ตอนที่ 72 ในที่สุดเจ้าก็มา (อ่านฟรีครับผม)
ตอนที่ 72 ในที่สุดเจ้าก็มา (อ่านฟรีครับผม)
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
ที่ลานกว้างของโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เถิงหลงและผู้คนที่อยู่หน้าโทรทัศน์หัวใจของพวกเขาเต้นเร็วขึ้น
พวกเขาไม่แม้แต่อยากที่จะพูดอะไรออกมา!
ทุกคนมีสายตาและความรู้สึกเดียวกันในเวลานี้
ความรู้สึกที่รอดูการต่อสู้ของปรมาจารย์ทั้งสองคน!
บนลานประลองขนาดใหญ่ในลานกว้าง ฮวงซานหัวหน้าโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เถิงหลงนั่งหลับตาอยู่บนลานประลองนั้น
ในขณะนี้ ทั้งผู้คนในลานกว้างและหน้าทีวีกำลังรอการมาถึงของหยานฉี
ซู่ซุนเอ๋ออยู่บนที่สังเกตุการณ์ ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ หมัดของเธอกำแน่น โดยที่เล็บของเธอไม่ได้อยู่ในมือของเธอซึ่งทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ
ขอร้องล่ะอย่ามาเลยนะหยานฉี...
หยานฉีไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฮวงซานได้ เธอในตอนนี้ไม่เชื่อในตัวของหยานฉี เพราะเวลาแค่สามวันเขาจะเติมเต็มช่องว่างความแข็งแกร่งระหว่างเขากับฮวงซานได้อย่างไร?
ดั่งสำนวนที่บอกว่า การเป็นคนรอนั้นทรมานมากกว่าสิ่งใด...
และทันใดนั้น เด็กหนุ่มอายุ 18 ปีก็เข้ามาในลานกว้าง
ก้าวของเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป ใบหน้าของเขาสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่เงียบสงบ ราวกับว่าเขาไม่เห็นอะไรในสายตาของเขาเลยในตอนนี้
สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงตัวเขาเองเท่านั้น!
เด็กหนุ่มคนนี้อายุยังน้อยมาก แต่แววตาของเขายากที่จะทำให้คนที่มองนั้นลืมไปได้ง่ายๆ
บรรยากาศตอนนี้มันเงียบราวกับเป็นเวลากลางคืน และจมดิ่งลึกเหมือนก้นสมุทร
ในลานกว้างนั้นและทุกคนที่อยู่หน้าทีวีต่างพากันส่งเสียง
เพราะเด็กคนนั้นที่เดินมาคือปรมาจารย์หยานฉี!
ทันทีที่หยานฉีปรากฏตัวที่ลานกว้าง ฮวงซานซึ่งนั่งอยู่บนลานประลองก็ลืมตาขึ้น และแสงก็พุ่งตรงออกมาจากรูม่านตาของฮวงซาน
หลายๆคนกำลังรอการต่อสู้นครั้งนี้ เมื่อพวกเขาเห็นหยานฉีเดินมา ทำให้สีหน้าของพวกเขาดูยอดเยี่ยมอย่างมาก
นอกจากนี้ยังมีหลายคนที่คิดว่าหยานฉีจะไม่มาเพียงเพราะมันเป็นการท้าสู้ที่โง่เขลา แต่เมื่อพวกเขาเห็นหยานฉีกำลังมา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว พวกเขารู้ว่าตั้งแต่วินาทีที่หยานฉีก้าวเข้ามาโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เถิงหลงแล้ว ว่าชีวิตของเขากำลังจะหายไปตลอดกาลในโลกนี้
ทุกคนในโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้อสรพิษสายฟ้ามีรอยยิ้มที่ขมขื่นบนใบหน้าของพวกเขา
หัวใจของซู่ซุนเอ๋อตกลงไปอยู่บริเวณตาตุ่มเมื่อเธอเห็นว่าหยานฉีมาที่นี่จริงๆ
บนแท่นสูงสุดของลานกว้าง ปรมาจารย์ซู่มูและปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสิบเอ็ดคนก็ยืนดูอยู่
พวกเขาต่างพากันตกใจเมื่อเห็นหยานฉีเด็กที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์กำลังเดินเข้ามาที่นี่
แต่ว่าปรมาจารย์ขั้นต้นที่มีร่างจิตวิญญาณต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขั้นสูง ยังไงเสียหยานฉีก็ไม่มีโอกาสชนะอย่างแน่นอน
พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ปรมาจารย์ซู่มูและเห็นสีหน้าของปรมาจารย์ซู่มูไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย พวกเขาจึงคิดว่าหากหยานฉีตกอยู่ในอันตราย ปรมาจารย์ซู่มูจะต้องทำอะไรสักอย่างแน่นอน
ในที่สุดหยานฉีก็ก้าวเข้าสู่ลานประลองในลานกว้างนั้น
เมื่อสามวันก่อน หยานฉีได้สังหารหลินเที่ยนเจียงหัวหน้าของโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้พยัคฆ์ดำไปแล้ว
ในเวลานั้น มีคนจำนวนมากที่ไม่ทราบว่าหยานฉีนั้นมีร่างจิตวิญญาณอยู่ในตัว
ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่า หยานฉีมีร่างจิตวิญญาณ แต่ก็ไม่มีใครมองว่าหยานฉีจะได้เปรียบแต่อย่างใด
ที่ลานกว้างนั้นและทุกคนที่อยู่หน้าทีวีดูเหมือนจะเห็นจุดจบของการต่อสู้นี้อยู่ลางๆแล้ว
ฮวงซานหัวหน้าโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เถิงหลงลุกขึ้นจากลานประลองและมองไปที่หยานฉีด้วยความเยาะเย้ย
“ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมาจริงๆ”
ทุกคนมองไปที่หยานฉีเพื่อรอคำตอบของเขา
หยานฉียิ้มอย่างเย็นชา “ข้ามาเพื่อจุดประสงค์เดียวนั่นคือการฆ่าเจ้าเท่านั้น”
ที่ลานกว้างและทุกคนที่อยู่หน้าทีวีต่างตกตะลึง เพราะพวกเขาเคยได้ยินประโยคเดียวกันนี้มาก่อนตอนที่หยานฉีพูดกับหลินเที่ยนเจียงตอนที่เขาไปโรงเรียนศิลปะการต่อสู้พยัคฆ์ดำ
หยานฉีเจ้าจะสามารถฆ่าปรมาจารย์ขั้นสูงฮวงซานได้หรือไม่!