ตอนที่ 150 เจ้าอยู่ระดับไหนถึงได้กล้าดูถูกข้าแบบนี้ ? อ่านฟรีคับ

“เขาต้องการให้ข้าออกไปปกป้องเธอเพราะเธอเพิ่งหายไป ส่วนเขาเองก็ไม่รู้ว่าฮี่ซ่วยนั้นหายไปไหน เพราะที่ด้านนอกแนวป้องกันแรกนั้นกว้างใหญ่มาก ถ้าเขาต้องการที่จะไปตามหาฮี่ซ่วยนั้น ก็ไม่ต่างกับการตามหาเข็มหมุดที่ตกอยู่ในป่า”

หยานฉีถอนหายใจออกมาเมื่อคิดได้แบบนี้

ทันใดนั้นหยานฉีก็เริ่มออกไปตามหาฮี่ซ่วยทันที

ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป

เขามาถึงเมืองที่รกร้างแห่งหนึ่ง

เมื่อมองไปยังเมืองร้างเล็กๆตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ใหญ่มากนักแต่หยานฉีก็มั่นใจได้ว่าเมืองนี้เคยรุ่งเรื่องมากเมื่อในอดีต

แต่ว่าเพราะการมาถึงของพวกปีศาจทำให้ตอนนี้เมืองก็ถูกทิ้งร้าง และผู้คนภายในเมืองก็อาจตายไปหมดแล้วภายใต้เงื้อมมือของปีศาจ

สิ่งที่หยานฉีคิดนั้นไม่ได้ผิดไปเลยแม้แต่น้อย

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในเมืองเล็กๆแห่งนี้ซึ่งกำลังลังเลและทำอะไรไม่ถูกอยู่

และผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฮี่ซ่วย

หยานฉีหายใจออกด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็ได้พบตัวเธอจนได้

เขาเดินไปหาเธออย่างรวดเร็วทันที

……

ฮี่ซ่วยที่อยู่ในเมืองร้างนั้นกำลังมองไปรอบๆ หัวใจของเธอนั้นกำลังร่ำร้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวกับบางอย่างอยู่ เธอรู้สึกพลาดเป็นอย่างมากที่ออกมาจากแนวป้องกันนอกเมืองแห่งแรกแบบนี้

เพราะไม่นานหลังจากที่เธอมาถึงที่นี่เธอก็ได้พบกับพวกปีศาจ

โชคดีที่เธอเป็นระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงทำให้เธอสามารถฆ่าพวกปีศาจได้ และหลังจากนั้นเธอก็หนีมาที่เมืองร้างเล็กๆแห่งนี้

เธอได้แต่หวังว่าจะไม่มีปีศาจอยู่ในเมืองแห่งนี้

และจะดีกว่ามากถ้าไม่มีปีศาจที่ทรงพลังอยู่บริเวณใกล้ๆนี้

อย่าว่าแต่ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นเลยแม้แต่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เองก็สามารถถูกฆ่าตายได้ง่ายๆเช่นกัน

ฮี่ซ่วยที่กำลังเดินไปรอบๆเมื่องเพื่อดูว่ามีปีศาจอยู่หรือไม่ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หูของเธอ

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าตามหาเจ้ามานานแค่ไหนแล้ว?”

ฮี่ซ่วยตกใจก่อนที่เธอจะหันไปมองดูอย่างรวดเร็ว

เธอพบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือหยานฉี

จู่ๆฮี่ซ่วยก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที เพราะการที่หยานฉีปรากฏตัวขึ้นโดยที่เธอไม่คาดคิดแบบนี้ สำหรับเธอแล้วถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง

แต่เธอไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมาบนใบหน้าของเธอ

เพราะเธอนั้นรู้อยู่แล้วพ่อของเธอนั้นเป็นคนที่ขอให้หยานฉีมาหาตัวเธอ

"เจ้มาทำอะไรที่นี่?"

ฮี่ซ่วยขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่หยานฉี

เธอไม่มีความรู้สึกดีๆอะไรกับหยานฉีและพ่อของเธอยังต้องการให้เธอนั้นเป็นคนรักกับเขาอีก ซึ่งทำให้เธอเกลียดหยานฉีมากยิ่งขึ้น

หยานฉีตอบเธอไปว่า "เจ้ารีบกลับไปที่เมืองได้แล้ว ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงมาอยู่ในที่แบบนี้เจ้ากำลังหาที่ตายอยู่หรือไง?"

ฮี่ซ่วยที่ไม่ต้องการเห็นหยานฉีอยู่แล้วเมื่อฟังคำพูดของหยานฉีมันจึงทำให้เธอขมวดคิ้วของเธอหนักขึ้นไปอีก

เธอไม่คาดคิดว่าหยานฉีจะดูถูกเธอแบบนี้!

ในฐานะลูกสาวของแม่ทัพหยวน เธอไม่รู้ว่ามีใครบ้างที่อิจฉาเธอ แต่ตอนนี้หยานฉีกลับดูถูกเธอเสียอย่างนั้น?

ฮี่ซ่วยนั้นไม่สามารถทนต่อคำดูถูกนี้ได้เธอเลยพูดออกไปว่า

“เจ้าบอกว่าข้าเป็นแค่ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง แล้วเจ้าล่ะอยู่ในระดับไหนกัน?”