บทที่ 25: ข่าวมรณะแดงโร่! บอร์ดบริหารสะเทือน!

ภายในโถงดันเจี้ยนของโรงเรียน

ผู้อำนวยการ 'หวังหลิน' พร้อมด้วยคณาจารย์และหัวหน้าระดับชั้นหลายท่าน กำลังเดินตรวจตราความคืบหน้าในการเก็บเลเวลของนักเรียนตามกิจวัตร

แม้พวกเขาจะไม่สามารถเข้าไปในดันเจี้ยนได้ แต่ก็สามารถติดตามคะแนนแบบเรียลไทม์ของนักเรียนผ่านหน้าจอแสงขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่หน้าทางเข้า

ระบบคะแนนนี้จะคำนวณจากปัจจัยต่างๆ เช่น จำนวนมอนสเตอร์ที่ฆ่า เลเวลของมอนสเตอร์ และความรวดเร็วในการกำจัด ซึ่งสะท้อนความสามารถในการต่อสู้และความเร็วในการเก็บเลเวลของนักเรียนได้โดยตรง

รายชื่อและคะแนนไหลผ่านหน้าจออย่างต่อเนื่อง

คะแนนของนักเรียนส่วนใหญ่จะอยู่ที่หลักสิบ นานๆ ทีจะมีใครทำคะแนนทะลุหลักร้อย สร้างเสียงฮือฮาและคำชมจากเหล่าอาจารย์

"หลี่เว่ย 87 คะแนน ไม่เลวเลย ดูเหมือนอาชีพระดับกลาง [นักดาบใหญ่] ของเขาจะทำผลงานได้ดีทีเดียว"

"จางเสวี่ย 102 คะแนน! เธอเป็นเมจธาตุน้ำใช่ไหม? ทำคะแนนได้ขนาดนี้ในดันเจี้ยนระดับเริ่มต้น พรสวรรค์ใช้ได้เลยนะ"

ผู้อำนวยการหวังหลินยืนไพล่หลัง กวาดสายตามองหน้าจอ แต่ใบหน้ากลับไม่มีรอยยิ้ม ตรงกันข้าม เขาถอนหายใจเบาๆ

นักเรียนเหล่านี้ถือว่าใช้ได้ แต่ก็แค่ 'ใช้ได้' เท่านั้น ยังห่างไกลจากคำว่าอัจฉริยะที่แท้จริง

เขารู้ดีว่าพวกระดับหัวกะทิอย่าง 'หลิวจวิน' หรือ 'ไป่ซูอิง' ที่ปลุกอาชีพระดับมหากาพย์ได้ ป่านนี้คงถูกโรงเรียนส่งไปเก็บตัวในดันเจี้ยนลับหมดแล้ว

การที่เขามาเดินตรวจที่นี่ ก็แค่หวังลึกๆ ว่าจะเจอม้ามืดสักคนในหมู่นักเรียนธรรมดา เพื่อสร้างเซอร์ไพรส์ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้

แต่ดูท่าเขาจะมองโลกในแง่ดีเกินไป

หวังหลินถอนหายใจในใจ ผลงานของโรงเรียนปีนี้ คงต้องฝากความหวังไว้กับอัจฉริยะไม่กี่คนอย่างหลิวจวินและไป่ซูอิงนั่นแหละ

ทันใดนั้น ครูประจำชั้นห้อง 3 ที่ยืนอยู่ข้างหลัง ชายวัยกลางคนร่างท้วมสวมแว่นกรอบทอง ก็ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "ท่านผอ. ครับ จริงๆ แล้ว 'หลิวฮ่าว' ห้องผมก็โดดเด่นไม่เบานะครับ!"

"ถึงเขาจะปลุกได้อาชีพระดับหายาก [นักดาบวายุ] ซึ่งอาจจะด้อยกว่าหลิวจวินพี่ชายของเขาที่เป็นระดับมหากาพย์ไปหน่อย แต่ช่วงนี้เขาขยันฝึกซ้อมมากเลยนะครับ!"

"หลิวฮ่าว? น้องชายหลิวจวินงั้นรึ?"

ผู้อำนวยการหวังหลินพยักหน้า เขพอจะจำชื่อนี้ได้บ้าง

เขากวาดตามองหน้าจอครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยความสงสัย "แต่ทำไมฉันไม่เห็นชื่อเขาบนกระดานคะแนนเลยล่ะ?"

ครูประจำชั้นห้อง 3 รีบอธิบาย "อ๋อ ท่านผอ. ครับ หลิวฮ่าวบ่นว่าเก็บเลเวลในดันเจี้ยนเริ่มต้นมันช้าเกินไป เพื่อทำอันดับให้ดีขึ้นก่อนสอบเข้า เขาเลยชวนเพื่อนๆ ไปท้าทาย [สุสานกระดูก] ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ"

"สุสานกระดูก?!"

หน้าของผู้อำนวยการหวังหลินเปลี่ยนสีทันที เขาหันขวับไปหาครูประจำชั้นห้อง 3 น้ำเสียงดุดัน "เหลวไหล!"

"นายก็น่าจะรู้ดีว่าสุสานกระดูกมันระดับความยากนรกแตก!"

"ไม่ใช่ที่ที่คนเลเวลแค่นั้นควรจะเข้าไปเลย!"

"นายปล่อยให้เขาไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นได้ยังไง?"

ครูประจำชั้นห้อง 3 ใจหายวาบเมื่อเจอสายตาพิฆาตของผอ. รีบแก้ตัวพัลวัน "ท่านผอ. โปรดวางใจครับ หลิวฮ่าวเตรียมตัวมาดีมาก!"

"นอกจากเขาจะอัปเกรดอุปกรณ์ทั้งตัวเป็นระดับประณีตแล้ว เขายังจ้างผู้มีอาชีพที่มีประสบการณ์เลเวล 10 มาร่วมปาร์ตี้อีกตั้ง 3 คน!"

"ในทีมมีทั้งตัวแทงค์ ตัวดาเมจ แล้วก็ฮีลเลอร์ องค์ประกอบครบเครื่องครับ!"

"ต่อให้เป็นสุสานกระดูก ถ้าไม่ทะเล่อทะล่าเข้าไปโซนชั้นใน ก็น่าจะปลอดภัยหายห่วงครับ!"

ผู้อำนวยการหวังหลินยังคงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด แต่น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ!"

"ไป ไปดูคะแนนที่ทางเข้าสุสานกระดูกกัน"

คณะอาจารย์ย้ายไปที่จุดวาร์ปของ [สุสานกระดูก] แล้วเงยหน้ามองจอแสดงผล

หน้าจอแสดงรายชื่อและสถานะของนักเรียนที่เข้าไปในดันเจี้ยนนั้น

ทว่า เมื่อพวกเขาหาชื่อของหลิวฮ่าวและเพื่อนร่วมทีมเจอ สีหน้าของทุกคนก็แข็งค้าง ตามมาด้วยความหวาดผวาขีดสุด!

สีเทา!

รูปโปรไฟล์ของหลิวฮ่าวและลูกทีมอีก 4 คน ล้วนกลายเป็นสีเทาหม่นไร้ชีวิตชีวา!

ในระบบตรวจสอบดันเจี้ยน รูปโปรไฟล์สีเทามีความหมายเพียงอย่างเดียว!

นักเรียนคนนั้นได้รับการยืนยันว่าเสียชีวิตภายในดันเจี้ยน!

"ตะ... ตาย?!"

"ตายหมดทีมเลย!"

ผู้อำนวยการหวังหลินหันขวับ สายตาคมกริบดุจมีดทิ่มแทงครูประจำชั้นห้อง 3 เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและตกใจ "ทีนี้ นายยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?!"

ครูประจำชั้นห้อง 3 หน้าซีดเผือดดุจกระดาษ เหงื่อเย็นไหลท่วมแผ่นหลัง เขาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

"ไม่... เป็นไปไม่ได้!"

"หลิวฮ่าว... เขาพก [ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย] ติดตัวไปด้วยนี่นา!"

"ต่อให้เจออันตรายร้ายแรง พวกเขาก็น่าจะหนีออกมาได้ทันสิ!"

"ทำไมถึง..."

"ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้าย?"

ผู้อำนวยการหวังหลินแค่นเสียงเย็นชา "ของพรรค์นั้นเวลาเจอสถานการณ์วิกฤตจริงๆ มันหยิบมาใช้ไม่ทันหรอก! ตอนนี้พูดไปจะมีประโยชน์อะไร?!"

เขาสูดหายใจลึก ระงับโทสะ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "จบคอร์สของเด็กม.6 ปีนี้เมื่อไหร่ นายเขียนใบลาออกได้เลย!"

ครูประจำชั้นห้อง 3 เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หน้าตาหมดอาลัยตายอยาก

ผู้อำนวยการหวังหลินเลิกสนใจเขา หันไปสั่งหัวหน้าฝ่ายปกครองที่ยืนอยู่ข้างๆ เสียงเข้ม "ตรวจสอบเดี๋ยวนี้! นอกจากปาร์ตี้ของหลิวฮ่าวแล้ว ยังมีนักเรียนคนอื่นเข้าไปในสุสานกระดูกอีกไหม!"

"ฉันต้องการรู้สถานการณ์ข้างในให้ละเอียด!"

หัวหน้าฝ่ายปกครองไม่กล้าชักช้า รีบกดค้นหาข้อมูลในแผงควบคุม

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งเสียงอุทานเบาๆ สีหน้าแปลกประหลาดปรากฏขึ้น

"ท่านผอ. ครับ... เจอแล้วครับ ยังมีอีกคนหนึ่ง"

"ใคร?"

"คือ... ไป่หม่านชิง จากห้อง 1 ครับ"

"ไป่หม่านชิง?"

ชื่อนี้ทำเอาบรรดาครูอาจารย์และผอ. ชะงักกึก

พวกเขาคุ้นเคยกับชื่อนี้ดีเหลือเกิน!

คู่พี่น้องคนดังของโรงเรียน คนน้อง 'ไป่ซูอิง' เพิ่งปลุกอาชีพระดับมหากาพย์ [เทพธิดาจันทราเหมันต์] ส่วนคนพี่ 'ไป่หม่านชิง' ดันปลุกได้อาชีพสายดำรงชีพที่ห่วยที่สุดอย่าง [ช่างปักผ้า] ความแตกต่างราวฟ้ากับเหวนี้ทำให้พวกเธอตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียนในวันปลุกพลัง

[ช่างปักผ้า]... เข้าไปในสุสานกระดูกระดับนรกแตกเนี่ยนะ?!

นี่มันเรื่องบ้าบอพอกันกับที่ปาร์ตี้หลิวฮ่าวตายยกทีมเลยนะ!

ทว่า เมื่อพวกเขามองไปยังตัวเลขสีแดงสดหลังชื่อของไป่หม่านชิง รูม่านตาของทุกคนก็หดวูบ พร้อมใจกันสูดปากด้วยความตกตะลึง!

คะแนน: 2,150 แต้ม!

ผอ. และเหล่าอาจารย์ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลนี้!

สองพันกว่าแต้ม!

เป็นไปได้ยังไง?

ต่อให้เป็นหลิวจวินหรือไป่ซูอิงที่มีอาชีพระดับมหากาพย์ ถ้าเข้าไปในสุสานกระดูก วันเดียวทำได้สักสามสี่ร้อยแต้มก็ถือว่าสวรรค์ประทานแล้ว!

สองพันกว่าแต้ม?

ต้องฆ่ามอนสเตอร์ไปกี่ตัวกัน?

แถมยังต้องเป็นการฆ่าอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพสูงสุดด้วย!

โดยอาชีพสายดำรงชีพอย่าง [ช่างปักผ้า] เนี่ยนะ?

นี่มันฉีกตำราทุกเล่มทิ้งชัดๆ!

นักเรียนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็แตกตื่นไม่แพ้กัน

"กะ... กี่แต้มนะ? ตาฉันฝาดไปหรือเปล่า?"

"สองพันหนึ่งร้อยห้าสิบ?! ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย!"

"ต้องฆ่าล้างโคตรมอนสเตอร์ไปกี่ตัวเนี่ย? นี่เธอเคลียร์ดันเจี้ยนคนเดียวเลยเหรอ?"

"อาชีพช่างปักผ้าไม่ใช่เหรอ? เธอปักเสื้อลายอะไรไปสู้ฟะ?!"

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ครูประจำชั้นห้อง 3 ที่เมื่อกี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม จู่ๆ ก็กระเด้งตัวขึ้นมาเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ เขาชี้ไปที่หน้าจอแล้วกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

"ท่านผอ. ครับ! มีปัญหา! มันต้องมีปัญหาแน่ๆ! การตายของหลิวฮ่าวต้องเกี่ยวกับนังไป่หม่านชิงแน่ๆ ครับ!"

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้น "ลองคิดดูสิครับ! ช่างปักผ้ากระจอกๆ จะไปทำคะแนนสองพันกว่าในสุสานกระดูกได้ยังไง?"

"ในขณะที่ปาร์ตี้หลิวฮ่าวที่มีของครบ ทีมเวิร์กดี กลับตายเรียบ!"

"มันสมเหตุสมผลเหรอครับ?"

เขาโบกไม้โบกมือ เสียงแหลมปรี๊ด "ต้องเป็นไป่หม่านชิงแน่ๆ!"

"ยัยนั่นต้องใช้วิธีสกปรกอะไรสักอย่างลอบกัดหลิวฮ่าวกับเพื่อนๆ ในดันเจี้ยน! แล้วขโมยอุปกรณ์มาใส่ ถึงได้ทำคะแนนสูงขนาดนี้! ใช่! ต้องใช่แน่ๆ!"

ข้อสันนิษฐานนี้ฟังดูข้างๆ คูๆ สุดกู่

ถึงอุปกรณ์ของปาร์ตี้หลิวฮ่าวจะเป็นระดับ 'ประณีต' แต่มันก็ไม่ใช่อาวุธเทพเจ้าสักหน่อย ใส่แล้วจะไปฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มอนสเตอร์ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ถ้าอุปกรณ์มันเทพขนาดนั้น แล้วปาร์ตี้หลิวฮ่าวจะตายได้ยังไง?

อีกอย่าง ไป่หม่านชิงที่เป็นช่างปักผ้า จะไปลอบสังหารปาร์ตี้สายต่อสู้ที่ครบเครื่องได้ยังไง?

แต่เขาก็ดันพูดจี้จุดสงสัยของทุกคนได้ข้อนึง

นั่นคือ: ผู้มีอาชีพสายดำรงชีพเลเวลต่ำทำคะแนนได้เวอร์วังอลังการ ในขณะที่ปาร์ตี้ผู้มีอาชีพสายต่อสู้ที่มีอุปกรณ์พร้อมสรรพกลับตายยกทีมในดันเจี้ยนเดียวกัน

สองเรื่องนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน มันผิดปกติอย่างยิ่ง!

ผู้อำนวยการหวังหลินขมวดคิ้วมุ่น เขามองครูหลี่ที่กำลังสติแตก สลับกับคะแนน 2,150 แต้มที่แดงโร่บนหน้าจอ ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและความเคร่งเครียด

เขาถอนหายใจ นวดขมับ แล้วตัดสินใจเด็ดขาด

"พอได้แล้ว เลิกเดามั่วซั่วซะที"

เขาเอ่ยเสียงเข้ม "ทำเรื่องขอ 'การสื่อสารบังคับ' เดี๋ยวนี้ เรียกตัวไป่หม่านชิงออกมาจากดันเจี้ยนซะ"

"ถามเจ้าตัวให้รู้เรื่องกันไปเลย เดี๋ยวความจริงก็กระจ่างเอง"