ตอนที่ 27 ยืนยิงบอส

ตอนที่ 27 ยืนยิงบอส

ฉู่เกอนึกถึงของสิ่งนี้ขึ้นมาได้ทันที ในเกมหลาย ๆ เกมมักจะมีไอเทมชิ้นนี้ให้เห็น และมันก็เป็นของแสลงสำหรับพวกสัตว์ป่า

คิดได้ดังนั้น ฉู่เกอก็เปิดเน็ตสั่งซื้อทันที

ยุคนี้อะไร ๆ ก็สะดวกไปหมด เช้าวันรุ่งขึ้น กับดักสัตว์ยี่สิบอันก็มาส่งถึงหน้าบ้าน

เปิดลังไม้ดู เห็นกับดักสัตว์เงาวับห่อด้วยพลาสติกกันกระแทกอย่างดี ฉู่เกอคิดในใจว่าคราวนี้ไม่กลัวแล้ว

เขาหยิบกับดักสัตว์ขึ้นมาอันหนึ่ง มันทำจากเหล็กกล้า แข็งแรงทนทานมาก ดีนะที่เขาฟิตร่างกายมาหลายวัน ไม่อย่างนั้นคงง้างไม่ออก

ขนาดตอนนี้ยังต้องออกแรงสุดตัวกว่าจะง้างจนสุด เสียง ดังแกร๊ก บอกให้รู้ว่ากับดักพร้อมทำงานแล้ว ฉู่เกอลองเอาด้ามไม้ถูพื้นแหย่เข้าไปที่จุดกระตุ้นกลไก

แกร๊ก

ฟันเหล็กสับลงมาหักด้ามพลาสติกขาดเป็นสองท่อนในพริบตา

แม่เจ้า ถ้าหนีบแขนคนมีหวังกระดูกหักแน่ ฉู่เกอตาลุกวาว ต่อให้ขาหมีไม่ขาด แต่อย่างน้อยก็ต้องล็อกให้ขยับไม่ได้แน่นอน

เขาขนลังกับดักเข้าดันเจี้ยน จัดวางค่ายกลกับดักขวางปากถ้ำไว้สิบอัน วางสลับฟันปลาจนแน่นเอี๊ยด

การติดตั้งกับดักพวกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่วางแปะลงไปเฉย ๆ ตามคู่มือบอกว่าต้องยึดกับดักไว้กับพื้น เพื่อกันไม่ให้สัตว์ลากหนีไป มีสองวิธีคือ ตอกหมุดยึดกับพื้น หรือใช้โซ่ล่ามไว้กับหลักยึด

เนื่องจากพื้นดันเจี้ยนเจาะไม่เข้า วิธีแรกจึงตกไป ฉู่เกอเลือกวิธีที่สอง แถวปากถ้ำมีหินงอกหินย้อยเยอะแยะ เขาเลยใช้โซ่เหล็กคล้องกับดักไว้กับเสาหินพวกนั้น

หึหึ คราวนี้ไม่รอดแน่

ถ้าเป็นบอสคน ฉู่เกอคงต้องลุ้นว่าจะหลบได้ไหม แต่นี่เป็นสัตว์ป่า แถมเป็นซอมบี้ไร้สมอง ไม่มีทางรอดค่ายกลนี้ไปได้หรอก

เตรียมการเสร็จสรรพ ฉู่เกอค่อย ๆ ย่องข้ามช่องว่างระหว่างกับดักอย่างระมัดระวัง ขืนโดนหนีบเองคงฮาไม่ออก

เขาหยุดยืนห่างจาก เจ้าดำ ราวสามสิบเมตร ปกติเขาจะเปิดมอนสเตอร์ที่ระยะยี่สิบห้าเมตรเพื่อความแม่นยำ แต่เจ้าหมีตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ สามสิบห้าเมตรก็ไม่น่าพลาด

ง้างธนูทดกำลังจนสุด แม้จะไม่หวังผลดาเมจมากนัก แต่ตอดได้นิดหน่อยก็ยังดี ปล่อยสายธนู

ฟุ่บ ฉึก

ลูกธนูปักเข้าที่ไหล่ของหมีซอมบี้จนมิดด้าม แต่ก็เป็นไปตามคาด หลอดเลือดลดไปแค่นิดเดียว ไม่ถึงสามเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ

ถึกชิบหาย สมเป็นบอสสายถึก ฉู่เกอไม่รอช้า หันหลังวิ่งทันที เจ้าหมีดำคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่เขา แม้จะเจ็บไม่มาก แต่มันก็โกรธจัด

ฉู่เกอวิ่งหน้าตั้ง พอถึงดงกับดักก็ชะลอความเร็วลงนิดหน่อยเพื่อก้าวข้ามอย่างระมัดระวัง วิ่งไปจนถึงปากทางเข้าดันเจี้ยนแล้วหันกลับมามอง เผื่อแผนแตกจะได้หนีออกไปทัน

แต่เขาคิดมากไป เจ้าหมีซอมบี้พุ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาในดงกับดักเต็มเปา เสียง แกร๊ก ดังสนั่น ขาหน้าซ้ายโดนไปก่อนเพื่อน ฟันเหล็กงับขาแน่น แต่เพราะเป็นซอมบี้ไร้ความเจ็บปวด มันจึงไม่สนใจ เดินดุ่ม ๆ ต่อไป แกร๊ก ขาขวาก็โดนอีกข้าง

มันยังไม่ยอมหยุด ลากขาที่ติดกับดักเดินต่อ แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก เสียงกับดักทำงานรัว ๆ บ้างงับขา บ้างงับขน โซ่เหล็กที่ล่ามไว้กับเสาหินตึงเปรี๊ยะ ในที่สุดเจ้าบอสหมีดำก็สิ้นฤทธิ์ มันนอนตะแคงอยู่กับพื้น ตัวถูกตรึงด้วยโซ่หลายเส้น ดิ้นพราด ๆ แต่ไปไหนไม่ได้

สำเร็จ! เห็นบอสขยับไม่ได้ ฉู่เกอก็ถอนหายใจโล่งอก

ต่อให้เลือดเยอะสกิลโหดแค่ไหน ถ้าขยับไม่ได้ก็เป็นแค่เป้านิ่งให้พี่ยิงเล่น

จากนี้ก็ยืนยิงสบายใจเฉิบ ฉู่เกอเริ่มระดมยิงธนู

หนึ่งดอก สองดอก สามดอก... ยิงไปห้าหกชุด เลือดลดไปแค่สิบเปอร์เซ็นต์

ฉู่เกอเปลี่ยนมาใช้เวทกระสุนเพลิง ดาเมจแรงกว่าธนูเห็น ๆ ดูเหมือนพวกซอมบี้จะแพ้ไฟจริง ๆ

แต่ยิงไปสี่ลูก เลือดลดไปอีกแค่สิบเปอร์เซ็นต์ ขืนยิงจนตาย สมองเขาคงระเบิดก่อนแน่

ฉู่เกอเลยคว้าดาบฟันม้า เดินเข้าไปหาบอส เล็งที่หัว แล้วสับลงไปสุดแรงเกิด

สมชื่อดาบฟันม้า ดาบเดียวผ่ากะโหลกเปิด แผลเหวอะหวะน่าสยดสยอง

เลือดลดฮวบไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ ฟันซ้ำอีกดาบ สมองไหลเยิ้ม เห็นหมีดิ้นพราด ๆ ฉู่เกอก็ใจคอไม่ดี รีบใช้สกิล รวมพลังจู่โจม แสงสีขาวสว่างวาบที่ตัว พลังไหลไปรวมที่แขน ตายซะ!

ฉับ

ดาบนี้ฟันลงรอยเดิม ตัดหัวหมีขาดกระเด็น บอสสิ้นชีพทันที

ฉู่เกอมองซากบอสแล้วถอนหายใจ ศึกนี้ง่ายกว่าที่คิดเยอะ

แม้จะเตรียมตัวมาเยอะ แต่พอสู้จริงกลับง่ายดาย

ดูเหมือนเขาจะประเมินพวกซอมบี้สูงเกินไป พวกไร้สมองแบบนี้แค่ใช้สมองนิดหน่อยก็จัดการได้ไม่ยาก

จัดการบอสเฝ้าประตูได้แล้ว ฉู่เกอก็โล่งใจ ถ้าตัวแรกยังจัดการได้ ตัวที่สองก็ไม่น่ายาก ทีนี้ก็มาล้วงศพกัน

แต่พอเห็นของดรอป ฉู่เกอก็ยิ้มไม่ออก

เสื้อคลุมหนังหมีดำ (เกราะหนัง ส่วนอก)

พลังป้องกันลำตัว 24

ความอึด 1

คำอธิบาย เสื้อคลุมทำจากหนังหมีดำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

แม้จะบวกความอึด แต่พลังป้องกันสู้ชุดปราบจลาจลไม่ได้เลย แถมกลิ่นยังเหม็นบรรลัย

ล้วงต่อ

กางเกงหนังหมีดำ (เกราะหนัง ส่วนขา)

พลังป้องกันขา 12

ความอึด 1

คำอธิบาย กางเกงทำจากหนังหมีดำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

ขยะอีกแล้ว!

ฉู่เกอเซ็งจัด เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า อุปกรณ์สวมใส่ที่ดรอปจากดันเจี้ยนระดับชาวบ้าน ส่วนใหญ่จะเป็นขยะเมื่อเทียบกับอุปกรณ์สมัยใหม่ของเขา ก็ไม่แปลก เพราะเขาเอาของเลเวลยี่สิบมาลงดันเจี้ยนเลเวลสิบ สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ คือพวกตำราสกิล เครื่องประดับ กระเป๋า หรือยาเติมพลัง ที่หาไม่ได้ในโลกความจริงต่างหาก

(จบตอน)