บทที่ 100 - คฤหาสน์ตำนานเทพ

บทที่ 100 - คฤหาสน์ตำนานเทพ

คฤหาสน์ตำนานเทพตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า งดงามราวกับดินแดนแห่งความฝัน

ความอลังการของมันชวนให้ผู้พบเห็นต้องตกตะลึง เพราะดูเหมือนมันจะไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่เกิดจากการที่ยอดฝีมือสักคนใช้พลังตัดยอดเขาจนราบเรียบ แล้วเนรมิตสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ขึ้นมาด้วยความวิจิตรบรรจง

ใครกันคือ "ท่านผู้นั้น" ที่สร้างสถานที่แห่งนี้? จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ แต่ผลงานของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกยำเกรงและศรัทธา

เมื่อยืนอยู่ในคฤหาสน์แล้วมองออกไปรอบด้าน จะเห็นเพียงทิวเขาที่ผลุบโผล่อยู่ท่ามกลางทะเลหมอก ราวกับว่าที่นี่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์กับสรวงสวรรค์

สถาปัตยกรรมของคฤหาสน์โดดเด่นและหรูหรา ผสมผสานกลิ่นอายของนิยายกำลังภายในแฟนตาซีไว้อย่างลงตัว ผนังทุกด้านสลักเสลาด้วยลวดลายวิจิตรซับซ้อนที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของค่ายกลป้องกัน

หลังคามุงด้วยกระเบื้องแก้วใสระยิบระยับ สะท้อนแสงสีรุ้งเจิดจ้า

โดยเฉพาะตำหนักใหญ่ด้านหลังสุดที่เปล่งประกายสีทองออกมาไม่ขาดสาย แม้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ แสงนั้นก็ยังโดดเด่นสะดุดตา เหล่าภูตบุปผาตัวน้อยพากันบินร่ายรำท่ามกลางแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นอย่างร่าเริง

ทว่าคฤหาสน์ตำนานเทพไม่ได้เป็นเพียงที่ชุมนุมของผู้มีอาชีพเท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยความลึกลับซับซ้อน

โจวโปยืนอยู่บนลานกว้างกลางแจ้ง มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา พลันเกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นในใจ "ในที่สุดความพยายามก็สัมฤทธิ์ผล พาตัวเองมายืนอยู่บนจุดสูงสุดได้เสียที"

ผู้เล่นคนอื่นที่เพิ่งวาร์ปมาถึงพร้อมกัน ต่างก็ยืนอ้าปากค้างตะลึงกับความงดงามตรงหน้า

แต่แล้วบรรยากาศซึ้งๆ ก็ถูกขัดจังหวะ...

ขณะที่โจวโปกำลังจะก้าวขาเดินต่อ กลุ่มผู้เล่นท่าทางเก๋าเกมก็เดินปรี่เข้ามาหา

"เฮ้ย พวกหน้าใหม่ทางนั้นน่ะ อย่ามัวแต่อูู้ รีบมาลงทะเบียนตรงนี้ ชื่อ เพศ อายุ เลเวล อาชีพ บอกมาให้หมด!"

โจวโปคิ้วกระตุก "ถามละเอียดขนาดนี้ จะตรวจสำมะโนครัวหรือไงฟะ?"

เขาขี้เกียจเสวนาด้วย จึงกดเทเลพอร์ตหายวับไปทันที

"อ้าว? หายไปไหนคนนึง?"

"ช่างมันเถอะ พวกอวดดีแบบนี้รนหาที่ตายชัดๆ ใครก็ช่วยไม่ได้หรอก"

"นั่นสิ พลังโจมตีไม่ถึงหมื่นแต่ทำซ่ายังกับอยู่โลกเดิม ที่นี่ตายแล้วไม่ได้แค่ลดเลเวลนะจะบอกให้"

...

อาณาเขตของคฤหาสน์กว้างใหญ่ไพศาล กินพื้นที่กว้างยาวกว่าสองกิโลเมตร นอกจากตำหนักหรูหราไม่กี่หลังบนยอดเนิน พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกจัดสรรเป็นอาคารบ้านเรือนเตี้ยๆ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

ถนนหลายสายตัดผ่านแบ่งโซนต่างๆ จนดูเหมือนเมืองขนาดย่อม

โจวโปเดินทอดน่องไปตามถนน สังเกตเห็นความแตกต่างจากทวีปก่อนๆ อย่างชัดเจน

ที่นี่ไม่มีโซนตั้งแผงลอยแบบเกม MMORPG ทั่วไป แต่กลับมีร้านรวงที่เป็นอาคารพาณิชย์เหมือนในโลกจริง

สินค้าที่ขายก็ไม่ได้มีแค่อุปกรณ์หรือวัตถุดิบ แต่ยังมีร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

ที่น่าตกใจที่สุดคือ มีเด็กวิ่งเล่นอยู่ข้างทางด้วย!

แถมยังมีจำนวนไม่น้อย

หรือว่าจะเป็นลูกหลานของผู้มีอาชีพที่นี่?

โจวโปอดสงสัยไม่ได้ ทำไมคนพวกนี้ถึงเลือกที่จะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ แทนที่จะมุ่งหน้าปีนป่ายไปยังจุดที่สูงขึ้นไป?

ต้องรู้ก่อนว่า คนที่มาถึงระดับนี้ได้ ไม่มีใครเป็นไก่อ่อนสักคน

หลังจากเดินสำรวจจนทั่ว โจวโปก็พบจุดวาร์ปไปยังทวีปต่อไป

ติ๊ง: คุณต้องการวาร์ปไปยัง "วิหารจอมราชันย์" หรือไม่?

"ไปสิ"

ติ๊ง: คุณไม่สามารถวาร์ปได้! เงื่อนไข: จุติ 13 ครั้ง, เลเวล 99 ขึ้นไป และมีพลังโจมตีขั้นต่ำ 20,000!

โจวโปเห็นเงื่อนไขจุติ 13 ครั้งก็ถอนหายใจ ตอนนี้เขาเพิ่งจะจุติ 10 ครั้งเอง

ยังดีที่ที่นี่มี NPC สำคัญยืนอยู่หนึ่งคน "ทูตแห่งวัฏสงสาร" ซึ่งรับหน้าที่ดูแลการจุติขั้น 11 ถึง 13

ก่อนหน้านี้เขาเดินผ่านแล้วเห็นคนมุงเยอะเลยไม่ได้เข้าไป ตอนนี้คนซาแล้ว ได้เวลาไปใช้บริการเสียที

เมื่อเข้าไปสอบถามจึงได้ความว่า การจุติขั้น 11 ต้องใช้ "ใบรับรองจักรพรรดิ" 11 ใบ, เลเวล 99 และเงิน 60 ล้านหยวนเป่า

หลังจุติจะได้แต้มสถานะ 1,400 แต้ม และเลเวลไม่ลด

ใบรับรองจักรพรรดิ?

โจวโปคุ้นๆ เหมือนเคยดรอปได้ เขาลองค้นกระเป๋าดู ก็เจออยู่ 3 ใบ ยังขาดอีก 8 ใบ

คงต้องไปเดินหาซื้อในร้านค้าแล้วล่ะ เมืองเจริญขนาดนี้ต้องมีขายแน่ๆ

ไหนๆ ก็จะซื้อแล้ว เขาเลยถามเงื่อนไขขั้นต่อไปด้วย จะได้ซื้อทีเดียวจบ ไม่ชอบวิ่งไปวิ่งมา

ข้อมูลที่ได้คือ: จุติ 12 ต้องใช้ "ใบรับรองโลกใหม่" 12 ใบ + 70 ล้านหยวนเป่า, จุติ 13 ต้องใช้ "ใบรับรองตำนานเทพ" 13 ใบ + 100 ล้านหยวนเป่า

ข้อดีคือทั้งสามขั้นนี้ต้องการแค่เลเวล 99 และเลเวลจะไม่ลดหลังจุติ ซึ่งดีมาก จะได้ไม่ต้องเปลืองใบเพิ่มประสบการณ์

แสดงว่าตั้งแต่ขั้น 9 เป็นต้นไป การจุติจะไม่รีเซ็ตเลเวลสินะ

เมื่อได้ข้อมูลครบถ้วน โจวโปก็วาร์ปไปโผล่ที่ร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

วิถีคนรวยมันก็แบบนี้แหละ ไม่ต้องให้ใครสอน

ถ้าเป็นเมื่อชาติก่อนที่กระเป๋าแบนแฟนทิ้ง เขาคงต้องตระเวนเข้าร้านเล็กๆ เพื่อสืบราคา

"ใบรับรองการจุติอยู่เคาน์เตอร์โน้น ราคาแปะไว้แล้ว ไปดูเอง"

พนักงานสาวที่นั่งเฝ้าประตูชี้มือไปส่งๆ เมื่อโจวโปเข้าไปถาม แล้วหันไปเม้าท์มอยกับเพื่อนต่อ

โจวโปบ่นในใจ "บริการประทับใจจริงๆ มิน่าถึงได้เป็นแค่พนักงานขาย"

เขาเดินไปตามทิศที่นางบอก

ใบรับรองจักรพรรดิ ใบละ 10,000 ยันต์วิญญาณ

ใบรับรองโลกใหม่ ใบละ 20,000 ยันต์วิญญาณ

ใบรับรองตำนานเทพ ใบละ 50,000 ยันต์วิญญาณ

นอกจากนี้ยังมีของแพงระยับอย่าง "หินวิญญาณศักดิ์สิทธิ์" วางขายอยู่ด้วย ราคาใบละ 1,000,000 ยันต์วิญญาณ!

โจวโปเดาว่าน่าจะเป็นของสำหรับจุติขั้น 14

ไหนๆ ก็มาแล้ว เขาเลยเหมาหมดตามจำนวนที่ต้องใช้ รวมถึงหินวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีก 14 ก้อน เผื่อไว้ก่อน เงินเหลือใช้ซะอย่าง

ซื้อของเสร็จ เขาก็วาร์ปหนีทันที ไม่สนใจสายตาหวานเยิ้มที่พนักงานสาวส่งมาให้เมื่อเห็นยอดบิล

ขอโทษทีนะ พี่โจวคนนี้ไม่ใช่คนใจง่าย!

...

เมื่อวัตถุดิบพร้อม การจุกติก้ง่ายเหมือนปอกกล้วย

NPC โบกมือวิ้งๆ สามที โจวโปก็กลายเป็นท่านเทพจุติ 13 เรียบร้อย!

แต่เขายังไม่รีบไปต่อ เขาเริ่มมหกรรมช้อปปิ้งกวาดล้างร้านค้าในเมือง

เป้าหมายคืออุปกรณ์ระดับ 4 จุติ หรือเลเวล 61 ขึ้นไป

คฤหาสน์ตำนานเทพเป็นแผนที่ระดับสูง ของพวกนี้จึงมีขายเกลื่อนเมือง

บวกกับเมืองนี้ตั้งมานาน ของพวกนี้คงกองท่วมภูเขา

แค่เดินเข้าร้านขายอุปกรณ์ไม่กี่ร้าน โจวโปก็ได้ของระดับ 4-8 จุติมาพันกว่าชิ้น

พอกวาดซื้อจนเกือบเกลี้ยงเมือง เขาก็ได้มาหมื่นกว่าชิ้น

ส่วนใหญ่ 80% เป็นระดับ 4-5 จุติ (ประมาณ 9,000 ชิ้น)

อีก 10% กว่าๆ เป็นระดับ 6-7 จุติ (ประมาณ 1,000 ชิ้น)

ที่เหลือไม่ถึง 10% เป็นระดับ 8 จุติขึ้นไป (ไม่กี่ร้อยชิ้น)

ของพวกนี้พอให้เขายกระดับระบบไปถึงเลเวล 8 ได้ แต่ถ้าจะเอาเลเวล 9 คงยังห่างไกล

โจวโปแบกของพะรุงพะรังเดินไปยืนบนแท่นวาร์ปสู่วิหารจอมราชันย์

พริบตาต่อมา ร่างของเขาก็หายวับไป

คนในคฤหาสน์ตำนานเทพเยอะเกินไป คาดว่าแผนที่เก็บเลเวลแถวนี้คงแน่นขนัด เขาไม่อยากเสียเวลาแย่งมอนกับใคร

มุ่งหน้าสู่ที่ที่สูงกว่า นั่นแหละคือเวทีที่แท้จริงของเขา

[จบแล้ว]