บทที่ 28 บ่อเซียนหมื่นภพประเดิมชัย ทำลายล้างจิตใจหนิงเกอ

'เจ้าผอมแห้ง'... ฉีตงมีคำบ่นเป็นล้านคำอัดอั้นอยู่ในใจ แต่ไม่รู้จะระบายออกมายังไง

แล้วทำไมต้องมาถามศิษย์พี่ด้วย? ข้าต่างหากที่เป็นคนถือเงิน!

"ใช่ๆๆ เถ้าแก่ ท่านจะให้ข้าเหรอ?" ฉีชิวทำหน้าตาตื่นเต้นสุดขีด

หน้าด้านชะมัด! หนิงเกอแทบสำลัก

รู้ไหมว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับแกนทองคำมีค่าขนาดไหน? ถ้าข้าให้จริงๆ เจ้ากล้ารับหรือเปล่าเถอะ?

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องเล่นตามน้ำต่อไป

หนิงเกอส่ายหน้า "ข้าไม่มีสมบัติระดับแกนทองคำจะให้เจ้าหรอก แต่เจ้าสามารถไขว่คว้ามันมาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง" กำลังทรัพย์และโชควาสนา ก็นับเป็นความสามารถรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน

"ความสามารถของตัวเอง? เถ้าแก่ อย่ามาหลอกข้าซะให้ยาก ข้าอยู่แค่ขั้นเจ็ดกลั่นลมปราณนะ" ฉีชิวแค่หัวช้า ไม่ได้โง่ ด้วยฝีมือแค่นี้ จะไปเอาปัญญาที่ไหนมาคว้าสมบัติระดับแกนทองคำ

"เถ้าแก่หนิง ท่านคงไม่ได้หมายถึงไอ้บ่อเซียนหมื่นภพนี่หรอกนะ?" ปี้สือซานเอ่ยแทรกขึ้นมา

"ถูกต้อง! ก็บ่อเซียนหมื่นภพนี่แหละ!"

"บ่อนี้คือสุดยอดสมบัติ ขอแค่โยนหินวิญญาณลงไปร้อยก้อน สมบัติระดับแกนทองคำและต่ำกว่า ก็มีโอกาสโผล่ออกมาทั้งนั้น"

พอได้ยินแบบนี้ สายตาที่ฉีตงและปี้สือซานมองมาที่หนิงเกอก็สื่อความหมายชัดเจนว่า 'พวกเราไม่ได้โง่นะ เลิกโม้เถอะ'

ทว่า ดวงตาของฉีชิวกลับเปล่งประกายวิบวับ!

เดี๋ยวสิศิษย์พี่ ท่านจะทำอะไร??? นี่มันต้มตุ๋นชัดๆ เขาจงใจหลอกคนซื่ออย่างท่านนะ!

ฉีตงพูดไม่ออก จะไปบอกตรงๆ ว่าหนิงเกอโกหกก็ไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานทุกคนล้วนห่วงหน้าตา โดยเฉพาะเถ้าแก่หนิงคนนี้ ขืนไปฉีกหน้าเขา มีหวังเถ้ากระดูกของเขากับศิษย์พี่คงได้ปลิวว่อนไปตามลมแน่

โลกบำเพ็ญเพียรมันก็ไร้เหตุผลแบบนี้แหละ

อย่าคิดว่าผู้อาวุโสจะไม่รังแกผู้น้อย ที่ไม่รังแกก็เพราะส่วนใหญ่เขาฆ่าทิ้งเลยต่างหาก

หนิงเกอไม่อธิบายมากความ ขอแค่มีใครสักคนได้ของที่มีค่ามากกว่าร้อยหินวิญญาณจากบ่อสวรรค์หมื่นภพ มันย่อมมีน้ำหนักกว่าคำอธิบายใดๆ และถ้าเป็นของระดับแกนทองคำ (ระดับสาม) จริงๆ คำพูดของเขาก็จะยิ่งศักดิ์สิทธิ์

เพราะคงไม่มีคนระดับสร้างรากฐานคนไหนเอาสมบัติระดับสามมาหลอกเด็กเล่นขำๆ หรอก

"ว่าไงฉีชิว อยากลองไหม?"

หนิงเกอไม่มองฉีตงหรือปี้สือซาน สองคนนั้นหัวไว ไม่หลงกลง่ายๆ หรอก คนเดียวที่มีแนวโน้มจะตกหลุมพรางก็คือฉีชิวนี่แหละ

"ศิษย์น้อง!" ฉีชิวหันขวับไปหาฉีตง

เห็นสายตาเว้าวอนของศิษย์พี่ ฉีตงก็ได้แต่ปลง... เอาเถอะ ยอมเสียร้อยหินวิญญาณซื้อความสุขให้ศิษย์พี่หน่อย ชีวิตนี้ศิษย์พี่ก็ไม่ค่อยได้เจอเรื่องดีๆ สักเท่าไหร่ ถือว่าซื้อความทรงจำดีๆ แล้วกัน

เขาควักหินวิญญาณร้อยก้อนส่งให้ฉีชิว

"ค่าธรรมเนียมเปิดบ่อร้อยก้อนจ่ายที่ข้า ส่วนค่าเปิดใช้งานบ่ออีกร้อยก้อน เจ้าโยนลงบ่อไปเลย"

ฉีตง: "..." เขาควักหินวิญญาณออกมาอีกร้อยก้อนส่งให้หนิงเกออย่างเงียบๆ จนปัญญาจะพูดอะไร จริงๆ แล้วเงินพวกนี้ก็ได้มาจากหนิงเกอนั่นแหละ จากการที่ฉีชิวตกปลามังกรได้

ตอนนี้ลำพังแค่ฉีชิวตกปลามังกร สองคนพี่น้องก็มีรายได้วันละหลายพันหินวิญญาณ ความเร็วในการหาเงินระดับนี้ทำเอาฉีตงรู้สึกเหมือนฝันไป เขาแทบจะลืมเรื่องตามหาขุมทรัพย์วังมังกรไปแล้ว เพราะต่อให้เจอ ด้วยระดับพลังของเขา ก็คงเป็นได้แค่เบี้ยล่างให้คนอื่นชุบมือเปิบไป

แต่ตอนนี้มันต่างออกไป ปลามังกรที่นี่เยอะเกินไป เขาเริ่มสงสัยว่าอาจเป็นเพราะอิทธิพลจากซากวังมังกร ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้เลย

แล้วทำไมเขาใช้เหยื่อวิญญาณแล้วตกไม่ได้สักตัว?? ปลามังกรพวกนี้เลือกกินเหยื่อหรือไง?? ไม่สิ ดูเหมือนมันจะเลือกคนตกมากกว่า!! บ้าบอที่สุด

"เอาล่ะฉีชิว เชิญลองของกับบ่อเซียนหมื่นภพได้เลย!"

หนิงเกอเองก็ลุ้นระทึก ดวงของฉีชิวเรื่องปลามังกรนั้นเป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้งว่ามันเหนือสามัญสำนึกไปไกลโข

เดี๋ยวนะ ดวงมันมีกฎเกณฑ์ด้วยเหรอ?

ขณะที่หนิงเกอกำลังเหม่อ ฉีชิวก็โยนหินวิญญาณลงไปในบ่อเซียนหมื่นภพแล้ว ตอนแรกเขากลัวว่าหินจะทะลุผ่านน้ำไปเฉยๆ แต่ปรากฏว่ามันตกลงบนผิวน้ำอย่างมั่นคง แล้วค่อยๆ จมลงไป

ไม่นานนัก ลูกแก้วแสงลูกหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมา

ขณะที่ทั้งสามกำลังจ้องมองลูกแก้วแสงด้วยความสงสัย ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นในหัวของหนิงเกอก็ทำเอาเขาช็อกจนพูดไม่ออก ราวกับโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

นี่... นี่... นี่มัน!!!???

เขาไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว ทำไม??? หลังจากเขาทะลวงขั้นสร้างรากฐาน บ่อสวรรค์หมื่นภพก็อัปเกรด หนิงเกอแอบลองหยอดไปตั้งสองหมื่นหินวิญญาณ แต่ผลที่ได้คือนอกจากยาบำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณไม่กี่ขวด นอกนั้นก็ขยะล้วนๆ

ดังนั้นนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บ่อเวอร์ชันอัปเกรดถูกใช้งาน แต่มันเป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นมาใช้

แล้วมันก็ทรยศเขา!

การทรยศครั้งนี้ช่างเด็ดขาดและบ้าบอสิ้นดี!

ไม่สิ นี่แกปล่อยของระดับนี้ออกมาให้หมอนี่จริงๆ เหรอ??

เดิมทีหนิงเกอคิดว่า แค่ได้ของระดับสร้างรากฐานก็น่าจะเปิดตัวได้อย่างสวยงามแล้ว

แต่ไอ้บ่อสวรรค์หมื่นภพนี่มันช่างเจ้าอารมณ์เหลือเกิน!

"เถ้าแก่ สมบัติระดับแกนทองคำของข้าอยู่ในลูกแก้วนี่เหรอ??" ฉีชิวหันมาถามหนิงเกอ

คำถามนี้ทำเอาฉีตงและปี้สือซานแทบหลุดขำ สมบัติแกนทองคำ? ขยะสิไม่ว่า พวกเขาพอจะเดากลไกของไอ้บ่อเซียนหมื่นภพนี่ออก ใส่เงินร้อยก้อน สุ่มของออกมา หนิงเกอบอกว่าสมบัติระดับแกนทองคำและต่ำกว่า พวกเขาเชื่อว่าไอ้คำว่า 'ต่ำกว่า' นี่แหละคือคีย์เวิร์ด

"เอาออกมายังไง? แค่แตะลูกแก้วเหรอ?"

หนิงเกอมองฉีชิวด้วยสายตาซับซ้อน ทำไมไอ้หมอนี่ถึงดวงดีขนาดนี้? ไม่สมเหตุสมผลเลย ไม่สมเหตุสมผลสักนิด!

ลูกแก้วแสงลอยมาถึงขอบบ่อแล้ว

"เจ้าหยิบไปได้เลย ถ้าอยากได้ของข้างใน ก็แค่แตะลูกแก้วแล้วนึกในใจว่า 'ปลดปล่อย'" หนิงเกอบอก "ทางที่ดีเจ้าออกไปเปิดข้างนอกดีกว่า ของข้างในมันใหญ่ไปหน่อย ในนี้วางไม่พอ"

ถึงตรงนี้ ฉีตงและปี้สือซานก็สังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของหนิงเกอ ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งปรี๊ดทันที ของแบบไหนกันที่ทำให้คนระดับหนิงเกอทำหน้าแบบนั้นได้?

แถมยังใหญ่จนวางในนี้ไม่พออีก?

ยิ่งไปกว่านั้น หนิงเกอรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน ทั้งที่พวกเขามองไม่เห็น แสดงว่าลูกแก้วนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของหนิงเกอ แต่สีหน้าของหนิงเกอตลอดเวลามันดู... จะพูดยังไงดี เหมือนตอนแรกเขาก็ไม่รู้ แล้วจู่ๆ ก็มารู้ทีหลัง

มันดูขัดแย้งพิกล

หรือว่าบ่อเซียนหมื่นภพนี่จะเสกสมบัติระดับสามออกมาได้จริงๆ?

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแป๊บเดียวก็ถูกปัดตกไป เป็นไปไม่ได้หรอก สมบัติระดับสามชิ้นเดียวก็มูลค่ามหาศาล ขนาดขั้วอำนาจระดับสร้างรากฐานทั่วไปยังแทบไม่มีในครอบครอง แล้วหนิงเกอจะเอามาแจกแลกกับเงินแค่สองร้อยก้อนเนี่ยนะ?

คนโง่ขนาดนั้นไม่มีในโลกหรอก!

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังครุ่นคิด ฉีชิวก็อุ้มลูกแก้วแสงวิ่งออกไปนอกอาคารด้วยความตื่นเต้น

หนิงเกอเดินตามออกไป ในถุงมิติของเขาก็มีลูกแก้วแสงแบบเดียวกันอยู่ลูกหนึ่ง สิ่งที่เขาควบคุมได้มีแค่การเปิดลูกแก้วเท่านั้น ไม่งั้นบ่อสวรรค์หมื่นภพนี่อาจจะไม่ใช่พรสวรรค์ของเขาจริงๆ ก็ได้

ฉีตงและปี้สือซานรีบวิ่งตามออกไป พวกเขาเองก็อยากรู้เหลือเกินว่า ในลูกแก้วที่ฉีชิวถืออยู่นั้น มันคืออะไรกันแน่?