บทที่ 30 จะโชว์พาวไปทำไม? เป็นผู้อยู่เบื้องหลังศิษย์พี่ไม่ดีกว่าเหรอ?
บทที่ 30 จะโชว์พาวไปทำไม? เป็นผู้อยู่เบื้องหลังศิษย์พี่ไม่ดีกว่าเหรอ?
ความใจป้ำของหนิงเกอทำเอาฉีตงและปี้สือซานคาดไม่ถึง ไม่นึกว่าเขาจะยกสมบัติล้ำค่าให้ง่ายๆ แบบนี้
ทั้งสองคนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น เตรียมทุ่มสุดตัว
ในเมื่อขนาดฉีชิวยังตกปลาใหญ่ได้ขนาดนั้น พวกเขาจะน้อยหน้าได้ยังไง
พอเข้ามาในอาคาร ฉีตงก็ควักหินวิญญาณสองพันก้อนออกมาวางโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง วันนี้เขาตั้งใจจะทำให้หนิงเกอหมดตัวให้ได้ คิดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานแล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้เหรอ?
ด้วยความทะเยอทะยานเต็มเปี่ยม... ฉีตงเหมือนจะเห็นภาพหนิงเกอร้องไห้ไม่มีน้ำตาอยู่รอมร่อ
ก้าบ ก้าบ ก้าบ... พอคิดถึงตรงนี้ ฉีตงก็เผลอหัวเราะออกมาดังลั่น
"เลิกร้องเหมือนเป็ดแล้วรีบๆ หน่อย เห็นไหมว่ามีคนรอต่อคิวตั้งสองคน!"
หนิงเกอมองฉีตงที่หัวเราะคนเดียวเหมือนคนสติหลุดด้วยความเอือมระอา
ฉีตง: "..." เจ้าสิเป็ด ทั้งตระกูลเจ้าเป็นเป็ดหมดนั่นแหละ!
"เถ้าแก่หนิง ข้าลงทีเดียวหนึ่งพันหินวิญญาณเลยได้ไหม?"
"ได้สิ"
พอได้รับคำยืนยัน ฉีตงก็ไม่รีรอ โยนหินวิญญาณลงบ่อไปตูมเดียว ไม่นานนัก ลูกแก้วแสงสิบลูกก็ลอยตุ๊บป่องขึ้นมา
"รอบนี้ต้องออกไปข้างนอกไหม?"
ฉีตงมองหนิงเกออย่างคาดหวัง เขาเดาว่าหนิงเกอน่าจะรู้ว่าข้างในมีอะไร แต่ควบคุมของที่ออกมาไม่ได้
หนิงเกอแทบจะกลอกตามองบน
"ไม่จำเป็น"
ได้ยินคำตอบสองพยางค์นี้ หัวใจฉีตงกระตุกวูบ
"ไม่มีมังกรวารีเหรอ? นี่ตั้งสิบลูกเลยนะ"
"เจ้าคิดว่ามังกรวารีเป็นผักกาดขาวเหรอ อยากได้เมื่อไหร่ก็หยิบ? กลับไปเลี้ยงหมาซะไป๊!"
"ทำไม?" ฉีตงถามอย่างงงๆ
"จะได้ใช้ฉี่มันส่องดูเงาตัวเองทุกวันไง"
"..."
ปากหนิงเกอนี่อาบยาพิษมาชัดๆ
ช่วยไม่ได้ ก็เจ้าอ้วนน้อยฉีตงนี่ดวงซวยยิ่งกว่าเขาซะอีก ขยะที่เจ้าหมอนี่สุ่มได้ หนิงเกอต้องตามเช็ดตามล้างทีหลังอีกต่างหาก
ท่าทีของหนิงเกอทำให้ฉีตงสังหรณ์ใจไม่ดี หรือว่าสิบลูกนี้จะไม่มีของดีเลยสักชิ้น?
เขาเลยรีบเปิดลูกแก้วดู
"กางเกงขาสั้นขาดๆ? ทรงบ้าอะไรเนี่ย? สามเหลี่ยมด้วย?"
"กิ่งไม้แห้ง?"
"ขนมเปี๊ยะธรรมดา?"
"นี่มันอะไร? มีเนื้ออยู่ข้างในด้วย?"
"..."
พอดูครบทุกชิ้น ฉีตงแทบไม่อยากเชื่อสายตา เขาเสียหินวิญญาณไปสองพันก้อนเพื่อขยะพวกนี้เนี่ยนะ รวมกันยังขายไม่ได้สักก้อนเดียว
"เถ้าแก่หนิง ท่าน..." เดิมทีเขาอยากจะตะโกนว่าโกง แต่เมื่อกี้ฉีชิวเพิ่งจะได้มังกรวารีไปหมาดๆ
ชั่วขณะหนึ่ง ฉีตงรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอ
"การค้าซื่อสัตย์ยุติธรรม บ่อเซียนหมื่นภพก็เป็นแบบนี้แหละ ดวงดีก็ได้สมบัติล้ำค่า ดวงกุดก็หมดตัว"
"ไม่เกี่ยวกับข้าซะหน่อย"
หนิงเกอรู้สึกว่าถึงจะหลอกกินเงินเขา แต่บางเรื่องก็ต้องชี้แจงให้ชัดเจน
ไม่งั้นพวกดวงซวยจัดๆ อาจจะรับไม่ได้จนพาลหาเรื่อง! ซึ่งเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด
"ก็... ก็ได้" ฉีตงไม่กล้าทำกร่าง ที่อื่นเขาคงโวยวายอาละวาดไปแล้ว
แต่อยู่ที่นี่ ขืนซ่ามีหวังโดนทุบเละ!
แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
เขาควักหินวิญญาณออกมาอีกสองพันก้อน
"เอาอีกสิบที! ไม่เชื่อหรอกว่าจะเกลือ!" ฉีตงเริ่มหน้ามืด ตามประสาคนเล่นพนัน ยิ่งเห็นศิษย์พี่ได้ของดี ในฐานะศิษย์น้อง เขาต้องไม่น้อยหน้า!
"ใจถึงมาก! ยิ่งเปิดเยอะ โอกาสได้ของดียิ่งสูง"
"ขอแค่ได้ของดีชิ้นเดียว ที่เสียไปก่อนหน้านี้ก็คุ้มแล้ว!" หนิงเกอยิ้มกว้าง ต้องแบบนี้สิ ผลาญเข้าไป ผลาญให้หมดตัว
"มีเหตุผล" พูดก็พูดเถอะ พอฉีตงคิดตามคำหนิงเกอ มันก็ดูสมเหตุสมผลจริงๆ แค่ของที่ฉีชิวได้ชิ้นเดียว พวกเขาก็คุ้มค่าหินวิญญาณไม่กี่พันก้อนนี้แล้ว
ถ้าได้สมบัติระดับสามอีกชิ้น กำไรเละเทะ
คิดได้ดังนั้น ฉีตงก็เปิดลูกแก้วอีกรอบด้วยความมุ่งมั่น
ผลลัพธ์คือ... ดูจากหน้าเอ๋อๆ ของฉีตงก็รู้เรื่อง รอบนี้ขยะยิ่งกว่ารอบแรกอีก แถมยังมีก้อนสีดำๆ ส่งกลิ่น 'หอมหวน'... รุนแรงเตะจมูกออกมาด้วย
หนิงเกอผนึกประสาทรับกลิ่นของตัวเองทันทีที่รู้ตัว
ดินสอเขียนคิ้ว... มันคือดินสอเขียนคิ้วแท่งเดียว!
หนิงเกอมั่นใจแล้ว ตามหลักเขาควรจะดีใจที่มีลูกค้าหน้ามืดแบบนี้ เขาจะได้กอบโกยหินวิญญาณ แต่ในอีกแง่ ถ้าสุ่มไม่ได้ของดีเลย เขาก็เสียผลประโยชน์เหมือนกันนะ?
แต่เขาก็แอบสะใจนิดๆ ที่มีคนดวงซวยกว่าเขา
"เอาอีก!" ฉีตงหน้าแดงก่ำ ยิ่งเห็นศิษย์พี่นั่งเขี่ยกองขยะที่เขาเปิดได้ ยิ่งของขึ้น!
แล้วก็... ไม่มี 'แล้วก็'
หลังจากผ่านไปอีกสิบรอบ ร่างของฉีตงสั่นเทิ้ม ไม่ใช่ขาอ่อน แต่สั่นเพราะความโกรธ ไม่นึกเลยว่าเสียไปหกพันหินวิญญาณ จะไม่เห็นเงาของดีแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าว่าแต่มังกรเลย แม้แต่หนอนสักตัวยังไม่เห็น
"ฉีตง ให้ศิษย์พี่เจ้าลองเถอะ ดวงของเจ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ"
"ข้าเปิดบ่อให้เจ้า ข้ายังไม่ได้กำไรสักแดง แถมเจ้ายังสุ่มของระดับหนึ่งไม่ได้สักชิ้น"
หนิงเกอเตือนด้วยความหวังดี (ในมุมมองของเขา)
ฉีตง: "..." ไร้สาระ ไอ้บ่อเซียนหมื่นภพของท่านมันต้องโกงแน่ๆ
"สหายฉี ใจเย็นก่อน ให้ข้าลองบ้างดีไหม?" ปี้สือซานเอ่ยแทรก
ฉีตงเองก็รู้สึกว่าต้องสงบสติอารมณ์ ไม่งั้นอาจจะสติแตกอาละวาดจริงๆ เขาอยากดูด้วยว่าดวงของปี้สือซานจะเป็นยังไง จะช่วยเยียวยาจิตใจหรือซ้ำเติมให้เจ็บช้ำกว่าเดิม
"เชิญสหายปี้ก่อนเลย ข้าขอดูหน่อย"
"ศิษย์น้อง ข้าขอเล่นบ้างสิ"
"ศิษย์พี่ รอสหายปี้เสร็จก่อน แล้วท่านค่อยเล่น" ฉีตงเพิ่งนึกได้ว่าเขามีศิษย์พี่อยู่นี่หว่า! ให้ศิษย์พี่เปิดก็สิ้นเรื่อง จะมาโชว์พาวทำไม? เป็นผู้อยู่เบื้องหลังศิษย์พี่ คอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไม่ดีกว่าเหรอ? พอคิดได้แบบนี้ ฉีตงก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา
"ข้าเบี้ยน้อยหอยน้อย ขอเล่นแค่รอบเดียวพอ" ปี้สือซานดูเป็นคนประมาณตน รู้ว่าเงินน้อย เล่นขำๆ รอบเดียวพอ ใช่แล้ว แค่ขำๆ
ตอนเห็นฉีชิวได้มังกร เขาก็แอบฝันหวาน แต่พอเห็นตัวอย่างจากฉีตง ฝันก็สลาย
ไอ้บ่อเซียนหมื่นภพนี่มันวัดดวงล้วนๆ
เขาเล่นแค่รอบเดียว ไม่ได้หวังอะไรมาก เดิมทีเห็นขยะของฉีตงแล้วแทบไม่อยากเล่น แต่ในฐานะลูกหนี้ ก็ต้องช่วยอุดหนุนเจ้าหนี้หน่อย
"รอบเดียว?" ฉีตงงง เอ๊ะ หรือเขาก็หยอดทีละรอบได้? ได้สิ! แล้วทำไมเขาต้องบ้าจี้หยอดทีละสิบด้วยวะ?
ขณะที่ฉีตงกำลังทบทวนความผิดพลาด ลูกแก้วแสงของปี้สือซานก็ลอยขึ้นมา
วินาทีนั้น สีหน้าของหนิงเกอเปลี่ยนไป แม้คนอื่นจะไม่ทันสังเกต
แต่ในใจหนิงเกอกำลังกรีดร้อง... ไม่จริงน่า ทำไมถึงมี 'บุตรแห่งโชคชะตา' โผล่มาอีกคนเนี่ย???