บทที่ 17 ฉันไม่มีวันรังเกียจหร่วนหร่วน

ปกติซูหร่วนเป็นคนคออ่อน แต่วันนี้เพราะความเบิกบานใจจึงเผลอดื่มเข้าไปอีกหลายอึก

คิดไม่ถึงว่าตอนดื่มยังไม่รู้สึกอะไร ทว่าพอต้องสายลมเย็นๆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็เริ่มออกอาการทันที

เมื่อได้ยินเสียงของหลู้สือเหนียน ซูหร่วนพยายามปรือตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างยากลำบาก

"อือ..."

ราวกับมีม่านหมอกบดบังสายตาทำให้ภาพดูพร่ามัว แต่กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แตะจมูกย้ำเตือนว่าคนที่โอบกอดเธออยู่คือหลู้สือเหนียน

ร่างกายของเธอผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพึมพำตอบกลับไป "ดื่มก็ดื่มสิคะ... คุณไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก"

"ไม่ต้องสนใจเธองั้นหรือ?" หลู้สือเหนียนทวนคำ นัยน์ตาหรี่ลง สายตาแปรเปลี่ยนเป็นอันตราย

เขายกยิ้มมุมปาก ช้อนร่างซูหร่วนขึ้นแนบอก มือหนากระชับกอดเธอแน่น แล้วเดินดุ่มๆ ไปยังรถฮูเวอร์คาร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากขึ้นรถและกำหนดจุดหมายปลายทางเรียบร้อย รถฮูเวอร์คาร์ก็ทะยานออกไปตามเส้นทางที่กำหนด

ที่เบาะหลัง หลู้สือเหนียนโอบเอวซูหร่วนไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "หร่วนหร่วนไม่อยากให้ฉันสนใจงั้นหรือ?"

ซูหร่วนกะพริบตาปริบๆ ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำใส สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตรายบางอย่าง เธอจึงรีบเอ่ยแก้ตัว "ฉันไม่ได้ดื่มเยอะสักหน่อย"

"เธอเมาแล้ว" น้ำเสียงของหลู้สือเหนียนทุ้มต่ำ ดวงตาภายใต้แพขนตายาวฉายแววลึกล้ำ

"แต่ฉันไม่ได้ดื่มเยอะจริงๆ นะคะ" ซูหร่วนยืดตัวขึ้นเล็กน้อย สองแขนโอบรอบลำคอเขาแล้วอธิบาย "วันนี้เสิ่นซือจะวางยาฉัน แต่หล่อนแพ้ภัยตัวเอง เลยตกหลุมพรางที่วางไว้เสียเอง"

"ตอนที่ฉันออกมา คุณแม่ขึ้นไปตามหาเสิ่นซือพอดี ข้างบนคงกำลังวุ่นวาย ป่านนี้คงเห็นเสิ่นซือกำลังนัวเนียอยู่กับผู้ชายพวกนั้นแล้วล่ะมั้ง"

แพขนตายาวของซูหร่วนสั่นไหว ริมฝีปากเม้มแน่น

"ฉันนิสัยแย่มากไหมคะ? ทั้งที่มีโอกาสขัดขวางได้แท้ๆ แต่ฉันกลับนิ่งเฉย แถมยังราดน้ำมันเข้ากองไฟอีก"

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาหลู้สือเหนียน แววตาดูเหมือนจะใสกระจ่างแต่แท้จริงกลับไร้จุดโฟกัส "ฉันนิสัยแย่ขนาดนี้ คุณจะเลิกชอบฉันไหม?"

น้ำเสียงของเธอเดิมทีก็นุ่มนวลหวานหูอยู่แล้ว ยิ่งยามนี้มีฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้าครอบงำ ยิ่งฟังดูออดอ้อนน่าเอ็นดู ทำให้หัวใจของหลู้สือเหนียนอ่อนยวบ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยก่อตัวมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์

"ไม่หรอก" เขาตอบซูหร่วนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันไม่มีวันเลิกชอบหร่วนหร่วน"

เขายกมือขึ้นขยี้ผมเธอเบาๆ สัมผัสความนุ่มสลวยผ่านฝ่ามือ นัยน์ตาฉายแววยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "หร่วนหร่วนไม่ใชคนนิสัยแย่หรอก"

"พวกมันต่างหากที่เลว"

แม้จะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่เสิ่นซือกล้าวางยาหร่วนหร่วนของเขา ต่อให้แผนการล้มเหลว เขาก็จะคิดบัญชีกับหล่อนให้สาสม

ประกายความโหดเหี้ยมพาดผ่านนัยน์ตาของหลู้สือเหนียน จิตสังหารคุกรุ่นขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะถูกกดข่มลงไปอย่างรวดเร็ว

ซูหร่วนกะพริบตา จ้องมองหลู้สือเหนียนตาแป๋ว

ระหว่างบทสนทนา รถฮูเวอร์คาร์ก็แล่นมาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลู้

หลู้สือเหนียนอุ้มซูหร่วนลงจากรถ เอ่ยเสียงนุ่ม "ถึงบ้านแล้ว"

เขาก้าวยาวๆ อุ้มซูหร่วนเดินเข้าไปด้านใน

ภายในคฤหาสน์เงียบเชียบและว่างเปล่า แม้แต่หุ่นยนต์พ่อบ้านสักตัวก็ไม่มี

หลู้สือเหนียนไม่ชอบหุ่นยนต์รับใช้มาแต่ไหนแต่ไร และก่อนที่จะแต่งงานกับซูหร่วน เขาก็แทบไม่กลับบ้าน นานทีปีหนจะกลับมานอนสักคืนแล้วก็รีบรุดไปแนวหน้า

สำหรับเขา บ้านเป็นเพียงจุดพักชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าตอนนี้ เพราะการมีอยู่ของซูหร่วน คำว่า 'บ้าน' จึงมีความหมายที่เปลี่ยนไป

หลู้สือเหนียนก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่กำลังเหม่อลอย รอยยิ้มประดับบนมุมปาก

"หร่วนหร่วนกำลังคิดอะไรอยู่ หืม?"