ตอนที่ 121 : เสริมแกร่งเกาะเพิ่มเติม

ตอนที่ 121 : เสริมแกร่งเกาะเพิ่มเติม

อันหลิงออกจากเกาะวัสดุก่อนกำหนดสามชั่วโมง ไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากตัดไม้ต่อ แต่เป็นเพราะเป้ของเธอและห้องเก็บของในเรือเต็มเอียดจนยัดอะไรไม่ลงแล้วต่างหาก

ดังนั้น เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับมาที่เกาะก่อสร้าง

แต่ไกล อันหลิงยืนอยู่ที่หัวเรือและเห็นซูเยว่กำลังตกปลาหาเสบียงอยู่บนฝั่ง ซึ่งกำลังโบกมือให้เธออย่างมีความสุข

"ผลประกอบการเป็นไงบ้าง?"

ทันทีที่เรือเทียบท่า ซูเยว่ก็ถามอย่างกระตือรือร้น เพราะในความรู้สึกของเธอ การที่อันหลิงล่าช้าไปนานขนาดนี้ ผลประกอบการต้องเว่อร์วังอลังการแน่ๆ

อันหลิงหัวเราะเบาๆ กระโดดขึ้นฝั่ง แล้วโยนเป้ของเธอลงบนพื้น "ดูเอาเองสิ"

ซูเยว่รีบรูดซิปเปิดดูอย่างอยากรู้อยากเห็น ตรวจสอบช่องเก็บของข้างใน และต้องตกตะลึงในทันที "น...นี่มันเท่าไหร่เนี่ย?"

"ไม้สองพันท่อน!"

หลังจากการอัปเกรด ความจุของเป้ไม่เพียงแต่เพิ่มขึ้นเป็น 24 ช่อง แต่จากเดิม 50 ชิ้นต่อช่อง ยังกลายเป็น 100 ชิ้นต่อช่องอีกด้วย

จาก 24 ช่อง มีถึง 20 ช่องที่เต็มไปด้วยไม้ล้วนๆ!

ส่วนที่เหลือคือยางพารา แร่เหล็ก และเครื่องมือบางส่วนของอันหลิง

"ในห้องโดยสารยังมีอีกนะ" เธอพูด จากนั้นก็หยิบเป้เปล่าของซูเยว่ออกมาและย้ายแร่ธาตุจากข้างในออกมาด้วย

"เยอะขนาดนี้เลย!" ซูเยว่อึ้งไปแล้ว เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าคนคนเดียวจะหาของได้มากขนาดนี้ในเวลาแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง "เธอไม่ได้ไปปล้นใครที่ไหนมาใช่ไหมเนี่ย?"

"รู้ไหม ฉันไปเจอเจ้าของคลินิกการแพทย์กลางสมุทรมาจริงๆ และได้สู้กับเธอด้วย" อันหลิงพูดพร้อมรอยยิ้ม ดึงปึกการ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่ ของพวกนี้คือของรางวัลจากสงคราม"

"เชรดดด!" ซูเยว่สบถออกมา แทบคิดว่าตัวเองฝันไป จู่ๆ เธอก็นึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเมื่อวาน จริงด้วย การปล้นคือวิธีพัฒนาที่เร็วที่สุด

"ถ้าเธอลองเช็คช่องแชทตอนนี้ เธอคงไม่กล้าอยู่ที่พิกัด (66, 66) อีกแล้วล่ะ"

หลังจากพ่ายแพ้ให้กับอันหลิง อีกฝ่ายคงเลือกที่จะกบดานเงียบไปสักพักแน่นอน

"สรุปว่าเธอสวยจริงไหม? และรักษาโรคได้จริงหรือเปล่า?" ต่อมเผือกของซูเยว่ทำงานทันที

ทั้งสองช่วยกันขนย้ายเสบียงพลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"จะพูดยังไงดี? เธอมีความสามารถนั้นจริงๆ (รักษา) ความสามารถของเธอเน้นไปทางซัพพอร์ตและควบคุมมากกว่า พลังโจมตียังไม่พอ" อันหลิงครุ่นคิด แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา "ส่วนหน้าตา ก็สวยน้อยกว่าฉันนิดหน่อย"

"ฉันยังไม่เห็นใครสวยกว่าเธอเลยนะ พูดบ้าอะไรของเธอ? สวยน้อยกว่านิดหน่อยหรือสวยน้อยกว่าเยอะ?"

ซูเยว่กลอกตา ไม่คิดว่าการสำรวจครั้งนี้จะเสี่ยงตายขนาดนี้จริงๆ

ในความรู้สึกของเธอ เจ้าของคลินิกการแพทย์กลางสมุทรน่าจะเก่งมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจะไม่ใช่อาไม้มือของอันหลิงเหมือนกัน

"ฉันเก็บมื้อเช้าไว้ให้แล้วนะ"

"ขอบใจจ้ะ" อันหลิงนั่งลง แม้ว่าตอนนี้จะเกือบเที่ยงแล้วก็ตาม

หางตาของเธอเหลือบเห็นซูเยว่เริ่มเก็บข้าวของ "รีบขนาดนี้เลย?"

"แน่นอน ต้องแข่งกับเวลานะ" ซูเยว่เตรียมพร้อม สะพายเป้ และเดินมาข้างๆ อันหลิง วางปืนพกลงบนโต๊ะ

"ตาเธอเฝ้าบ้านบ้าง ฉันระบุพิกัดไว้แล้วก่อนเธอจะกลับมา และมันก็สำเร็จ~"

ตอนพูดประโยคสุดท้าย เธอจงใจลากเสียงยาว

"ข้างนอกอาจมีอันตราย เธอเอาไปเถอะ เอาไว้ป้องกันตัว" อันหลิงดันปืนกลับไป

ซูเยว่เห็นดังนั้นก็ส่ายหัว "ไม่ต้องห่วง ดวงฉันดีมาตลอด และเกาะของเราสำคัญที่สุด ฉันจะสบายใจกว่าถ้าปืนอยู่กับเธอ"

เธอต้องการป้องกันไม่ให้ปืนตกไปอยู่ในมือคนอื่นหากเธอเกิดอุบัติเหตุ ซึ่งจะสร้างปัญหาให้อันหลิง

ต่อให้ตอนนี้เธอจะเก่งแค่ไหน แต่เธอก็ยังกันกระสุนไม่ได้

แม้ความเป็นไปได้นี้จะน้อยนิดจนแทบไม่มี แต่กันไว้ดีกว่าแก้เสมอ

เห็นอีกฝ่ายปฏิเสธซ้ำๆ อันหลิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้

"แล้วการ์ดพวกนี้ล่ะ?"

"ฉันเป็นโรคเลือกไม่ได้ อันหลิง เธอตัดสินใจเลย ฉันไปล่ะนะ" ซูเยว่โบกมือและเดินออกจากบ้าน เตรียมออกเดินทาง

"ระวังตัวด้วย อย่าลืมสังเกตการณ์เกาะก่อนล่ะ" เธอตะโกนไล่หลังเตือนอีกฝ่าย

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่โง่หรอกน่า" ซูเยว่พูดอย่างมั่นใจ "จริงสิ เกาะวัสดุนี้ไกลหน่อย เวลาเดินทางอาจจะนานกว่า แต่ไม่ไกลเท่าของเธอหรอก"

"โอเค เดินทางปลอดภัย" อันหลิงมองดูอีกฝ่ายขึ้นเรือลำเล็กและค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไปจากเกาะ

ต่อไป เธอคงต้องยุ่งแล้วล่ะ

เธอยังเหลือการ์ดอัปเกรด 5 ใบ และการ์ดเสริมประสิทธิภาพ 5 ใบ พื้นที่บ้านใหญ่พอจะรองรับสองคนได้อย่างสบายๆ แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องเสริมประสิทธิภาพเพิ่ม

และตัวอย่างเช่น เครื่องมือทำมือพวกนี้ หรือเครื่องมือที่ปลดล็อกจากการ์ดไอเทม ก็ไม่สามารถเสริมประสิทธิภาพหรืออัปเกรดได้เช่นกัน

ไม่อย่างนั้น อันหลิงอยากจะอัปเกรดพัดลมไฟฟ้านี่ใจจะขาด

สุดท้าย สิ่งปลูกสร้างที่จะทำการอัปเกรดได้แก่ : เรือไม้, ใบพัดพลังงานแสงอาทิตย์, บ้าน และฟาร์ม

สิ่งปลูกสร้างที่จะทำการเสริมประสิทธิภาพได้แก่ : เรือไม้, เครื่องระบุตำแหน่งนำทาง * 2 และเตียงของซูเยว่

สุดท้าย เหลือการ์ดเสริมประสิทธิภาพหนึ่งใบและการ์ดอัปเกรดหนึ่งใบ ซึ่งเธอวางแผนจะเก็บไว้ใช้กับเรือของอีกฝ่าย

ด้านล่างนี้คือการเปลี่ยนแปลงของสิ่งปลูกสร้างแต่ละอย่าง อันดับแรก เรือไม้มีขนาดใหญ่ขึ้น และยังมีเสากระโดงเพิ่มเข้ามา ทำให้สามารถกางใบเรือได้

ใบพัดพลังงานแสงอาทิตย์เปลี่ยนจากหนึ่งแผงหนึ่งใบพัด เป็นหนึ่งแผงสองใบพัด ซึ่งหมายความว่าตอนนี้มีใบพัดสองอันที่ท้ายเรือ แต่ยังคงใช้แผงโซลาร์เซลล์อันเดิม เพียงแต่ขนาดใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

เรือนกระจกอิสระสองหลังของฟาร์มถูกรวมเข้าเป็นหลังเดียว และเพิ่มคุณสมบัติมิติเข้ามา ซึ่งหมายความว่าความเร็วในการเจริญเติบโตของพืชจะเพิ่มขึ้น

การเปลี่ยนแปลงของบ้านนั้นเรียบง่าย : เพิ่มห้องน้ำเข้ามาจากเดิมที่มีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น และหนึ่งห้องครัว การตกแต่งภายนอกก็ดูประณีตยิ่งขึ้น จนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นบ้านสมัยใหม่

สุดท้าย การเสริมประสิทธิภาพเครื่องระบุตำแหน่งนำทางและเตียงนั้นเรียบง่ายมาก

อย่างแรกขยายพื้นที่ค้นหา เพิ่มจากรัศมี 10 กิโลเมตรเป็นรัศมี 30 กิโลเมตร ส่วนเตียงของซูเยว่กลายเป็นเตียงเดี่ยวไม้เนื้อแข็งสมัยใหม่ เหมือนกับของอันหลิง

เครื่องระบุตำแหน่งที่ได้รับการเสริมประสิทธิภาพเป็นมาตรการที่อันหลิงใช้เพื่อป้องกันผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นหลังจากออกทะเล ยิ่งไอเทมชิ้นนี้มีเลเวลสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งควบคุมน่านน้ำได้มากเท่านั้น

"เสร็จเรียบร้อย" เธอปรบมือ มองดูเกาะเล็กๆ ของเธออย่างพึงพอใจมาก

อย่าว่าแต่ทั้งโลกแห่งมหาสมุทรเลย แค่ในช่องสัญญาณนี้ช่องเดียว เธอมั่นใจว่าทั้งความแข็งแกร่งของเธอและเกาะของเธออยู่ในระดับแนวหน้าแน่นอน

เกือบเที่ยงแล้ว เธอกินมื้อเช้าช้า เลยยังไม่หิว พรใหม่เมื่อเช้านี้ยังคงเป็น "มหาโชคลาภ" แต่มันไม่มีผลอะไรกับเธอในตอนนี้แล้ว

สิ่งปลูกสร้างใหม่ที่ปลดล็อกส่วนใหญ่ต้องผ่านกระบวนการแปรรูปในเตาหลอม ดังนั้นจึงยังผลิตไม่ได้

หลังจากจัดระเบียบทุกอย่างเสร็จ อันหลิงที่เบื่อหน่ายทำได้เพียงเดินไปที่ชายหาดและตกปลาอันน่าเบื่อของเธอต่อไป

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า และโดยไม่รู้ตัว ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว สิ่งเดียวที่คงที่คือดวงอาทิตย์อันร้อนระอุเหนือหัว

อันหลิงลุกขึ้นยืน เก็บข้าวของ และเตรียมจะกลับเข้าบ้าน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอมักจะมีลางสังหรณ์ร้ายบางอย่างแวบเข้ามาในใจเสมอ...