ตอนที่ 59 ปรมาจารย์ไม่อยากมีปัญหากับคนระดับต่ำกว่า

ทู่หยุนตกตะลึง และผู้คนในห้องโถงก็ตกตะลึง

ปรมาจารย์?!

“ซู่ซุนเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าเขาเป็นปรมาจารย์งั้นหรือ?”

"เจ้าคิดได้ยังไงกัย?"

ซู่ซุนเอ๋อมองไปที่ทู่หยุน เธอไม่รู้จริงๆว่าทำไมทู่หยุนที่อยู่ในระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นต้น ถึงได้หยิ่งผยองเมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขั้นต้นแบบนี้!

ฮ่าๆๆๆ!

ทันใดนั้น ทู่หยุนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ราวกับว่าเขาไม่เคยได้ยินเรื่องตลกแบบนี้มาก่อนในชีวิต

ผู้คนในห้องโถงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเช่นกัน เพราะพวกเขาทุกคนรู้ว่าซู่ซุนเอ๋อต้องล้อเล่นแน่ๆ

หยานฉีที่ดูอายุเพียงแค่สิบแปดหรือเก้าปี เขาจะเป็นปรมาจารย์ที่ทรงพลังขนาดนั้นได้อย่างไร

“สุดยอดลูกศิษย์ ซู่ซุนเอ๋อบอกว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์ เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง”?

ทู่หยุนหันกลับมามองที่หยางฉี

หยานฉีส่ายหัวเบาๆเขาไม่ต้องการที่จะต่อล้อต่อเถียงกับทู่หยุน

แต่เขาหยิบตรากระทิงที่ถูกกักขังหนึ่งดาวออกมาจากกระเป๋าของเขา

“เธอพูดถูก ข้าเป็นปรมาจารย์จริงๆ”

ตรากระทิงที่ถูกกักขังหนึ่งดาวระเบิดแสงสีทองพร่างพรายออกมา!

ผู้คนในห้องโถงมองไปที่ตราสัญลักษณ์กระทิงที่ถูกกักขังหนึ่งดาวของหยานฉีและพวกเขาก็อ้าปากค้าง

อะ..อะ...อะ

ทู่หยุนที่เห็นตรากระทิงที่ถูกกักขังหนึ่งดาวอยู่ในมือของหยานฉี ทำให้เขาตกตะลึง

ทันใดนั้น ความเย่อหยิ่งทั้งหมดของทู่หยุนนั้นดูเหมือนจะถูกดูดกลืนโดยบางอย่างที่ทรงพลังกว่า ทู่หยุนในตอนนี้ได้แต่ถอยไปข้างหลังโดยไร้เรี่ยวแรง

การดูถูกปรามาจารย์นั้นเป็นสิ่งต้องห้ามที่ไม่สมควรอย่างมาก!

ประโยคนี้มีที่มาอันน่าสยดสยองอยู่

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผู้อยู่อาศัยในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่งถูกฆ่าตายในชั่วข้ามคืนทั้งหมดเพราะพวกเขาทำให้ปรมาจารย์ไม่พอใจ

ทู่หยุนในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โง่เขลาอย่างมาก

ทันใดนั้นทู่หยุนก็คุกเข่าต่อหน้าหยานฉี สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเขาสั่นอย่างหยุดไม่ได้

“ท่านปรมาจารย์ขอรับ ข้า ข้าขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าผิดไปแล้ว ข้ามันคนโง่ตามืดบอดเองที่กล้าดูถูกท่านแบบนั้น”

ด้วยเหตุนี้ทู่หยุนจึงตบหน้าตัวเอง

ทุกคนในห้องโถงตกใจอย่างหนักไม่แพ้กัน เมื่อกี้พวกเขาหัวเราะเยาะคนระดับปรมาจารย์งั้นเหรอ?

ใบหน้าของหยานฉีนิ่งสงบราวกับน้ำนิ่ง เขาใส่ตราสัญลักษณ์กระทิงที่ถูกกักขังหนึ่งดาวลงในกระเป๋าของเขา และเดินออกจากองค์กรศิลปะการต่อสู้ไปช้าๆ

ซู่ซุนเอ๋อมองทู่หยุนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา

“ปรมาจารย์หยานฉีไม่ต้องการที่จะมีปัญหากับคนที่ระดับต่ำกว่า มิฉะนั้นเจ้าในตอนนี้ก็คงตายไปแล้ว”

จากนั้นซู่ซุนเอ๋อก็ออกไป

เมื่อเห็นหยานฉีและซู่ซุนเอ๋อออกไป ทู่หยุ่นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าของเขาซีดมาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหยานฉีจะเป็นคนในระดับปรมาจารย์

ทันใดนั้น ทู่หยุนก็ได้รับบทเรียนที่สำคัญอย่างหนึ่งซึ่งก็คือ

คนเก่งจริงจะไม่พูด ส่วนคนที่เอาแต่พูดนั้นเก่งไม่จริง!

ผู้คนในห้องโถงต่างพากันโล่งอก โชคดีที่ปรมาจารย์คนนั้นไม่ได้อยากมีปัญหากับคนระดับต่ำกว่า มิฉะนั้นพวกเขาทั้งหมดอาจจะตายไปพร้อมกับทู่หยุนแล้ว!

เมื่อทั้งสองคนออกไปจากองค์กรศิลปะการต่อสู้

สิ่งที่หยานฉีไม่คาดคิดคือใบหน้าอันขาวนวลของซู่ซุนเอ๋อกลายเป็นความกังวล

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้างั้นหรือ?"

“หยานฉีเจ้าจะสู้กับหลินเที่ยนเจียงจริงหรือ?”

"ใช่"

หยานฉีพยักหน้าและไม่พูดอะไรมาก

เขาต้องไปฆ่าหลินเที่ยนเจียง

ครั้งก่อนที่เขาสามารถรอดได้ก็เพราะตราอินทรีทองสามดาวของท่านซู่มู ถ้าเขาไม่มีตรานั้นเขาคงตายไปแล้ว

"แต่หหยานฉี , หลินเที่ยนเจียงเป็นปรมาจารย์ขั้นต้นมานานแล้ว ข้าเกรงว่าพลังการต่อสู้ของเขาจะสูงถึง 100,000 แล้ว และเจ้ามีพลังเพียงแค่ 75,000 เจ้าล้มเลิกความตั้งใจของเจ้าไม่ดีกว่าหรือ"?

ซู่ซุนเอ๋อมองไปที่หยานฉีและกัดริมฝีปากของเธอเล็กน้อย

หยานฉียิ้ม เขารู้ว่าซู่ซุนเอ๋อเป็นห่วงเขา

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก"

เขาจับศีรษะของซู่ซุนเอ๋อ "เพราะข้าจะเอาชนะเขาได้แน่นอน"