บทที่ 140 - ผู้มีอาชีพชั้นสูงงั้นเหรอ? ไปตายซะ!

บทที่ 140 - ผู้มีอาชีพชั้นสูงงั้นเหรอ? ไปตายซะ!

ขณะที่โจวโปกำลังตระเวนตีบวกมหาสมุทรอยู่นั้น

เหล่าอาชีพเผ่ามารบนทวีปยูเรเชียต่างสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

กระบวนการกลืนกินที่กำลังเปลี่ยนโลกนี้ให้กลายเป็นโลกน้ำแข็ง จู่ๆ ก็ถูกตัดขาด และโลกใบนี้กำลังฟื้นฟูสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ราวกับจะย้อนกลับไปเป็นเหมือนตอนก่อนถูกรุกราน

แม้แต่มอนสเตอร์น้ำแข็งระดับต่ำที่เคยเดินเพ่นพ่านตามป่าเขาก็เริ่มทยอยหายไป

พวกมันหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก รีบติดต่อแจ้งข่าวไปยังระดับสูงของเผ่าทันที

เรื่องนี้ไปเข้าหูยอดฝีมือระดับเทพของโลกน้ำแข็งหลายตนอย่างรวดเร็ว

หลังจากการคำนวณทำนายระดับเทพ พวกเขาพบว่าต้นเหตุของเรื่องนี้มาจากผู้มีอาชีพจุติ 18 ที่ชื่อ 'โจวโป 9527' แถมยังคำนวณรู้ไปถึงอาชีพและค่าสถานะพื้นฐานของเขาด้วย

แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้เรื่องร่างแยกและสกิลบางอย่างของโจวโปที่ผ่านการตีบวกมาจนเวลตัน

ตามคำทำนายของท่านเทพนิรันดร์ ดาวเคราะห์บ้านนอกดวงนี้ไม่ควรจะมีผู้แข็งแกร่งระดับ 18 จุติอย่าง 'โจวโป 9527' ถือกำเนิดขึ้น อย่างมากก็มีแค่ผู้กลับชาติมาเกิดจากโลกเงียบงันไม่กี่คน ซึ่งไม่มีอะไรน่ากังวล

ดังนั้น พวกเขาจึงลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า 'โจวโป 9527' ต้องเป็นยอดฝีมือที่ฝ่ายตรงข้ามยอมจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลส่งข้ามมาแน่ๆ

ยังดีที่เจ้าหมอนี่แค่ระดับ 18 จุติ ไม่ถือว่าเก่งกาจอะไรมากนัก แถมพวกเขายังไหวตัวทัน ขอแค่ส่งคนไปเก็บกวาดซะ ดาวดวงนี้ก็ยังคงเป็นของตายในกำมือโลกน้ำแข็งอยู่ดี

แผนการล่าสังหารโจวโปจึงเริ่มขึ้น

ในขณะที่พวกมารกำลังวุ่นวาย โจวโปก็ยังคงเดินหน้าตีบวกผิวโลกทั้งใบอย่างไม่หยุดยั้ง

เมื่อเขาวาร์ปมาถึงน่านฟ้าเหนือทวีปแอฟริกา

จู่ๆ ร่างกายก็หนักอึ้ง ร่วงหล่นสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนรัวๆ ในหัว

ติ๊ง: คุณตกอยู่ใน [ค่ายกลห้ามบิน] คุณสูญเสียความสามารถในการบิน!

ติ๊ง: คุณตกอยู่ใน [อาณาเขตสิ้นเวท] ธาตุเวทมนตร์ในพื้นที่นี้ไร้ซึ่งพลัง คุณสูญเสียความสามารถในการร่ายเวท!

ติ๊ง: คุณตกอยู่ใน [ค่ายกลปิดกั้นมิติ] แหวนเคลื่อนย้าย, หินวาร์ปกลับเมือง, หินสุ่มวาร์ป ฯลฯ ของคุณไม่สามารถใช้งานได้!

ในขณะเดียวกัน มิติสัตว์เลี้ยงและกระเป๋าของคุณถูกปิดผนึก ไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว!

ขณะที่กำลังร่วงลงมาด้วยความเร็วสูง โจวโปสบถได้แค่ประโยคเดียว "ไอ้พวกเวร เล่นแรงนะมึง!"

ตูม~ ตูม~ ตูม~......

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่อง โจวโปและร่างแยกทั้ง 4 ร่วงกระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึก 5 หลุม

โชคดีที่ด้วยความถึกระดับพวกเขา การตกจากที่สูงแค่นี้ไม่ระคายผิว อย่างมากก็เลือดลดไปสักหยดเดียว

"'โจวโป 9527' อยู่นั่น!"

เสียงตะโกนดังกึกก้อง อาชีพเผ่ามารเกือบร้อยคนโผล่ออกมาจากรอบทิศทาง พวกมันเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าโจวโปจะมาที่นี่ จึงมาดักซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว

โจวโปและร่างแยกถูกล้อมกรอบทันที การโจมตีกายภาพจำนวนมหาศาลระดมยิงใส่ร่างของพวกเขา

ติ๊ง: ภายใต้อิทธิพลของ [สสารเทพเจ้า] แหวนล่องหนจอมราชันย์ของคุณไร้ผลชั่วคราว! ต่อเนื่อง 10 วินาที!

ติ๊ง: ภายใต้อิทธิพลของ [สสารเทพเจ้า] แหวนคืนชีพจอมราชันย์ของคุณไร้ผลชั่วคราว! ต่อเนื่อง 10 วินาที!

......

ติ๊ง: ภายใต้อิทธิพลของ [สสารเทพเจ้า] ประสิทธิภาพโล่ป้องกันของคุณลดลง 100 เท่า ผลลัพธ์ปัจจุบันคือ 99.9999%! ต่อเนื่อง 10 วินาที!

ติ๊ง: ภายใต้อิทธิพลของ [สสารเทพเจ้า] การฟื้นฟูเลือดอัตโนมัติลดลงจาก 60% เหลือ 30% ของเลือดสูงสุด! ต่อเนื่อง 10 วินาที!

.....

โจวโปมองดูแจ้งเตือนพวกนี้แล้วก่นด่าในใจ พวกมารนี่มันขี้โกงชัดๆ ไม่รู้จักคำว่าศักดิ์ศรีลูกผู้ชายหรือไง!

แต่ในขณะเดียวกัน ความปรารถนาที่จะเป็นเทพเจ้าและจอมราชันย์ของเขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

แค่เศษเสี้ยวของสสารเทพเจ้ายังมีอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้ ถ้าเป็นตัวเทพเจ้าเองจะเก่งขนาดไหน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับนิรันดร์ที่เหนือกว่านั้นไปอีก!

ระดับของศัตรูพวกนี้ก็สูงลิบลิ่ว ทุกตัวล้วนเป็นระดับ 19 จุติ แข็งแกร่งจนน่าตกใจ

ฝั่งโจวโปยังไม่ทันจะเป็นอะไร แต่ฝั่งมารกลับเริ่มหัวเสียกันเองก่อน

"เชี่ยเอ๊ย! โล่เวทของไอ้พวกนี้มันทำด้วยอะไร? อยู่ในอาณาเขตสิ้นเวทตั้งนานแล้วทำไมยังไม่แตกอีกวะ!"

"แล้วค่าลดทอนความเสียหายพวกมันจะเยอะไปไหน ข้าใช้วิชาดาบลอบสังหารขั้น 9 ฟันเข้าเนื้อจังๆ มันลดแค่หยดเดียว!"

"ใครก็ได้มาช่วยรับดาเมจหน่อย ไอ้หมอนี่ตีแรงโคตรๆ! มันเป็นนักเวทภาษาอะไรวะ พลังโจมตีกายภาพแรงกว่าข้าตั้งหลายเท่า!"

"ทางข้าก็เหมือนกัน!"

"ทางนี้ก็ด้วย!"

"ข้อมูลผิดพลาดแล้ว! ท่านเทพไม่ได้บอกว่ามี 'โจวโป 9527' ตัวเดียวเหรอวะ ทำไมโผล่มาตั้ง 5 ตัว แถมเก่งพอกันหมดเลย!"

"หุบปาก! พวกมันก็แค่เต่าในไห หนีไปไหนไม่รอดหรอก ทำตามแผนต่อไป รอให้โล่มันแตกเมื่อไหร่พวกมันก็ตาย!"

......

โจวโปเห็นว่าตัวเองยังพอทนได้สักพัก จึงรีบส่งกระแสจิตเรียกอีก 6 ร่างแยกที่ยังอยู่ในประเทศให้รีบมาช่วย

ตอนนี้ทั้งห้าร่างถูกล้อมหน้าล้อมหลัง ขยับตัวไม่ได้ เวทมนตร์ก็ใช้ไม่ได้ ขืนปล่อยให้โดนนักรบระดับสูงรุมทุบแบบนี้ต่อไป ความพ่ายแพ้ก็แค่เรื่องของเวลา

ต้องให้คนนอกเข้ามาช่วยพังวงล้อม

พื้นที่ตรงนี้ถูกพวกมารวางค่ายกลไว้เป็นกรงขังมรณะสมบูรณ์แบบ

ร่างแยกทั้ง 6 มาถึงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทันทีที่โจวโปเรียก พวกเขาก็วาร์ปมาถึงชายขอบของพื้นที่สังหาร เนื่องจากพวกเขายังอยู่ในสถานะล่องหน จึงยังไม่มีใครสังเกตเห็น

พอเท้าแตะพื้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบถอยฉากออกไปนอกอาณาเขตทันที

ลำพังแค่ 6 คน โดยใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ก็เหมือนเอาน้ำแก้วเดียวไปดับไฟกองใหญ่ ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

ทางที่ดีที่สุดคือเรียกสัตว์เลี้ยงออกมาช่วยรุม

โชคดีที่ขอบเขตของค่ายกลปิดกั้นมิติและอาณาเขตสิ้นเวทไม่ได้กว้างมากนัก

วิ่งออกไปไม่กี่กิโลเมตร พวกเขาก็หลุดพ้นจากสถานะผิดปกติ

ราชา [ไร้เทียมทาน] หลายสิบตัว และต้นแบบแห่งฟ้าดินอีกหนึ่งตัว ถูกเรียกออกมาทันที

จากนั้นพวกเขาก็สั่งให้สัตว์เลี้ยงบุกกลับเข้าไป ส่วนตัวเองยังคงล่องหนรออยู่วงนอก

การเคลื่อนทัพใหญ่ขนาดนี้ ย่อมเกิดเสียงดังโครมครามเป็นธรรมดา

ไม่นานพวกมารก็สังเกตเห็น

"นั่นไม่ใช่พวกเรานี่หว่า?"

"บัดซบ! นั่นมันหน่วยกู้ภัยของไอ้ 'โจวโป 9527'!"

"ข้อมูลของท่านเทพมั่วซั่วไปหมด..."

"อ้าวเต๋อเปียว! เอ็งพาคน 50 คนไปสกัดพวกมันไว้!"

"จัดไป!"

พวกมารตัวดำแบ่งกำลังออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งรุมกินโต๊ะโจวโปกับร่างแยกต่อไป อีกส่วนแยกไปรับมือพวกราชา

น่าเสียดาย ภายใต้การกดดันของอาณาเขตสิ้นเวท ราชาทั้งหลายก็เสียความสามารถในการโจมตีหมู่ไปด้วย

ทำได้แค่กวัดแกว่งดาบยาวในมือ ไล่ฟันพวกมารแบบตัวต่อตัว

แต่ด้วยพลังโจมตีมหาศาล บวกกับความเสียหายสัมบูรณ์ ลำพังแค่อ้าวเต๋อเปียวกับพวก ไม่มีทางต้านทานได้ไหว

กลุ่มของอ้าวเต๋อเปียวถูกฟันตายเกลื่อนในเวลาอันสั้น

สิบกว่าคนที่เหลือรอดก็ถูกตีจนไอเทมคืนชีพทำงาน เหลือเลือดแค่ขีดแดงๆ

พวกมันสติแตก วิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

เนื่องจากค่ายกลปิดกั้นมิติทำงานไม่เลือกหน้า พวกมันจึงต้องวิ่งหนีด้วยสองเท้าเช่นกัน

ยังดีที่เป็นนักรบ สามารถใช้สกิลพุ่งชนชนเถื่อนที่ไม่ใช่เวทมนตร์ช่วยเร่งความเร็วได้ จึงทิ้งห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง

ในขณะที่พวกมันคิดว่าจะรอดแล้วนั้น

เจ้าตัวแสบอย่างต้นแบบแห่งฟ้าดินก็มุดดินโผล่มาดักหน้า พ่นน้ำลายพิษใส่หน้าพวกมันเต็มๆ อ้าวเต๋อเปียวและนักรบระดับสูงอีกสิบกว่าคนลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงทันที

พอมันเก็บงานเสร็จก็มุดดินหายไป ราวกับจอมยุทธ์พเนจรที่ทำดีไม่หวังผลตอบแทน

มารตัวอื่นที่เห็นเหตุการณ์ทางนี้ถึงกับขวัญผวา มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง

หัวหน้าทีมเห็นว่าตีโจวโปเท่าไหร่ก็ไม่เข้า ก็เริ่มถอดใจอยากจะหนีเหมือนกัน

มันค่อยๆ ถอยหลัง แล้วใช้สกิลพุ่งชนชนเถื่อนหนีออกจากวงล้อม พร้อมตะโกนลั่น "หนี!"

ลูกน้องคนอื่นที่วางแผนหนีไว้แล้ว พอเห็นลูกพี่เปิดแน่บ ก็พากันใช้สกิลเดียวกันหนีกระเจิงไปคนละทิศละทาง

พวกราชาและโจวโปไล่ตามไปติดๆ

แต่น่าเจ็บใจที่นักเวทวิ่งสู้นักรบไม่ได้ ได้แต่ยืนมองพวกมันทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ

ขณะที่พวกมารคิดว่าจะรอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราช

ต้นแบบแห่งฟ้าดินก็โผล่ขึ้นมาดักหน้าอีกครั้ง

พิษร้ายถูกพ่นออกไปเป็นวงกว้าง

เนื่องจากการโจมตีของต้นแบบแห่งฟ้าดินไม่ใช่สกิลเวทมนตร์ มันจึงกลายเป็นผู้เล่นคนเดียวในสนามรบที่สามารถใช้สกิลโจมตีหมู่ได้

มารทั้งหมดติดพิษงอมแงม

แถมหลายตัวยังติดสถานะผิดปกติจนขยับไม่ได้

พวกราชาและร่างแยกตามมาทัน ก็เข้ารุมสกรัมทันที

พวกมารค่อยๆ ถูกเก็บไปทีละตัว หัวหน้าทีมดวงแข็งไม่ติดสถานะผิดปกติเลยสักครั้ง จนหนีพ้นระยะค่ายกลปิดกั้นมิติมาได้

ขณะที่มันหยิบหินวาร์ปกลับเมืองออกมาจะกดใช้

สายฟ้าไร้ที่สิ้นสุดก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจนร่างทะลุพรุน

[จบแล้ว]