บทที่ 4 - มือมืดที่ไหนมันปรับลดอัตราดรอปของเนี่ย?

บทที่ 4 - มือมืดที่ไหนมันปรับลดอัตราดรอปของเนี่ย?

ทันทีที่เห็นปีศาจแมวพุ่งเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม สัญชาตญาณแรกของโจวโปคือโกยแน่บ แต่พอหันหลังกลับไปได้ครึ่งตัวเขาก็ชะงัก คิดได้ว่าไอ้สองตัวนี้มันก็แค่พวกมอนสเตอร์กระจอกๆ นี่นา ตอนนี้เขาเลเวลสิบแล้ว ขอแค่ระวังสักหน่อยก็ยืนแลกหมัดกับพวกมันได้สบาย

คิดได้ดังนั้นโจวโปก็หยุดกึก ยกสองมือขึ้นรวบรวมลูกไฟอีกครั้ง

เขาลืมไปเสียสนิทว่าโลกนี้ไม่ใช่เกมที่มีแค่ตัวเลขดาเมจ

"ฟุ่บ" ลูกไฟพุ่งเข้าแสกหน้าแมวตะขอเต็มเปา แรงปะทะทำเอาหน้ามันหงาย ประกายไฟแตกกระจายเต็มใบหน้า

โจวโปชักดาบยาวออกมา ฟันฉับเข้าที่คอของแมวคราดสุดแรงเกิด!

"ฉัวะ" คมดาบทำให้มันเซถลาไปเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะไม่เจ็บหนักเท่าไหร่ เพราะพลังโจมตีของโจวโปมีจำกัด

โจวโปได้ทีขี่แพะไล่ ระดมฟันใส่หัวและคอของแมวคราดจนมันร้องโหยหวน

เจ้าแมวคราดโกรธจัด เหวี่ยงคราดในมือสวนกลับ ปักเข้าที่เอวของโจวโปเต็มรัก

"โอ๊ย!"

ความเจ็บปวดแล่นพล่านเหมือนโดนคราดสับเอวในโลกความจริงไม่มีผิดเพี้ยน โจวโปแหกปากร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เขารีบถอยกรูดอย่างทุลักทุเล เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นดูน่าสยดสยอง ร่างกายบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาหันหลังกลับวิ่งหนีไม่คิดชีวิต อยากจะไปให้พ้นจากที่บัดซบนี่เสียเดี๋ยวนั้น

"โอ๊ย!"

ความเจ็บปวดแล่นจี๊ดมาจากด้านหลังอีกระลอก คราวนี้เป็นฝีมือเจ้าแมวตะขอที่ฉวยโอกาสฝากรอยแผลเป็นทางยาวไว้กลางหลังเขาถึงสามรอย

โจวโปกระโดดโหยงวิ่งป่าราบ

โชคดีที่เจ้ามอนสเตอร์สองตัวนี้เคลื่อนที่ค่อนข้างช้า โจวโปเลยรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

เขาวิ่งมาไม่ไกลนัก พอเห็นว่าพวกปีศาจแมวไม่ตามมาแล้วก็รีบหยุดพัก มือไม้สั่นเทาควานหาขวดน้ำยาฟื้นเลือดขวดเล็กในกระเป๋าเป้ขึ้นมากรอกใส่ปากรวดเดียวหมด

ของเหลวเย็นเฉียบไหลลงคอ บรรเทาอาการบาดเจ็บตามร่างกายไปอย่างรวดเร็ว

เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ต่างจากโลกความจริงเท่าไหร่ แต่เอาเข้าจริงมันก็มีส่วนต่างอยู่บ้าง

ถ้าเป็นโลกภายนอก ป่านนี้เขาคงกลับบ้านเก่าไปแล้ว แต่ที่นี่แม้ความเจ็บจะเหมือนจริง แต่อาการบาดเจ็บดูจะไม่สาหัสสากรรจ์อย่างที่คิด สังเกตได้จากตอนหนีที่ความเร็วของเขาแทบไม่ตกเลย

แถมพอกินยาแดงเข้าไป ร่างกายก็ฟื้นฟูหายสนิทในไม่กี่วินาที คราบเลือดตามตัวหายวับไป เหลือไว้เพียงรอยขาดวิ่นบนชุดนอนที่ยืนยันว่าเมื่อครู่เขาเพิ่งโดนยำมา

โจวโปนั่งแปะกับพื้นเพื่อตั้งสติ

แค่เห็นหน้าก็เปิดโหมดอาฆาตทันทีแถมโดนตีแล้วเจ็บจริง สองเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงและไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ความคิดที่จะมาเดินเล่นชิลๆ หายวับไปกับตา

ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้ว

สรุปบทเรียนเสร็จเขาก็ลุกขึ้น เดินย้อนกลับไปหาเจ้าแมวปีศาจสองตัวที่ยังเดินวนเวียนอยู่ที่เดิม

คราวนี้เขารัดกุมขึ้นกว่าเดิม ยืนนิ่งอยู่ที่ระยะไกลสุดที่ลูกไฟจะยิงถึง รวบรวมสมาธิเล็งเป้าไปที่แมวตะขอแล้วร่ายเวท

"พรึ่บ"

ลูกไฟพุ่งเข้าเป้าแมวตะขอที่อยู่ห่างออกไปห้าหกสิบเมตรอย่างแม่นยำ

พอโดนโจมตี เจ้าแมวสองตัวก็วิ่งปรี่เข้ามาหา แต่ด้วยความเร็วที่เชื่องช้า โจวโปจึงสลับเป้ายิงลูกไฟใส่มันทีละตัว คอยขัดจังหวะการเดินของพวกมันเป็นระยะ สุดท้ายพวกมันก็ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงก่อนจะถึงตัวเขา น่าเสียดายที่นอกจากค่าประสบการณ์แล้วพวกมันไม่ดรอปอะไรเลยสักอย่าง

โจวโปมุ่งหน้าสู่เขตทุ่งนาต่อไป ระหว่างทางก็เจอพวกออร์ค หุ่นไล่กา แมวตะขอ และมอนสเตอร์เลเวลต่ำตัวอื่นๆ ประปราย ซึ่งเขาก็จัดการได้ไม่ยากเย็น

อันที่จริงมอนสเตอร์มือใหม่พวกนี้จัดการง่ายจะตาย ขอแค่เตรียมตัวมาดีสักหน่อย การเอาชนะพวกมันก็เหมือนพลิกฝ่ามือ เพราะพวกนี้เป็นแค่มอนสเตอร์กระจอก แค่ใช้เทคนิคนิดหน่อยก็เก็บได้สบายๆ เพียงแต่ความเร็วในการฆ่ามันไม่ทันใจเหมือนตอนเล่นเกมก็เท่านั้น

โจวโปเก็บเหรียญทองไม่กี่เหรียญบนพื้นพลางสรุปผลในใจ

ตีมอนไม่ยาก แต่อัตราการดรอปของนี่สิมันน่าน้อยใจ ตีไปหลายสิบตัวไม่มีอุปกรณ์ตกสักชิ้น เงินที่ได้ก็น้อยนิดไม่ถึงร้อยเหรียญ

มิน่าล่ะเจ้าของร่างเดิมถึงได้มีอุปกรณ์สวมใส่ขยะขนาดนี้

ไม่รู้ว่าเป็นแค่เขาคนเดียวที่ดวงกุด หรือคนอื่นเขาก็เกลือเหมือนกัน เรื่องแบบนี้พูดยาก บางทีเขาอาจจะแค่โชคไม่ดี

แต่ถ้าทุกคนดรอปของยากเหมือนกันหมด นี่สิเรื่องใหญ่ ถ้าเป็นแบบนี้การจะหาของดีๆ มาใส่คงยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา

แถมถ้าตีมอนแล้วไม่ได้อะไร แรงจูงใจในการล่าคงหดหาย แต่การปล้นชิงคงจะระบาดหนัก เพราะการฆ่าคนมันรวยเร็วกว่าฆ่ามอนเยอะ

นักเวทเลเวลต่ำต้อยอย่างเขาคงตกเป็นเหยื่ออันโอชะของการปล้นชิง แค่ใครสักคนเดินผ่านมาฟันฉับเดียว หรือซัดยันต์ใส่ หรือผ่าสายฟ้าลงมา หลอดเลือดเขาก็คงปลิวหายวับ แล้วแบบนี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปเก็บเลเวล

ยังไม่ทันเริ่มสร้างตัวก็มาด่วนตายจากไปซะก่อนหรือนี่

ถ้ามีทุนสักหน่อย เขาคงต้องตุนม้วนคัมภีร์สุ่มเทเลพอร์ตไว้เยอะๆ เพราะบทลงโทษที่ตายหนึ่งครั้งลดหนึ่งเลเวลนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าเขาจะรับไหว

โจวโปคิดสะระตะไปเรื่อยขณะที่สองเท้ายังคงก้าวเดินต่อไป

เดี๋ยวนะ นี่ก็เดินมาสิบกว่านาทีแล้ว ทำไมยังไม่เห็นเงาของเขตทุ่งนาเลยล่ะ

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ ปกติพื้นที่นอกเมืองปี่ฉีมันไม่ได้กว้างขนาดนี้ เดินไม่กี่นาทีก็ทะลุแผนที่ได้แล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น แผนที่ขยายใหญ่ขึ้นงั้นเหรอ

เปิดแผนที่ดู พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก!

ที่เขาเดินมาตั้งนาน ตำแหน่งในแผนที่แทบไม่ขยับเลย นี่มันขยายใหญ่ขึ้นเป็นร้อยเท่าได้มั้ง มิน่าล่ะเดินตั้งนานไม่เจอผีสักตัว

หรือความเป็นไปได้อีกอย่างคือคนอื่นเขาเลเวลเกิน 15 แล้วย้ายไปแมพอื่นกันหมด เหลือแต่เขาผู้มีพรสวรรค์ "ม้าตีนปลาย" ที่ยังดักดานอยู่ที่นี่

ไม่รู้ว่าแผนที่อื่นจะขยายใหญ่ขึ้นด้วยไหม ถ้าขยายหมด ประสบการณ์ความรู้เดิมที่มีคงใช้ไม่ได้ผลไปเยอะ

งานหยาบแล้วสิ แต่ยังดีที่เขามีระบบติดตัว ขอแค่ผ่านช่วงเริ่มต้นที่ยากลำบากนี้ไปได้ เดี๋ยวชีวิตก็คงดีขึ้นเอง

จริงๆ แล้วตอนแรกเขากะจะใช้ระบบนี้หาเงิน

แค่เสริมแกร่งทีเดียว อุปกรณ์ขยะก็กลายเป็นของเทพได้

ของเทพแบบนั้นต้องมีคนแย่งกันประมูลราคาแพงระยับแน่

แต่ความจริงอันโหดร้ายคือ เขาไม่มีปัญญาหาเงินต้นทุน 1,000 เหรียญทองมาเริ่มกิจการด้วยซ้ำ! นี่แหละอุปสรรคชิ้นโตที่ขวางทางรวยของเขาอยู่

จะไปหาทุนก้อนแรกมาจากไหนดีนะ

เขาลองเปิดหน้าต่างรายชื่อเพื่อน มีรายชื่ออยู่แค่ 5 คน ทั้งหมดเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่คุ้นเคยกันดี

สองในห้าชื่อเป็นสีเทาหม่น ดับสูญไปแล้ว

อีกสามชื่อยังกะพริบไหว แสดงว่ายังมีชีวิตอยู่และกำลังต่อสู้ดิ้นรนในโลกใบนี้

สามคนนั้นได้แก่: หลี่เสี่ยวเฟิง1024 [25], หลัวเสี่ยวเชาA168 [20], อู๋หย่ง4399 [28]

สามหน่อนี้คือแก๊งเพื่อนซี้ที่เล่นเกมด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย พอเรียนจบต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานหาเลี้ยงชีพ แทบไม่ได้เจอกัน ไม่คิดว่าจะมาโผล่เจอกันในรายชื่อเพื่อนแบบนี้

ในรุ่นเขามีตั้ง 30 คน ทำไมคนอื่นไม่ขึ้นในลิสต์บ้าง ทั้งที่เขาก็สนิทกับเพื่อนคนอื่นไม่น้อย

หลัวเสี่ยวเชาเจอไปแล้ว ชีวิตคู่ดูมีความสุขดี หลี่เสี่ยวเฟิงก็รุ่งโรจน์จนเมียเขาเอามาเปรียบเทียบด่าเช้าด่าเย็น น่าจะอยู่ระดับท็อปๆ ของรุ่น เหลือก็แต่อู๋หย่งนี่แหละ ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง

อู๋หย่งคือลูกพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม ฝีมือเล่นเกมจัดจ้านที่สุด แถมยังเป็นหัวหน้ากิลด์ สมัยก่อนก็เป็นคนพาพวกเขายึดแท่นบูชาล่าบอสปีศาจเฒ่าตลอด

ลองขอยืมทุนตั้งตัวจากลูกพี่ดีไหมนะ

โจวโปเพิ่งข้ามมิติมา ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่สถานการณ์ของเพื่อนๆ เลยตัดสินใจทำตามความเคยชิน จะยืมเงินเพื่อนทั้งทีไม่มีตะขิดตะขวงใจสักนิด

เอาเถอะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาจะตอบแทนบุญคุณอย่างงาม ไม่ยอมให้คนที่ดีกับเขาต้องขาดทุนแน่นอน

[จบแล้ว]