บทที่ 20 - หวนคืนสู่หม่าฝ่า

บทที่ 20 - หวนคืนสู่หม่าฝ่า

โจวโปกำหินวาร์ปกลับเมืองปี่ฉีไว้ในมือแล้วกดใช้งาน แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบตัว

เห็นฉากคุ้นตาแบบนี้ เขาก็มั่นใจว่าการวาร์ปกำลังจะเริ่ม ทว่าในจังหวะที่คิดว่าสำเร็จแน่แล้ว แสงสีขาวกลับค่อยๆ จางหายไปในอากาศ

แจ้งเตือน: พลังงานในการส่งผ่านไม่เพียงพอ การวาร์ปส้มเหลว!

พลังงานไม่พอ?

โจวโปลองใช้ระบบเสริมแกร่งกับหินวาร์ปก้อนนี้ดู แสงสีทองส่องสว่างเจิดจ้าแล้ววูบหายไปอย่างรวดเร็ว

ติ๊ง: คุณใช้เงิน 1 ล้านเหรียญทอง เสริมแกร่งหินวาร์ปกลับเมืองปี่ฉี เป็น หินเทเลพอร์ตปี่ฉี [ข้ามภพ]!

หินเทเลพอร์ตปี่ฉี [ข้ามภพ] (3/3): ใช้ไอเทมนี้เพื่อเจาะผ่านผนังมิติเข้าสู่เมืองปี่ฉีในทวีปหม่าฝ่า พลังอันมหาศาลจะปกป้องคุณขณะแทรกซึมผ่านรอยแยกมิติ ให้คุณถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ

ล้านนึงเลยเหรอ แพงหูฉี่! นี่เป็นยอดเงินสูงสุดที่เขาเคยจ่ายในการเสริมแกร่งเลยนะเนี่ย

แพงไม่ว่า แต่ดันใช้ได้แค่ 3 ครั้ง เฉลี่ยครั้งละสามแสนกว่าเหรียญ คนธรรมดาที่ไหนจะไปจ่ายไหว

ช่างมันเถอะ ขอแค่ข้ามไปได้ก็พอ เขาเป็นพวกมีตัวช่วย เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อย โจวโปปลอบใจตัวเอง

การใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปคงเหมือนการลักลอบเข้าเมือง เพื่อความชัวร์ เขาเลยเอาใบวาร์ปกลับเมืองที่ดรอปจากเจ้าแห่งนรกหวงเฉวียนทมิฬมาเสริมแกร่งด้วย ได้เป็น หินเทเลพอร์ตเจียงเฉิง [ข้ามภพ] (3/3) เจียงเฉิงคือเมืองที่เขาอาศัยอยู่ปัจจุบัน

ทีนี้จะไปจะกลับก็สะดวกดั่งใจ อยากไปเมื่อไหร่ก็ไป ปลอดภัยหายห่วง

เขายังไม่ออกเดินทางทันที แต่เลือกเดินออกจากบ้านไปร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ เพื่อตุนเสบียง อาหาร และน้ำดื่ม

ไม่เหมือนตัวละครในเกม ตอนนี้พวกเขายังมีร่างกายเนื้อหนังมังสา ต้องกินต้องถ่ายเหมือนคนปกติ สิ่งเดียวที่ต่างคือพลังฝีมือ

ร่างกายที่แข็งแกร่งช่วยให้ใช้สกิลและใส่อุปกรณ์เวทมนตร์ได้ นอกนั้นก็คนธรรมดานี่แหละ

ตอนอยู่หม่าฝ่า เขาเคยยืนฉี่รดต้นไม้ เคยยืนแทะซาลาเปา ยืนยันได้ว่าเป็นคนไม่ใช่เทวดา แถมสังเกตว่าฉี่ที่ปล่อยออกมาก็เหมือนไอเทมที่ทิ้งไว้บนพื้น ผ่านไปไม่กี่นาทีก็รีเซ็ตหายไป ไม่รู้หายไปไหน ระบบกำจัดขยะที่นี่ดีเยี่ยมจริงๆ ภารโรงคงตกงานกันหมด

...

ไม่รู้ทำไม โจวโปสังเกตว่าถนนหนทางดูเงียบเหงาลงถนัดตา ผู้คนและรถราหายไปกว่าครึ่ง นี่มันผิดปกติชัดๆ

สาเหตุเดียวที่นึกออกคงหนีไม่พ้นเรื่องโลกหม่าฝ่า

ตอนนี้เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้ พลังยังน้อยนิด เจอเรื่องแบบนี้ขอแค่รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหามก็พอ ไม่ต้องไปตื่นตูมตามชาวบ้าน

สิ่งที่ต้องรีบทำคือปั่นเลเวลให้ไว ขอแค่เลเวลสูงบวกกับระบบช่วย ต่อให้เจอปัญหาหนักแค่ไหนก็รับมือไหว

ร้านรับแลกเหรียญทอง?

โจวโปมองร้านเปิดใหม่ข้างทางด้วยความสงสัย ทำธุรกิจอะไรกัน? รับแลกเหรียญทองหม่าฝ่าเหรอ?

ส่ายหัวแล้วเดินผ่านไป เงินในบัญชีเขายังพอมี ใช้ชีวิตได้สบายๆ ไม่เดือดร้อนต้องรีบขาย

อีกอย่าง เขาเคยลองส่องดู เหรียญทองหม่าฝ่าน่าจะมีส่วนผสมของทองคำจริงหรือโลหะมีค่าใกล้เคียง ราคาไม่ถูกแน่ๆ

ดังนั้น ไม่ต้องรีบร้อนขาย

กลับถึงบ้าน โจวโปโยนของที่ซื้อมาทั้งหมดเข้ากระเป๋ามิติ แล้วเปิดคอมฯ หาข้อมูลเกี่ยวกับทวีปหม่าฝ่า

แต่หาอยู่พักใหญ่เจอแต่ข้อมูลกระท่อนกระแท่น จริงบ้างเท็จบ้าง ข่าวสารสำคัญดูเหมือนจะโดนบล็อกหมด

ช่วยไม่ได้ ไว้ค่อยว่ากัน

คิดไปคิดมา ขอเวล 17 ก่อนดีกว่า คนเล่นเกมรู้ดีว่านักเวท จะเป็นนักเวทเต็มตัวก็ต่อเมื่อมีสกิลสายฟ้า

อีกแค่สองหมื่นกว่าแต้มก็จะ 17 แล้ว เปลี่ยนผลึกสักยี่สิบกว่าก้อนก็ครบ

เวลาผ่านไปทีละนาที ครึ่งนาทีต่อมา ความรู้สึกเบาสบายที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เหมือนยกภูเขาออกจากอก

เหมือนตอนอัพเลเวลครั้งก่อนๆ รอบตัวเขามีประกายแสงสีทองลอยละล่องจากพื้นขึ้นสู่ฟ้า เหนือศีรษะแล้วจางหายไป

เลเวล 17 เรียบร้อย

หยิบคัมภีร์ 《อสนีบาต》 ที่เตรียมไว้ออกมาเรียน แล้วกดเสริมแกร่ง 3 ครั้งรวด

อสนีบาต [เสริมแกร่ง +3] (เลเวล 0): ผ่านการฝึกฝนอย่างยาวนาน ในที่สุดจอมเวทก็ควบคุมพลังสายฟ้าอันทรงพลังได้ เวทมนตร์บทนี้คือฝันร้ายของศัตรู และเป็นดาวข่มของพวกอมนุษย์

คุณสมบัติ 1: ลดเวลาคูลดาวน์ 50%, เพิ่มความเร็วในการร่าย 50%

คุณสมบัติ 2: พลังโจมตีพื้นฐาน +100%, เวทสายฟ้าทั้งหมดแรงขึ้น, เลเวลสกิลเพิ่มความแรงขั้นละ +20%

คุณสมบัติ 3: ติดสถานะอัมพาต 0.2 วินาที, หลังเลเวล 1 ทุกเลเวลสกิลจะเพิ่มเวลาอัมพาต 0.2 วินาที

เห็นผลลัพธ์การเสริมแกร่งแล้วโจวโปยิ้มแก้มปริ มีสกิลเทพแบบนี้ ต่อไปตีมอนหรือดวลคนก็ง่ายขึ้นเยอะ ถ้าตอนอยู่ถ้ำหินมีสกิลนี้ เขาไม่มีทางหนีหัวซุกหัวซุนแน่

ด้วยพลังเวทตอนนี้ จะช็อตไอ้นักเวทเลเวลยี่สิบกว่านั่น ไม่ต้องถึงสองทีหรอก ทีเดียวก็ร่วง

ปล่อยให้พวกมันซ่าไปอีกสักวันสองวัน รออีกแป๊บเดี๋ยวจะไปคิดบัญชีกับสตูดิโอให้สาสม!

เตรียมตัวเสร็จสรรพ เขาเดินไปหน้าห้องนอนใหญ่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

"ฉู่ฉู่ ผมจะออกไปทำธุระข้างนอกหน่อย อาจจะกลับดึกนะ"

"ไปเถอะ"

ได้รับอนุญาตแล้ว โจวโปก็ขึ้นไปชั้นดาดฟ้า ข้างบนมีกันสาดบังสายตาคนภายนอก ปกติไม่มีใครขึ้นมา เป็นพื้นที่ส่วนตัวชั้นดี เขาหยิบหินเทเลพอร์ตปี่ฉี [ข้ามภพ] ออกมาใช้

สายฟ้าสีขาวนับไม่ถ้วนห่อหุ้มร่างเขาไว้หนาแน่น ร่างของเขากระพริบวูบวาบแล้วหายไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา โจวโปก็กลับมายืนอยู่ที่เขตปลอดภัยเมืองปี่ฉี

มองดูบรรยากาศที่คุ้นเคย โจวโปลำพองใจ: ข้ากลับมาแล้วโว้ย!

ทีนี้มีวิธีไปกลับโลกหม่าฝ่าอิสระ เขาก็มีเวลาเก็บเลเวลมากกว่าคนอื่นโข แถมถ้าวันหลังคนอื่นออกไปกันหมด แผนที่ทั้งหมดจะกลายเป็นของเขาคนเดียวหรือเปล่า? เล่นโหมดซิงเกิลเพลเยอร์ครองเซิร์ฟ? แค่คิดก็ฟินน้ำเดิน!

จินตนาการบรรเจิดจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ มองพวกพ่อค้าหน้าเลือดรอบตัวยังรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาตะหงิดๆ

ผ่านไปหลายนาทีถึงสงบสติอารมณ์ได้ หยิบหินสุ่มวาร์ปบินไปทุ่งร้างนอกเมืองปี่ฉี

แผนที่ใหญ่เกินไปก็ลำบากคนเดินทาง วาร์ปไปหลายสิบที โจวโปถึงจะมาโผล่แถวๆ พิกัดในความทรงจำ

แผนที่มีแต่หมอกแห่งสงคราม มองไม่เห็นตำแหน่งที่แน่นอน ต้องอาศัยความจำคลำทาง วนอยู่ครึ่งชั่วโมง ขนาดองครักษ์พยัคฆ์ที่เพิ่งไปจับมาอัพเวล 5 แล้วยังหาบ่อน้ำนั้นไม่เจอ

เวรเอ๊ย ทำไมไม่คิดจะเสริมแกร่งแผนที่ฟะ?

โจวโปตบหัวตัวเองด้วยความเจ็บใจ

ติ๊ง: แผนที่ของคุณเสริมแกร่ง 3 ครั้งสำเร็จ!

[จบแล้ว]