ตอนที่ 5 ที่หลบภัยฉุกเฉิน

จางดงเห็นด้วยกับคำพูดของหยานฉีในใจของเขา อยู่ในที่หลบภัยฉุกเฉินต้องปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่แน่นอน

จางดงซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเจียงเป็นเวลาหลายปีรู้ดีว่าที่หลบภัยฉุกเฉินอยู่ที่ไหน

พวกเขารีบเดินไปที่ที่หลบภัยฉุกเฉิน

ระหว่างทาง พวกเขาพบซากศพของนักรบปีศาจกับนักศิลปะการต่อสู้ มันเป็นอะไรที่สยดสยองเกินกว่าจะดู

มีนักสู้เพียงสิบกว่าคนในเมืองเจียง และไม่มีนักศิลปะการต่อสู้ระดับศิษย์หลักเลย! จำนวนทหารในกองทัพก็น้อยอย่างน่าสมเพช ปัจจุบันหยานฉีไม่สามารถบอกได้ว่ามีปีศาจจำนวนเท่าใดที่ปรากฏตัวในเมืองเจียงนี้

เมื่อพวกเขามาถึงนอกที่หลบภัยฉุกเฉิน มีทหารกว่าร้อยนายคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอกโดยกระจายกันอยู่

เมื่อทหารหลายร้อยนายสังเกตเห็นว่าหยานฉีและจางดงเป็นมนุษย์ หนึ่งในนั้นเลยบอกให้หยานฉีและจางดงไปลงทะเบียน

หลังจากที่จางดงลงทะเบียนเสร็จแล้ว เขาก็พึ่งนึกได้ว่าหยานฉีไม่มีคิดที่จะไปลงทะเบียน เขามองไปที่หยานฉีด้วยความงงงวย

“หยานฉีรีบลงทะเบียนเร็ว”

“พี่จางรีบเข้าไปได้แล้ว ผมไม่เข้าไปหรอก” หยานฉีกล่าว

ในตอนแรกจางดงรู้สึกตะลึง แต่ในไม่ช้าเขาก็รู้สึกโล่งใจ เขารู้ว่าหยานฉีในตอนนี้เป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลัง หยานฉียังมีบางอย่างที่ต้องทำอยู่

“พ่อหนุ่ม เรากำลังทำสงครามกับปีศาจอยู่ในตอนนี้ ถ้านายไม่เข้าไปตอนนี้ นายจะสร้างปัญหาให้พวกเรามากขึ้นเท่านั้น”

ชายที่มีกล้ามเนื้อดูดุดันไม่เกรงใจใครปรากฏตัวต่อหน้าหยานฉี

หยานฉีรู้สึกคลับคล้ายว่าชายคนนี้เป็นนักสู้ แต่เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นนักสู้ระดับไหน

ชายคนนั้นมองไปที่ดาบด้านหลังของหยานฉีและตกตะลึงเล็กน้อย

“พ่อหนุ่ม นายก็เป็นนักศิลปะการต่อสู้เหมือนกันใช่ไหม”?

ทหารหลายร้อยนายก็ประหลาดใจเช่นกัน

หยานฉีมีดาบอยู่ที่หลังของเขา และเขาก็ไม่สนใจที่จะเข้าไปในที่หลบภัยฉุกเฉิน เป็นไปได้มากว่าหยานฉีเป็นนักศิลปะการต่อสู้

"ใช่แล้ว หยานฉีเป็นนักศิลปะการต่อสู้และเป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลังในตอนนั้น เพราะหยานฉีทำลายบ้านตัวเองด้วยดาบของเขาเอง”

จางดงซึ่งยังไม่ได้เข้าไปในที่หลบภัยฉุกเฉินได้บอกทุกคนเกี่ยวกับวิธีที่หยานฉีฆ่าปีศาจ และทำลายบ้านของเขาด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว

ชายคนนั้นและทหารหลายร้อยคนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินแบบนั้น หากสิ่งที่จางดงพูดเป็นความจริง หายนฉีก็เป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่ทรงพลังจริงๆ

“สวัสดี ข้าชื่อลี่หู นักศิลปะการต่อสู้ด้านร่างกายขั้นกลาง”

ลี่หูยื่นมือออกไปทางหยานฉี

หยานฉี จับมือกับลี่หูและพูดว่า “ข้าหยานฉี”

“เจ้าไม่คิดว่ามันตลกเหรอ?”

ทันใดนั้น ไม่ไกลจากลีหู มีชายคนหนึ่งกำลังทำเสียงดูถูก

“ชื่อของเขาคือเว่ยเจียง เขาเป็นนักศิลปะการต่อสู้ด้านร่างกายขั้นกลางเหมือนกัน” ลี่หูแนะนำเขาให้รู้จักกับหยานฉี

เว่ยเจียงเดินไปที่ด้านข้างของหยานฉีและมองอย่างเย้ยหยัน

“เจ้าฆ่านักรบปีศาจหลักสองตัวในไม่กี่วินาทีและทำลายบ้านตัวด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวงั้นเหรอ?”

“แม้ว่าเจ้าจะเป็นนักสู้ในขั้นชำระล้างตนขั้นสูง แต่เจ้าจะทำลายบ้านด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนจากระดับนักรบที่มาถึงขอบเขตอาวุธงั้นเหรอ”?

ใบหน้าของเว่ยเจียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ทหารหลายร้อยนายกลับมารู้สึกตัวหลังจากได้ยินสิ่งที่เว่ยเจียงพูด พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าสิ่งที่เว่ยเจียงพูดมีเหตุผล

สิ่งที่เว่ยเจียงพูดนั้นไม่ผิดเลย หยานฉีบรรลุถึงขอบเขตอาวุธแล้วด้วยการรวบรวมระดับที่หนึ่ง!

แต่ถึงอย่างนั้นหยานฉีไม่อยากอธิบายอะไรกับเว่ยเจียง เพราะไม่ว่าเว่ยเจียงจะเชื่อเขาหรือไม่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่ดี

“ทำไมเจ้าไม่เชื่อข้าล่ะ”?

จางดงตกตะลึงเพราะสิ่งที่เขาพูดทั้งหมดมันเป็นความจริง

หลังจากฟังสิ่งที่เว่ยเจียงพูด ลี่หูก็รู้สึกว่าสิ่งที่จางดงพูดตอนนี้นั้นไม่เป็นความจริง เพราะหยานฉียังเด็กเกินไปที่จะไปถึงขั้นนั้น เขาดูเหมือนอายุเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีเท่านั้นเอง

“พ่อหนุ่ม ทำไมเจ้าไม่เข้าไปข้างในล่ะ”

โดยปกติแล้ว หยานฉีไม่เลือกที่จะเข้าไปในที่หลบภัยฉุกเฉิน เพราะเขาสามารถได้รับแต้การฟาดฟันจากการฆ่าปีศาจได้ ในตอนนี้พวกปีศาจกำลังต่อสู้กับนักสู้และกองทัพอยู่ เขาไม่อยากพลาดโอกาสเก็บแต้มของเขาก็เท่านั้นนั้น