บทที่ 15 ขั้นเก้ากลั่นลมปราณ มุ่งสู่หนทางเหนือขั้นสิบ

ภายนอกอาคารหลังน้อยของหนิงเกอ ปี้สือซานกำลังลากอวนใส่ปลาวิญญาณด้วยท่าทางเหม่อลอย เมื่อครู่นี้ เขาเห็นกับตาตัวเองว่าปลามีแขนขาตัวใหญ่เดินอาดๆ เข้าไปในร้านของหนิงเกอ

ไม่นานนัก มันก็เดินกลับออกมา แล้วตรงดิ่งลงสู่ทะเลสาบไปหน้าตาเฉย

หากจิตใจของเขาไม่แข็งแกร่งพอ เขาคงนึกว่าตัวเองเจอปีศาจปลาเข้าให้แล้ว

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ช่างดูพิลึกพิลั่นชอบกล

รอจนกระทั่งปลาตัวนั้นดำหายไปในน้ำ เขาถึงได้สติกลับมา และลองแตะค่ายกลของอาคารดู

เดิมทีหนิงเกอตั้งใจจะกลับไปยังดาวเหยียนหวง เพราะชั้นล่างจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว และอุปกรณ์จับปลาอัตโนมัติก็สามารถขนถ่ายปลาเองได้

คนที่มาแตะค่ายกลในเวลานี้ ย่อมต้องเป็นปี้สือซาน เพราะแถวนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา

เมื่อมองผ่านค่ายกลออกไป ก็เห็นว่าเป็นเขาจริงๆ

หนิงเกอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดช่องทางผ่านค่ายกลให้

"สหายปี้ เชิญเข้ามาได้เลย"

นี่เป็นครั้งแรกที่ปี้สือซานได้เข้ามาในร้านค้าที่หนิงเกอเคยพูดถึง เขาจินตนาการว่าข้างในคงจะเต็มไปด้วยสินค้าวางเรียงราย แต่สิ่งที่เห็นกลับผิดคาด บนชั้นหนึ่งนี้ว่างเปล่า มีเพียงตู้ปลาวารีเคลือบแก้วใบมหึมาตั้งตระหง่านอยู่

ทำเอาเขาถึงกับไปไม่เป็น

"สหายหนิง ร้านของท่านขายอะไรกันแน่หรือ?"

"ฮ่าฮ่า ช่วงนี้กำลังตกแต่งร้านน่ะ เดี๋ยวค่อยเอาสินค้ามาลงทีหลัง" หนิงเกอตอบยิ้มๆ

"สหายปี้ ท่านเอาปลาวิญญาณใส่ในตู้ปลานั้นได้เลย" ทั้งสองทำการค้ากันจนคุ้นเคย ปลาวิญญาณที่ปี้สือซานนำมาก็ล้วนเป็นชนิดที่เคยซื้อขายกันมาก่อน หนิงเกอจึงตีราคาให้ได้ทันทีโดยไม่ต้องไปเช็กเทียบราคาในร้านค้าลอร์ดทีละตัว

ในวันที่สองนี้ ความเร็วในการจับปลาด้วยเหยื่อวิญญาณดูจะลดลงกว่าวันแรกอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ว่าปลาวิญญาณเบื่อเหยื่อ แต่เป็นเพราะอุปกรณ์จับปลาของหนิงเกอเริ่มส่งผลกระทบต่อปริมาณปลาในละแวกนี้บ้างแล้ว

กระนั้น ความเร็วในการจับปลาขนาดนี้ก็ยังถือว่าเหนือความคาดหมายของปี้สือซานอยู่ดี

"ทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบสามหินวิญญาณระดับต่ำ ท่านจะรับเป็นหินวิญญาณหรือเหยื่อตกปลาดีล่ะ?"

หนิงเกอกวาดตามองแล้วคำนวณราคาอย่างรวดเร็ว

แม้จะมีอุปกรณ์จับปลาสุดล้ำ แต่รายได้เล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ควรมองข้าม ขากรรไกรยุงก็ยังถือเป็นเนื้อ

"ขอรับเป็นเหยื่อตกปลาเพิ่มอีกสิบชุด" แม้จะยังมีเหลืออยู่ แต่ปี้สือซานก็ตั้งใจจะตุนเพิ่ม

ตั้งแต่ต้นจนจบ ปี้สือซานไม่ได้เอ่ยปากถามถึงปลาประหลาดตัวนั้นเลย ซึ่งทำให้หนิงเกอแปลกใจอยู่ไม่น้อย ตามหลักแล้วปี้สือซานน่าจะเห็นเจ้าอุปกรณ์จับปลาตัวนั้นเข้าจังๆ แต่ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?

หรือเขาจะนึกว่าเป็นปลาจริงๆ?

ช่างเถอะ ไม่ถามก็ดีแล้ว ขืนถามไปก็คงไม่มีเงินซื้ออยู่ดี เลิกคิดดีกว่า

เมื่อกลับมายังดาวเหยียนหวง หนิงเกอก็มุ่งหน้าไปเช่าห้องบำเพ็ญเพียรที่ศูนย์ฝึกอีกครั้ง เขาไม่ได้เจอเพื่อนเก่าสมัยมัธยมที่ประสบความสำเร็จมาเยาะเย้ยถากถางเรื่องระดับพลังหรือมาอวดร่ำอวดรวยแต่อย่างใด พล็อตนิยายน้ำเน่าแบบนั้นไม่เกิดขึ้นจริง ซึ่งก็น่าเสียดายนิดหน่อย

เมื่อเดินออกจากห้องบำเพ็ญเพียร ระดับพลังของเขาก็ก้าวเข้าสู่ขั้นเจ็ดของการกลั่นลมปราณอย่างราบรื่น ไม่มีอะไรหวือหวา

การบำเพ็ญเพียรแบบนี้ช่างราบเรียบราวกับกิจวัตรประจำวัน

ข้อดีของการเป็นลอร์ดคือ การบำเพ็ญเพียรจะไม่ถูกจำกัดด้วยพรสวรรค์ของรากวิญญาณ แม้ความแข็งแกร่งในการต่อสู้อาจจะไม่สูงส่งนัก แต่หัวใจสำคัญของการบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ระดับชั้น ยิ่งระดับชั้นสูง ยิ่งมีอายุขัยยืนยาว

ต่อให้คนอื่นลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงจนหญ้าขึ้นท่วมหลุมศพ คุณก็ยังนั่งจิบชาชิลๆ อยู่หน้าเตาผิงได้สบาย

ดังนั้น การบำเพ็ญเพียรจึงไม่ใช่แค่เรื่องของการฆ่าฟัน การมีชีวิตยืนยาวกว่าคนอื่นต่างหากคือชัยชนะที่แท้จริง

แน่นอนว่า จะไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บไว้ป้องกันตัวก็ไม่ได้ บางครั้งเราไม่ได้วิ่งหาเรื่อง แต่เรื่องมักจะวิ่งมาหาเราเอง

หลายวันต่อมา อุปกรณ์จับปลาทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพทุกวัน เงินทุนที่หนิงเกอลงไปกับเจ้าเครื่องนี้ได้ทุนคืนกลับมาหมดแล้ว

เขาไม่รีรอที่จะควักกระเป๋าสองหมื่นหินวิญญาณ ซื้อยาบำเพ็ญเพียรระดับหนึ่งขั้นสูงมาสองเม็ด ส่งผลให้ระดับพลังของเขาพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของขั้นเก้ากลั่นลมปราณอย่างมั่นคง

ด้วยอายุเพียงเท่านี้ การมีระดับพลังขนาดนี้ในหลายๆ โลกบำเพ็ญเพียร คงได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะไปแล้ว

หากเขาทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานได้ ก็จะกลายเป็นยอดอัจฉริยะที่มีศักยภาพก้าวไปถึงขั้นแกนทองคำได้เลยทีเดียว

เขารู้ขีดจำกัดของตัวเองดี หากไม่ได้ยาบำเพ็ญเพียรช่วย หนิงเกอคงต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะไต่เต้ามาถึงขั้นเก้า และเผลอๆ อาจจะไปไม่ถึงจุดนี้ด้วยซ้ำ

ดังนั้น การเลือกเส้นทางสายลอร์ดจึงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด

บนดาวเหยียนหวง เมื่อเวลาผ่านไป ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากกลับไม่ต้องการเป็นลอร์ด มีทั้งความกลัวในสิ่งที่ตนไม่รู้ และความพึงพอใจในสถานะปัจจุบัน แม้ไม่ได้เป็นลอร์ด ขอเพียงมีหินวิญญาณ ทรัพยากรบนดาวเหยียนหวงก็ไม่เคยขาดแคลน เพราะเหล่าลอร์ดไม่ได้ขายของแค่ในร้านค้าลอร์ด แต่ยังนำมาวางขายบนดาวเหยียนหวงด้วย

การเป็นลอร์ดไม่ใช่ทางรอดเดียว ในยุคแห่งการบำเพ็ญเพียร ยังมีหนทางอื่นอีกมากมายให้เลือกเดิน

การเข้าร่วมหน่วยสำรวจอวกาศของดาวเหยียนหวงก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง รายได้ดี ความเสี่ยงต่ำ แต่งานอาจจะจืดชืดน่าเบื่อไปบ้าง เพราะจักรวาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป

หนิงเกอประเมินว่าอีกไม่กี่วัน เงินเก็บหินวิญญาณของเขาคงทะลุสามหมื่นก้อน เขากำลังลังเลว่าจะซื้อยาเสวียนจีเพื่อทะลวงระดับพลังดีหรือไม่ การก้าวสู่ขั้นสร้างรากฐานไม่เพียงแต่เพิ่มระดับพลัง แต่ยังหมายถึงการก้าวพ้นขอบเขตของปุถุชน และอายุขัยที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณมีอายุขัยราวหนึ่งร้อยห้าสิบปี แต่พอถึงขั้นสร้างรากฐาน อายุขัยจะพุ่งไปถึงสามร้อยปี เท่ากับได้ใช้ชีวิตเพิ่มอีกชาติหนึ่งเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม หนิงเกอซึ่งผ่านการเรียนในโรงเรียนมัธยมสายการบำเพ็ญเพียรมาอย่างถูกต้อง ย่อมมีความรู้เกี่ยวกับขั้นกลั่นลมปราณระดับสิบ สิบเอ็ด สิบสอง และสิบสาม เป็นอย่างดี

โดยทั่วไป ขั้นเก้ากลั่นลมปราณคือขีดสุดของผู้ที่มีพรสวรรค์ต่ำกว่ารากวิญญาณระดับสุดยอด แม้จะมีรากวิญญาณระดับสุดยอด ก็ยังต้องอาศัยวาสนาอันยิ่งใหญ่ถึงจะทะลวงผ่านขั้นเก้าไปสู่ขั้นสิบได้ ส่วนขั้นสิบเอ็ดนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

รากวิญญาณปฐพีอาจมีลุ้นถึงขั้นสิบเอ็ด แต่หมดสิทธิ์สำหรับขั้นสิบสอง

รากวิญญาณสวรรค์มีโอกาสแตะขั้นสิบสอง แต่ไร้หวังสำหรับขั้นสิบสาม

มีเพียง 'รากวิญญาณเซียน' ในตำนานเท่านั้นที่จะไปถึงขั้นสิบสามของการกลั่นลมปราณได้ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณระดับนี้มีพลังแกร่งกล้าพอที่จะบดขยี้ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานทั่วไปได้สบายๆ

อ้อ ลืมบอกไป รากวิญญาณแบ่งออกเป็น ระดับต่ำ, กลาง, สูง, สุดยอด, ปฐพี, สวรรค์ และระดับเซียน รากวิญญาณเทียมก็แบ่งระดับเช่นเดียวกัน

แน่นอนว่าข้อมูลพวกนี้เป็นเพียงตำนานที่เล่าขานกันในหลายๆ โลกบำเพ็ญเพียร

หลังจากมนุษย์ชาวเหยียนหวงได้รับรู้ข้อมูลเหล่านี้ พวกเขาไม่ได้มองว่ามันคือกฎตายตัว แต่กลับเริ่มวิจัยว่าปัจจัยอะไรกันแน่ที่ส่งผลต่อการก้าวข้ามขีดจำกัดของขั้นเก้ากลั่นลมปราณ

ในทางทฤษฎี ตราบใดที่สิ่งนั้นมีอยู่จริง ย่อมมีหนทางไขปริศนาได้ และพรสวรรค์ทางรากวิญญาณก็เป็นเพียงหนึ่งในตัวแปรเท่านั้น

แน่นอนว่าผลการวิจัยเป็นอย่างไร หนิงเกอก็สุดจะรู้ เท่าที่เขารู้นอกเหนือจากเรื่องพรสวรรค์อันโดดเด่นแล้ว ก็มีเพียง 'ยาเบิกวิถี' ที่ลอร์ดเซียนโอสถวางขายในร้านค้าลอร์ดเท่านั้น

ขอแค่มีหินวิญญาณ คุณก็สามารถทะลวงไปได้ไกลถึงขั้นสิบสอง โดยไม่สนข้อจำกัดทางพรสวรรค์ บางทีลอร์ดเซียนโอสถอาจจะหลอมยาอัศจรรย์นี้ขึ้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากสถาบันวิจัยก็เป็นได้

นี่อาจเป็นคำตอบ แต่สำหรับคนธรรมดา ราคาของมันไกลเกินเอื้อม ยาชนิดนี้จึงไม่มีวางขายทั่วไปบนดาวเหยียนหวง

คงมีแต่เหล่าลอร์ดเท่านั้นที่พอจะหาหินวิญญาณมาจ่ายไหวเพื่อแลกกับการทะลวงขีดจำกัด

หนิงเกอลองค้นหาดูแล้ว พบว่าในร้านค้าลอร์ดไม่มีไอเทมใดที่ช่วยให้ทะลวงสู่ขั้นสิบสามได้โดยตรง เรื่องนี้ทำเอาเขาแปลกใจไม่น้อย หรือแม้แต่ทีมงานของลอร์ดเซียนโอสถก็ยังไขปริศนาระดับชั้นนี้ไม่ได้?

หรือพวกเขาอาจมองว่ามันไม่จำเป็น?

หากหนิงเกอต้องการทะลวงสู่ขั้นสิบสองของการกลั่นลมปราณ เขาต้องใช้หินวิญญาณระดับต่ำถึง 111 ล้านก้อน

จำนวนหินวิญญาณขนาดนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณหรือขั้นสร้างรากฐานทั่วไปไม่มีปัญญาหามาได้แน่

แม้แต่ตระกูลเซียนระดับขั้นสร้างรากฐานหรือขั้นแกนทองคำในโลกบำเพ็ญเพียรหลายแห่ง ก็ยังยากจะหามาได้

ตอนนี้หนิงเกอมีรายได้จากการขายปลาเป็นกอบเป็นกำ เกือบหมื่นหินวิญญาณต่อวัน อุปกรณ์จับปลาทำงานทุกสองชั่วโมง ได้ปลาครั้งละพันถึงสองพันหินวิญญาณ วันหนึ่งทำรอบได้ถึงหกครั้ง

นี่ขนาดยังจับแค่ในบริเวณที่มีทรัพยากรปลาวิญญาณหนาแน่นระดับหนึ่งเท่านั้นนะ

ในทะเลสาบมังกรร่วงอันกว้างใหญ่ ขอเพียงหนิงเกอมีเวลา เขาเชื่อว่าต้องหาเงินจำนวนนั้นมาได้แน่

เพราะจุดที่เขาตกปลาอยู่ตอนนี้ เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ของทะเลสาบ ยิ่งลึกเข้าไป ทรัพยากรปลาวิญญาณก็น่าจะยิ่งอุดมสมบูรณ์ ถึงขนาดที่มีสำนักเกาะต่างๆ เข้าไปจับจองพื้นที่เพาะเลี้ยงปลาวิญญาณกันแล้ว

แต่ในพื้นที่ส่วนลึกที่ยังไม่มีใครเข้าถึง น่าจะมีปลาวิญญาณคุณภาพสูงอยู่อีกมาก

รอให้มีหินวิญญาณมากกว่านี้ เขาจะถอยอุปกรณ์จับปลาระดับสูงกว่านี้มาใช้ เผลอๆ อาจจับปลาวิญญาณระดับสองได้ด้วย

ราคาของปลาวิญญาณระดับสองนั้น คนละเรื่องกับระดับหนึ่งเลย

ถึงตอนนั้น หนิงเกอคงทำเงินได้มหาศาลทุกวัน

เพียงแต่ต้องระวังไม่ให้ไปขัดแข้งขัดขากับพวกสำนักเกาะเหล่านั้น เวลาจับปลาก็ต้องรู้จักหลบๆ ซ่อนๆ หน่อย

ไม่รีบ ไม่รีบ เก็บตัวเงียบๆ อยู่แถวขอบทะเลสาบมังกรร่วงไปก่อน

ตอนนี้ต้องรีบหาซื้อคาถาอาคมมาฝึกฝน ให้สมกับที่มีพลังระดับขั้นเก้ากลั่นลมปราณจริงๆ เสียที