ตอนที่ 106 : เกาะวัสดุสุดแปลก

ตอนที่ 106 : เกาะวัสดุสุดแปลก

สิงโตพวกนี้ไร้ประโยชน์กับเธอโดยสิ้นเชิง เนื้อของพวกมันกินไม่ได้ และพวกมันก็ไม่มีอะไรมีค่า การฆ่าพวกมันรังแต่จะเปลืองพลังและเวลาเปล่าๆ

ฝูงสิงโตวิ่งไล่ตามอันหลิงอยู่บนพื้นจนถึงขอบทุ่งหญ้า เมื่อถึงเขตภูเขา พวกมันถึงยอมเลิกไล่ตามและเดินจากไปอย่างเศร้าสร้อย

“โลกนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ระบบนิเวศแบบนี้เกิดขึ้นบนเกาะเล็กๆ ได้ยังไงกันนะ?”

เธอควบคุมดาบบินให้ร่อนลงจอดที่จุดสูง สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว

แม้เธอจะไม่การันตีว่าจะได้วัสดุอื่นๆ หรือไม่ แต่เธอมุ่งมั่นที่จะเอาหีบสมบัติที่อยู่ใจกลางเกาะให้ได้

ไม่ไกลออกไปคือหนองน้ำ ซึ่งมีฮิปโปโปเตมัสหนังหนาหลายตัวอาศัยอยู่ หมกตัวอยู่ในโคลนเพื่อหนีความร้อน

อีกด้านหนึ่งคือยอดเขาสูงชันและแห้งแล้ง มีฝูงแพะภูเขาปีนป่ายอยู่บนนั้น

เท่าที่สายตามองเห็น เกือบทุกที่เต็มไปด้วยสัตว์นานาชนิด ส่วนวัสดุอื่นๆ อันหลิงยังไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย

หลังจากสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง เธอตัดสินใจไปสำรวจยอดเขาก่อน เพราะข้างบนอาจมีแร่หรืออะไรทำนองนั้น

ระหว่างที่ขี่ดาบบิน เธอถือโอกาสฆ่าแพะภูเขาไปสองสามตัว ขนและเนื้อของพวกมันเป็นวัสดุสำคัญที่ขาดไม่ได้

เมื่อเทียบกับการกินเนื้อฮิปโปหรือเนื้อสิงโต เนื้อแพะภูเขาย่อมปกตกว่าอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนนี้เธอมีทางเลือก

ภูเขาขนาดย่อมที่ไม่สูงนักใต้เท้าเธอนี้ถือเป็นจุดสูงสุดของเกาะวัสดุทั้งเกาะแล้ว เกาะนี้มีภูมิประเทศที่แตกต่างกันสี่แบบ : ทุ่งหญ้า, หนองน้ำ, ป่าไม้ และยอดเขาใต้เท้าเธอ

แต่ละพื้นที่มีสัตว์แปลกๆ อาศัยอยู่ พวกมันไม่รุกล้ำอาณาเขตของกันและกัน และดูเหมือนจะไม่ยอมออกจากพื้นที่ที่กำหนดไว้ด้วย

หลังจากขึ้นเกาะ อันหลิงยังไม่เจอวัสดุอะไรเลย แต่เธอได้เนื้อแพะเต็มเป้แล้ว ซึ่งเพียงพอให้พวกเธอสองคนกินไปได้เป็นเดือน

มองดูแพะภูเขาที่เหลืออยู่เพียงสองตัวในบริเวณนี้ หนังตาของเธอกระตุก “ช่างเถอะ ฉันจะเมตตาส่งพวกแกไปอยู่กับพี่น้องแล้วกัน”

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ดาบบินข้างกายเธอกลายเป็นลำแสงสองสาย สีเหลืองและสีเทา ตัดหัวแพะภูเขาสองตัวที่อยู่ไม่ไกลในพริบตา

ทันใดนั้น แสงสีม่วงจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ยอดเขา ซึ่งอันหลิงจับภาพได้อย่างชัดเจน

เธอรีบบินไปที่ยอดเขาทันที เพียงเพื่อจะเห็นว่าพื้นดินที่เคยราบเรียบใต้เท้าตอนนี้แตกร้าว และภายในรอยแยกนั้นมีการ์ดสีม่วงใบหนึ่ง

“การ์ดสิ่งปลูกสร้าง?” อันหลิงงงเล็กน้อย เธอโบกมือเรียกการ์ดให้ลอยเข้ามาในมือ ลวดลายด้านหน้าดูเหมือน... คอกหมู?

เธอใช้แหวนตรวจสอบข้อมูลของการ์ด

“การ์ดสิ่งปลูกสร้างทุ่งเลี้ยงสัตว์ : ผู้เชี่ยวชาญการเพาะเลี้ยงกลางแจ้ง! วัสดุที่ต้องการในการสร้าง : ไม้ * 300, ตะปูเหล็ก * 200, เชือก * 30, หญ้าคา * 100 ได้รับคะแนน * 3”

“ทุ่งเลี้ยงสัตว์?” อันหลิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ดูเหมือนเธอจะเข้าใจกฎของเกาะวัสดุแห่งนี้แล้ว

หลังจากเก็บการ์ดเข้าที่ เธอมองกลับไปที่ภูเขาใต้เท้า และความมีชีวิตชีวาที่เคยมีอยู่เมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะหายไปจนหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในพื้นที่ยอดเขานี้ ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตแม้แต่ตัวเดียวอีกต่อไป

เธอขี่ดาบบินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่ใกล้ที่สุดทันที นั่นคือหนองน้ำ ซึ่งมีฮิปโปตัวมหึมาอาศัยอยู่หลายตัว

แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นฮิปโปหรือแพะภูเขา สำหรับเธอตอนนี้ พวกมันก็เหมือนกันหมด

เลือดสีแดงสดร้อนระอุไหลนองไปทั่วโคลนสีดำ และสัตว์ยักษ์หนักหลายตันเหล่านี้ก็ล้มตึงลงกับพื้น สิ้นใจตาย

หลังจากจัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย การเปลี่ยนแปลงแบบเดิมก็เกิดขึ้นจริงๆ หนองน้ำแตกร้าว และโคลนก็ไหลลงไปในรอยแยกอย่างต่อเนื่อง แห้งเหือดไปจนหมดในเวลาสั้นๆ

ฝังอยู่ในดินที่กลายเป็นสีดำคือการ์ดสีเงินขาว เปล่งแสงสีขาวจางๆ ออกมาผ่านรอยแยก

“กะแล้วเชียว!” ตอนนี้อันหลิงมั่นใจในข้อสันนิษฐานของเธอมากยิ่งขึ้น เธอกวักมือเรียกการ์ดไอเทมขึ้นมาตรวจสอบ

“การ์ดไอเทมเครื่องปั่นไฟ (พลังงานแสงอาทิตย์) : ใช้พลังงานแสงอาทิตย์แปลงเป็นไฟฟ้าและจัดเก็บไว้”

“เครื่องปั่นไฟ!” อันหลิงตกใจเมื่อเห็นคำอธิบาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

นี่เป็นไอเทมเปลี่ยนโลกที่จะพาพวกเธอเข้าสู่ยุคไฟฟ้าโดยตรงเลยนะ!

แต่เธอก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว บนเกาะไม่มีอุปกรณ์ที่ขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าเลยไม่ใช่เหรอ?

นี่ไม่ได้กำลังเล่นตลกกับเธออยู่หรือไง?

อันหลิงมีความสุขมาก การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามหาศาล เธอรีบเก็บการ์ดและขี่ดาบบินมุ่งหน้าไปยังป่าไม้บนเกาะวัสดุ

ป่าไม้แห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของฝูงชะนี ต้นไม้พวกนี้สูงมาก ทำให้การบินด้วยดาบของเธอค่อนข้างลำบาก

โชคดีที่พลังทำลายของลิงพวกนี้มีจำกัดและไม่ได้สร้างปัญหาให้เธอจริงๆ

“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อรางวัล อย่าโทษฉันเลยนะพี่ลิง ยังไงซะพอถึงเวลาเกาะจม พวกนายก็ต้องตายอยู่ดี จะตายช้าตายเร็วก็ตายเหมือนกัน สู้มาช่วยฉันหน่อยดีกว่า”

อันหลิงยืนบนกิ่งไม้ ควบคุมดาบบินสามเล่มไล่ล่าสังหารฝูงลิง

ร่างลิงร่วงหล่นจากต้นไม้ทีละตัวๆ จนกระทั่งตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงในที่สุด

ในเวลาไม่นาน พวกมันก็ถูกอันหลิงจัดการจนเรียบ

เป็นไปตามคาด ตรงกลางป่าไม้ แสงสีน้ำเงินวาบขึ้นและหายไปมันคือการ์ดเสริมประสิทธิภาพ

หลังจากเก็บการ์ดเสร็จ อันหลิงก็พร้อมจะจัดการกับพวกสิงโต เธอนำศพลิงสองตัวติดมือไปด้วย ตั้งใจจะใช้ล่อสิงโตออกมา

อย่างไรก็ตาม ผิดคาด ทันทีที่เธอไปถึงรอยต่อระหว่างป่าไม้และทุ่งหญ้า ศพลิงพวกนี้กลับเน่าเปื่อยอย่างน่าประหลาด กลายเป็นกองก้อนเนื้อและเลือด

เน่าเปื่อยก็ไม่เป็นไร ก้อนเนื้อก็ใช้ได้เหมือนกัน

อันหลิงใช้พลังยกก้อนเนื้อสองชิ้นขึ้นและเดินหน้าต่อ เรื่องประหลาดเกิดขึ้นอีกครั้ง ก้อนเนื้อพวกนี้ยังคงเน่าเปื่อยต่อไปจนกระทั่งสลายหายไปจนหมดสิ้น

“น่าสนใจ” เธอแค่นหัวเราะ หยิบเนื้อแพะที่เธอชำแหละไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากเป้ และพบว่าสภาพของมันก็เหมือนกับลิงพวกนี้

มิน่าล่ะ สัตว์พวกนี้ถึงไม่กล้าออกจากพื้นที่ของตัวเอง อย่างไรก็ตาม การใส่เนื้อไว้ในเป้สามารถหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ได้ ซึ่งแปลกจริงๆ

เมื่อไปถึงทุ่งหญ้า ฝูงสิงโตได้แยกย้ายกันไปแล้ว และนอนหมอบอยู่ในพงหญ้าเพื่อหลบแดด

นอกจากพวกมัน ยังมีละมั่งและม้าลายอยู่ในทุ่งหญ้าด้วย อันหลิงไม่แน่ใจว่าจะฆ่าพวกมันด้วยดีไหม

เพราะเมื่อกี้ในป่าไม้ นอกจากลิงแล้ว ยังมีกระรอกและสัตว์อื่นๆ ด้วย และการมีอยู่ของพวกมันก็ไม่ได้ส่งผลต่อการปรากฏของการ์ด

แต่พวกมันตัวเล็กเกินไป เทียบไม่ได้กับม้าลายและละมั่ง เธอเองก็ไม่ชอบฆ่าผู้บริสุทธิ์พร่ำเพรื่อ เพื่อความชัวร์ เธอตัดสินใจเริ่มจากการฆ่าสิงโตก่อน

แม้สิงโตจะเป็นสัตว์นักล่าชั้นยอด เป็นราชาแห่งสัตว์ป่า แต่สิ่งเหล่านี้ยังห่างไกลคำว่าเพียงพอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังพิเศษ อันหลิงที่บินอยู่กลางอากาศสามารถโซโล่พวกมันทั้งหมดได้โดยไม่เสียเลือดแม้แต่หยดเดียว

เกาะวัสดุแห่งนี้ให้แต่การ์ด ซึ่งแปลกจริงๆ ถ้าเป็นผู้เอาชีวิตรอดทั่วไป พวกเขาคงได้แค่การ์ดสิ่งปลูกสร้างคอกสัตว์จากแพะภูเขาเท่านั้น

แน่นอนว่าโอกาสที่จะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ก็สูงมากเช่นกัน ผลตอบแทนและความเสี่ยงย่อมแปรผันตามกันเสมอ

แม้ว่าจะมีแต่สัตว์อยู่บนเกาะ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเกาะวัสดุแห่งนี้เป็นเกาะที่ยากที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา