บทที่ 90 - น้องเมียถูกขังและการปรากฏตัวของเผ่ามาร

บทที่ 90 - น้องเมียถูกขังและการปรากฏตัวของเผ่ามาร

หลังจากเมืองเจียงกลับสู่สภาวะปกติโดยพื้นฐาน ครอบครัวพ่อตาแม่ยายก็ยังไม่ได้ย้ายกลับไปคอนโดหรู ยังคงปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านไท่กู่เหมือนเดิม เพราะคนที่พักอาศัยที่นี่ส่วนใหญ่มีความสัมพันธ์กับหน่วยงานราชการไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง อยู่ที่นี่ข่าวสารไวและข้อมูลแน่นปึกกว่า

แถมตอนนี้พ่อตาเขาก็กลายเป็นผู้เล่นเต็มตัว และยังได้เข้าร่วมองค์กร "พิฆาตมาร" ในฐานะสมาชิกสำรอง

แม้แต่ตำแหน่งผู้บริหารบริษัทเก่าแกก็ยื่นใบลาออกไปแล้ว แต่เธ่าแก่ไม่ยอมอนุมัติ กลับเปลี่ยนให้แกไปนั่งตำแหน่งที่ปรึกษาลอยๆ แถมขึ้นเงินเดือนให้ซะงั้น หวังจะเกาะใบบุญแกในอนาคต

พ่อตาตอนนี้เลยยืดได้เต็มที่ ไฟแรงสุดๆ

"โจวโปเหรอ? เข้ามาสิลูก"

พ่อตาเรียกโจวโปเข้าบ้าน

"พ่อครับ โย่วฉู่อยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ"

"ไม่อยู่นะ แม่เราบอกว่าสองพี่น้องออกไปข้างนอกกันตั้งแต่เช้าแล้ว ยัยโย่วเวยข้าวเย็นก็ไม่กลับมากิน พ่อก็นึกว่าไปสิงอยู่บ้านเราซะอีก โตๆ กันแล้ววันๆ เอาแต่เที่ยวเล่น"

"เรายังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม นั่งก่อนสิ เดี๋ยวพ่อไปอุ่นกับข้าวให้"

"ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมรู้แล้วว่าพวกเธออยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปตามกลับบ้านเอง"

โจวโปลุกขึ้นขอตัวกลับทันที ขืนอยู่ต่อคงทำตัวไม่ถูก เพราะแม่ยายกำลังนุ่งชุดโยคะรัดรูปฝึกท่าพิสดารอยู่ที่มุมห้องรับแขกนั่นไง

พอกลับถึงบ้าน โจวโปก็วาร์ปเข้าทวีปหม่าฝ่าทันที

เขานึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าภรรยาบอกว่าจะพาน้องเมียมาปลดผนึกพรสวรรค์ ป่านนี้ยังไม่กลับ แสดงว่าต้องติดพันอยู่ที่นี่แน่นอน

พอเข้ามาในเกม เปิดดูรายชื่อเพื่อน ชื่อของจางโย่วฉู่ยังสว่างโร่

เวลานี้เลยกำหนด 8 ชั่วโมงไปนานแล้ว ผู้เล่นคนอื่นคงถูกดีดกลับโลกจริงไปหมด แต่เธอเข้ามาด้วยวิธีพิเศษเลยไม่อยู่ในเงื่อนไขนั้น

"ที่รัก อยู่ไหนครับ? ขอชื่อแผนที่กับพิกัดหน่อย"

จริงๆ เขาจะใช้สร้อยคอตรวจจับส่องหาก็ได้ แต่มันดูคุกคามความเป็นส่วนตัวไปหน่อย ใจเขาใจเรา ใครจะชอบให้คนอื่นมาคอยส่องดูตลอดเวลาจริงไหม

"สามี? คุณมาแล้วเหรอ ฉันกับโย่วเวยกำลังตบเจ้าลัทธิมังกรมารอยู่ที่เขตโลหิตมังกรมารค่ะ ใกล้จะตายแล้ว"

"โอเค งั้นลุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมแวะไปเดินเล่นที่แดนศพคืนชีพหน่อย"

โจวโบนึกได้ว่าร่างแยกเทพนักเวทของเขายังไม่มีสัตว์เลี้ยง เลยกะว่าจะพาไปจับตะขาบยักษ์มาใช้สักหน่อย

วาร์ปเดียวถึงที่หมาย

เขาเรียกเทพนักเวทออกมา 3 ร่าง ทำให้ดูเป็นตัวอย่างหนึ่งรอบโดยการให้ร่างแยกตัวหนึ่งจับตะขาบยักษ์จนสำเร็จ จากนั้นก็สั่งให้พวกมันแยกย้ายไปหาจับกันเอง

ร่างแยกทั้งสามมีสติปัญญาระดับหนึ่ง พวกมันพยักหน้ารับคำสั่งแล้วเทเลพอร์ตแยกย้ายกันไปทำงาน

โจวโปแอบลองของโดยการพยายามเสริมแกร่งร่างแยกดู แต่ระบบแจ้งเตือนว่าร่างแยกนี้ผ่านการเสริมแกร่งมาจากตัวสกิลแล้ว ไม่สามารถเสริมซ้ำได้

เล่นเอาฝันสลาย อดใช้ช่องโหว่ของเกมเลย

แต่ก็เจอเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว เขาเลยทำใจได้เร็ว

หลังจากปล่อยร่างแยกไปทำงาน เขาก็วาร์ปไปที่สุสานโบราณ ปล่อยสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ ออกมาแยกย้ายกันเก็บเลเวล

ไม่กี่นาทีต่อมา ภรรยาก็ส่งข้อความมาบอกว่าเจ้าลัทธิม่องเท่งแล้ว แถมดรอปดาบ 'ผ่าสวรรค์' ออกมาด้วย น้องสาวดีใจจนเนื้อเต้น

โจวโปพึมพำกับตัวเอง น้องเมียคนนี้ดวงเฮงชะมัด! ตีครั้งแรกก็ได้ของแรร์ที่ดรอปยากที่สุดมาครองเลย

"สามีคะ ฉันจะกลับไปทำกับข้าวก่อน คุณแอดเพื่อนโย่วเวยหน่อยนะคะ ไอดีเธอ จางโย่วเวย8818"

"รับทราบ"

โจวโปเปิดดูจดหมาย มีคำขอเป็นเพื่อนใหม่เด้งขึ้นมาพอดี: จางโย่วเวย8818 ขอเป็นเพื่อนกับคุณ

พอกดรับปุ๊บ น้องเมียก็ทักแชทมาปั๊บ: พี่เขย ฉันจะไปล่าปีศาจเฒ่าจันทราแดง พี่จะไปด้วยกันไหม?

โจวโป: ไปเถอะ พี่ขี้เกียจ

ไอ้ปีศาจเฒ่านั่นไม่มีของที่เขาอยากได้ ไปตีก็เสียเวลาเปล่า

แต่คิดไปคิดมา เขากดซื้อแหวนเทเลพอร์ตกับแหวนคืนชีพจากร้านค้าเหรียญการค้าอย่างละวง แล้วส่งไปให้น้องเมียทางจดหมาย

"ขอบคุณค่ะพี่เขย! พี่เป็นพี่เขยที่ดีที่สุดในโลกเลย! จุ๊บๆ!"

โจวโปยิ้มขำ ไม่ตอบอะไรกลับไป เขาหาที่ว่างๆ กางเก้าอี้ผ้าใบเตรียมจะงีบสักตื่น

"พี่เขยช่วยด้วย!"

ก้นยังไม่ทันแตะเบาะ เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของน้องเมียก็ดังลั่นมาในแชทส่วนตัว

"พิกัด?"

โจวโปตอบกลับสั้นๆ ได้ใจความ

"ไป๋รื่อเหมิน (, )"

โจวโปมองพิกัดแวบหนึ่ง สั่งเก็บสัตว์เลี้ยงและร่างแยกทั้งหมดกลับคืนด้วยความคิด แล้ววาร์ปไปหาทันที

ภาพที่เห็นคือจางโย่วเวยถูกขังอยู่ในวงแหวนแสงสีฟ้าอ่อน ขยับไปไหนไม่ได้

พายุหิมะ สายฟ้า และเปลวเพลิงนับไม่ถ้วนถล่มลงมาจากฟากฟ้าหมายจะฝังเธอทั้งเป็น ยังดีที่มีแสงสีทองจางๆ ห่อหุ้มตัวเธอไว้ คอยกันการโจมตีทั้งหมด

นี่คงเป็นพรสวรรค์ของเธอสินะ?

โจวโปคิดในใจขณะที่ร่างของเขาปรากฏขึ้นข้างกายน้องเมีย กลางวงล้อมพอดีเป๊ะ

แจ้งเตือน: ท่านถูกครอบงำด้วยค่ายกลกักขังเทพ ท่านติดสถานะผิดปกติดังนี้

ไม่สามารถใช้ไอเทมหรือเวทมนตร์ประเภทเคลื่อนย้ายได้

ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้

เวทมนตร์จำนวนมหาศาลระดมยิงใส่โจวโปเช่นกัน แต่ด้วยพลังป้องกันและการลดความเสียหายระดับปีศาจของเขา การโจมตีพวกนี้แทบไม่สะกิดผิว

จะมีก็แต่การโจมตีที่มีผลบังคับลดเลือดเท่านั้นที่ทำให้หลอดเลือดเขากระดิกไปนิดหนึ่ง แล้วก็เด้งกลับมาเต็มในพริบตา

ร่างต้นไร้รอยขีดข่วน

เขาไม่เสียเวลาดูลาดเลา เรียกกองทัพสัตว์เลี้ยงและร่างแยกออกมาถล่มทันที

แจ้งเตือน: ท่านได้รับค่าเกียรติยศ 46 แต้ม!

แจ้งเตือน: ท่านได้รับค่าเกียรติยศ 48 แต้ม!

......

นอกจากศัตรูตัวสองตัวที่มีของดีติดตัวหนีรอดไปได้ ที่เหลือโดนเป่าหายวับไปในพริบตา

โจวโปเปิดดูบันทึกการสังหาร ชุดเดียวเมื่อกี้เขาเป่าพวกเผ่ามารไป 127 ศพ! ซากศพสีดำนอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

พวกมันมอบแต้มเกียรติยศให้เขาเกือบ 6 พันแต้ม!

"พี่เขย! พี่โคตรเก่งเลย!"

จางโย่วเวยมองโจวโปตาเป็นประกายวิบวับ

ในใจเธอกลับคิดว่า: พี่เขยต้องมีพรสวรรค์ด้านการอัญเชิญแน่ๆ เรียกมาได้ทั้งปีศาจเฒ่าจันทราแดง ตะขาบยักษ์ แถมยังมีองครักษ์ดาบพกอีก! นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

"ธรรมดาๆ อันดับสามของโลกน่ะ"

โจวโปตอบทีเล่นทีจริงขณะเก็บสัตว์เลี้ยงกลับ

ในหัวเขากำลังครุ่นคิด: ทำไมที่ไป๋รื่อเหมินถึงมีเผ่ามารเยอะขนาดนี้? เรื่องนี้ต้องสืบให้รู้เรื่อง!

วันข้างหน้าจะปั๊มแต้มเกียรติยศคงต้องพึ่งพาพวกมันนี่แหละ

น้องเมียดูเหมือนจะรู้งาน ไม่ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมาก บอกแค่ว่า "พี่เขย งั้นฉันกลับก่อนนะ"

เรื่องจะไปล่าปีศาจเฒ่าจันทราแดงคงพับเก็บไปก่อน

"อืม กลับไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ตามไป"

พอน้องเมียวาร์ปกลับไปแล้ว โจวโปก็วาร์ปไปที่เมืองดินเหมิงจ้ง

ที่นี่ก็มีพวกเผ่ามารยุ่บยั่บเหมือนกัน แถมเยอะกว่าที่ไป๋รื่อเหมินหลายเท่า

โจวโปปล่อยสัตว์เลี้ยงออกมากวาดล้างบาง

จากนั้นเขาก็ตระเวนไปตามเมืองและแผนที่ต่างๆ เพื่อไล่ล่าสังหารเผ่ามาร

พวกเผ่ามารคงคาดไม่ถึงว่าทวีปหม่าฝ่าที่สงบสุขมาตลอด จู่ๆ จะมีมัจจุราชลงมาจุติ ไล่ฆ่าพวกมันจนแทบสูญพันธุ์ ส่วนใหญ่หนีไม่รอดกลายเป็นแต้มเกียรติยศให้โจวโป

จนกระทั่งภรรยามาตามกลับไปกินข้าวเขาถึงยอมหยุดมือ

บนโต๊ะอาหาร ทั้งสามคนคุยกันเรื่องเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

โจวโปมีความรู้เรื่องนี้น้อยมาก

ส่วนสองสาวพี่น้องทำท่าอึกอักเหมือนมีอะไรปิดบัง โจวโปสังเกตเห็นท่าทีนั้นจึงตัดบท

"ไปกันเถอะ ไปคุยกันที่ทวีปหม่าฝ่า"

[จบแล้ว]