ตอนที่ 271 เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้งั้นหรือ (ฟรีครับ)
ตอนที่ 271 เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้งั้นหรือ (ฟรีครับ)
เมื่อมองไปที่ถางฉิงที่กำลังพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วนั้น หยานฉีก็ส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับคิดว่าทำไมเธอถึงยังไม่รู้ตัวอีกนะ?
ในตอนนี้นักรบสองถามคนนั้นได้เบิกตากว้างอย่างมาก เพราะมันสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน
พวกเขากำลังจ้องมองไปที่ถางฉิงรีบพุ่งไปที่ร่างของหยานฉีพร้อมกับชูหมัดของเธอไปที่หยานฉีพร้อมกับความโกรธ
ในคิดของหยานฉีนั้นหมัดของถางฉิงไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บได้แม้แต่นิดเดียว
เมื่อคิดได้แบบนี้เขาจึงตัดสินใจไม่หลบการโจมตีของเธอ!
เมื่อเห็นว่าหยานฉีไม่คิดที่จะหลบนักรบสองถามคนนั้นก็ตกใจอีกครั้ง
ตอนนี้หมัดของถางฉิงอยู่ห่างจากหยานฉีเพียงนิดเดียวเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าหยานฉีไม่คิดจะหลบ ถางฉิงก็หัวเราะเยาะในใจเพราะเธอรู้ว่าหมัดของเธอเมื่อกระแทกเข้ากับร่างของหยานฉีนั้นจะต้องทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ
ตู้มมม!
หมัดของถางฉิงนั้นเข้าโจมตีไปที่ร่างกายของหยานฉีอย่างรุนแรง
เมื่อนักรบสองถามคนนั้นคิดว่าหยานฉีคิดจะหลบเมื่อหมัดนั้นเข้ามาใกล้มากๆ แต่สิ่งที่พวกเขาได้เห็นนั้นก็ทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างมาก
นั่นเป็นเพราะหมัดของถางชิงที่ชกเข้าที่ร่างของหยานฉีนั้นไม่ได้ทำให้หยานฉีบาดเจ็บหรือแม้แต่ทำให้ขยับถอยหลังไปเลยแม้แต่นิดเดียว
นี่..นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?
นักรบสองถามคนนั้นที่จ้องมองไปที่ฉากนี้ ในความคิดของพวกเขาเรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
เพราะถางฉิงที่เป็นหลานสาวของมนุษย์เทพสถิตเจี้ยนเหอนั้นอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นสูง
หยานฉีที่โดนปรมาจารย์ขั้นสูงโจมตีอย่างรุนแรงนั้นกลับไม่แสดงอาการบาดเจ็บหรือเคลื่อนไหวเลยแม้แต่นิดเดียวเนี่ยนะ?
พลังของเขาต้องสูงขนาดไหนถึงได้ต้านทานการโจมตีแบบนี้ได้กันแน่?
นักรบสองถามคนนั้นอึ้งและตัวแข็งค้างไปชั่วขณะหนึ่งพร้อมกับใบหน้าของพวกเขาตกตะลึงจนสุดขีด
แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าพวกเขานั้นกลับเป็นถางฉิงมากกว่า!!
เธอมีความมั่นใจอย่างมากในหมัดของเธอ เธอต่อยชายตรงหน้าเธออย่างรุนแรงที่สุดด้วยพลังทั้งหมดที่เธอมีแล้วแต่มันกลับไม่มีอาการบาดเจ็บหรือถอยหลังไปเลยแม้แต่นิดเดียว?
ถางฉิงรู้สึกว่าเธอต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ
แต่หลังจากกระพริบตาสองสามครั้ง ในที่สุดถางฉิงก็เข้าใจว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง และไม่ใช่ความฝัน
“เจ้า..เจ้าทำได้ยังไงกัน?...”
ถางฉิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่และมองไปที่หยานฉีด้วยความหวาดกลัว
“เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถทำอะไรก็ได้ที่เจ้าต้องการเพราะเจ้าเป็นหลานสาวของมนุษย์เทพสถิตเจี้ยนเหองั้นรึ? ถ้าเจ้าคิดอย่างนั้น ตอนนี้ข้าที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า ข้าก็สามารถทำอะไรก็ได้ที่ข้าต้องการในตัวเจ้าได้ใช่ไหม?”
หยานฉีพูดช้าๆกับถางฉิง
นักรบสองถามคนนั้นเมื่อได้ฟังคำพูดของหยานฉีมันก็ทำให้พวกเขาตกใจ เพราะพวกเขาเริ่มรู้สึกถึงความหวาดกลัวต่อตัวของหยานฉีและพลังที่ไม่ธรรมดาในตัวของเขา
แต่คนที่เขากำลังเผชิญอยู่ก็คือถางฉิงหลานสาวของมนุษย์เทพสถิตเจี้ยนเหอ เขาไม่คิดที่จะกลัวมนุษย์เทพสถิตเจี้ยนเหอที่เป็นปู่ของเธอเลยงั้นหรือ?
พวกเขาคงจะคาดไม่ถึงจริงๆ...
นักรบสองถามคนนั้นไม่ได้คิดเลยว่าชายที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาคือจักรพรรดิทำลายล้างหยานฉี แม้ว่าพวกเขาทุกคนจะรู้ว่ามีจักรพรรดิทำลายล้างคนใหม่ได้จุติในโลกนี้แล้วก็ตาม
แต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นตัวจริงของจักรพรรดิทำลายล้างหยานฉี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดว่าจักรพรรดิทำลายล้างหยานฉีนั้นจะเป็นเพียงชายหนุ่มอายุประมาณ 20 ปีเท่านั้น
หลังจากนั้นไม่นานถางฉิงก็กลับมามีสติอีกครั้ง
สิ่งที่หยานฉีไม่คาดคิดคือสีที่อันหวาดกลัวของถางฉิงได้หายไปและแทนที่ด้วยความเย็นชาแทน
ถางฉิงมองไปที่หยานฉีอย่างเย็นชาและพูดว่า
“อย่าได้บังอาจมาสั่งสอนข้า เพราะเจ้าจะต้องโดนปู่ของข้าสั่งสอนในไม่ช้า!”
ในความคิดของถางฉิงนั้น แม้ว่าหยานฉีจะเป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็ตามแต่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่จะทำอะไรได้บ้าง? ต่อหน้าท่านปู่ของเธอเขาก็ไม่ต่างอะไรกับมดตัวเล็กๆผู้น่าสงสารเท่านั้น
และเนื่องจากเขาเป็นเพียงมดตัวเล็กๆผู้น่าสงสาร แล้วเขากล้าที่จะพูดแบบนั้นกับเธอได้อย่างไร?