล้วถามเหยียนลั่วเสียงเข้ม "นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
"เมื่อกี้ไอ้แก่หนังเหนียวนี่มันจะลอบกัดเธอเรอะ?"
เหยียนลั่วเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง
พอฟังจบ สีหน้าของผู้อำนวยการหลินก็เย็นยะเยือกทันที จิตสังหารน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบ
"ดี! พวกเหลือบไรสังคม! กล้าแตะต้องอัจฉริยะเผ่ามนุษย์ของข้า? คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าคนหรือไง?!"
พูดพลางยกเท้าขึ้น เตรียมจะกระทืบซ้ำให้จมดิน
ผู้อำนวยการหวังหลินตกใจแทบสิ้นสติ รีบเข้าไปขวาง "ท่านผอ.หลิน ใจเย็นครับ! ใจเย็น! ไว้ชีวิตเขาเถอะครับ! ทางโรงเรียนจะจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดแน่นอน!"
เขารีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงวีรกรรมของปาร์ตี้หลิวฮ่าว และคำสารภาพของไป่หม่านชิงกับเหยียนลั่ว
ได้ฟังดังนั้น ผู้อำนวยการหลินแค่นเสียง "ตระกูลหลิวสมคบกับลัทธิมืด หลักฐานมัดแน่น และถูกสำนักซวนตุ้นของข้ากวาดล้างไปเรียบร้อยแล้ว!"
"ในฐานะสมาชิกแกนนำตระกูลหลิว หลิวฮ่าวสมควรตาย!"
"การกระทำของเหยียนลั่วและไป่หม่านชิงถือเป็นการผดุงความยุติธรรม นอกจากจะไม่มีความผิดแล้ว ยังถือว่ามีความชอบด้วยซ้ำ!"
"พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนเอาธงเกียรติยศมามอบให้!"
ผู้อำนวยการหวังหลินอ้าปากค้าง "อะ... อะไรนะครับ?"
ผู้อำนวยการหลินตวาด "อะไร?"
"มีปัญหาหรือไง?"
"เปล่าครับ! เปล่า!"
ผู้อำนวยการหวังหลินส่ายหน้าดิก "เมื่อก่อนผมไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้วครับ!"
"ผมจะมอบตำแหน่งกิตติมศักดิ์ 'นักเรียนตัวอย่างผู้ปราบมาร' ให้กับนักเรียนเหยียนลั่วและไป่หม่านชิงทันทีครับ!"
สีหน้าผู้อำนวยการหลินอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังถามต่อ "แค่นี้?"
ผู้อำนวยการหวังหลินเข้าใจความนัยทันที รีบพูดเสริม "ยังมีอีกครับ ยังมีอีก!"
"ทางโรงเรียนจะมอบทุนการศึกษาก้อนโต เพื่อเชิดชูเกียรตินักเรียนทั้งสองที่ช่วยกำจัดคนทรยศของเผ่ามนุษย์ด้วยครับ!"
"ท่านผอ.หลินเห็นเป็นยังไงครับ?"
ผู้อำนวยการหลินพยักหน้าพอใจ "ค่อยเข้าท่าหน่อย"
ตอนนั้นเอง คนขับรถของผู้อำนวยการหลินก็ขับรถคันใหม่มาถึงหน้าโถง
เห็นดังนั้น ผู้อำนวยการหลินจึงสั่งหวังหลิน "เอาล่ะ เรื่องนี้ฉันยกให้คุณจัดการ"
"มัดไอ้สวะที่บังอาจลอบกัดวีรบุรุษเผ่ามนุษย์นี่ไว้ แล้วเดี๋ยวค่อยส่งไปที่สำนักซวนตุ้น!"
"ครับๆ! รับทราบครับ!"
ผู้อำนวยการหวังหลินรับคำแข็งขัน
ทันใดนั้น ดวงตาสีม่วงแดงของไป่หม่านชิงก็มองข้ามฝูงชน ไปหยุดที่ครูหลี่ ครูประจำชั้นห้อง 3 ที่พยายามทำตัวลีบเล็กหลบอยู่หลังคนอื่น สายตาเย็นชาแฝงจิตสังหารจางๆ
ครูหลี่ที่ตัวสั่นงันงกเพราะสถานการณ์พลิกผันอยู่แล้ว พอเจอสายตาพิฆาตของไป่หม่านชิงเข้าไป ก็รู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น
หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มในพริบตา!
เขารู้ตัวดีว่าเมื่อกี้เขาใส่ร้ายป้ายสีไป่หม่านชิงขนาดไหน แถมยังยุยงส่งเสริมให้คนอื่นเกลียดเธออีก เขาคงไปกระตุกหนวดเสือเข้าเต็มเปา!
ด้วยความแข็งแกร่งและแบ็คกราวนด์ที่เธอมีตอนนี้ การบี้เขาให้ตายก็ง่ายกว่าบี้มด!
ถ้ายังอยู่ที่นี่ ต่อให้โรงเรียนไม่ไล่ออก อนาคตเขาก็คงจบเห่แน่!
เผลอๆ วันดีคืนดีอาจจะตายเพราะ 'อุบัติเหตุ' ก็ได้!
ความกลัวสุดขีดครอบงำสติสัมปชัญญะ สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เขาทำอะไรสักอย่าง
"เดี๋ยว... เดี๋ยวครับ!"
ครูหลี่ชูมือขึ้น ร้องเสียงหลง ตะเกียกตะกายออกมาจากฝูงชน
ต่อหน้าผู้อำนวยการหลินและผอ.หวังหลิน เขาตะโกนทั้งน้ำตา "ผมขอมอบตัว!"
"ท่านผอ.หลิน ผมขอมอบตัวครับ!"
เขาชี้ที่จมูกตัวเอง พูดจาลิ้นพันกัน "ผม... ผมเองครับที่ใส่ร้ายนักเรียนไป่หม่านชิงเมื่อกี้!"
"ผม... ผมจงใจบิดเบือนข้อเท็จจริงเพื่อหนีความรับผิดชอบ ผมยอมรับผิดครับ!"
"จับผมไปเถอะครับ!"
"ขังผมไว้ในคุกสำนักซวนตุ้นเลยครับ!"
"ผมขอร้องล่ะครับ!"
นาทีนี้ เขารู้สึกว่ามีแค่ในคุกของสำนักซวนตุ้นเท่านั้นที่ปลอดภัยที่สุด!
อย่างน้อยไป่หม่านชิงก็คงไม่บุกเข้าไปคิดบัญชีกับเขาถึงในนั้น
ฉากดราม่านี้ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน
ผู้อำนวยการหลินก็เพิ่งเคยเห็นคนอยากติดคุกจนตัวสั่นขนาดนี้เป็นครั้งแรก ถึงกับเลิกคิ้วอย่างจนใจ
เขามองไป่หม่านชิงที่หน้านิ่ง แล้วมองครูหลี่ที่กลัวจนฉี่จะราด ก็เข้าใจเหตุผลทันที
เขาแค่นเสียงเยาะ แล้วพูดกับผอ.หวังหลิน "ดูท่าจรรยาบรรณครูโรงเรียนคุณต้องสังคายนากันขนานใหญ่แล้วล่ะ"
"เอาเถอะ ในเมื่อมันรู้ตัว ก็สนองความต้องการมันหน่อย ส่งมันไปพร้อมกันเลย ให้ไปนอนสำนึกผิดในคุกซะ!"
ผอ.หวังหลินหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด รู้สึกว่าวันนี้ชื่อเสียงโรงเรียนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ "ครับๆ ท่านผอ.หลิน วางใจได้เลยครับ ผมจัดการให้!"
ผู้อำนวยการหลินไม่พูดมากความ พาเจียงฉีเยว่ขึ้นรถจากไป
เหยียนลั่วหันมามองไป่หม่านชิงและหลินหว่านซิง พูดเรียบๆ "ปัญหาจบแล้ว เข้าดันเจี้ยนกันเถอะ"
ไม่สนใจสายตาตกตะลึง อิจฉา และเทิดทูนจากด้านหลัง ทั้งสามเดินเข้าสู่วงเวทเคลื่อนย้ายของสุสานกระดูก แสงสว่างวาบ แล้วหายไป
ทิ้งไว้เพียงผอ. ผู้บริหาร และคณะครูในโถงดันเจี้ยน ที่ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
และเหล่านักเรียนที่ยังช็อกกับมหากาพย์ดราม่าเรื่องนี้ไม่หาย