บทที่ 8 ชาวเมืองชิงเฉิงผู้สิ้นหวัง และการมาถึงของบิดามารดาจากตระกูลจักรพรรดิ!

บทที่ 8 ชาวเมืองชิงเฉิงผู้สิ้นหวัง และการมาถึงของบิดามารดาจากตระกูลจักรพรรดิ!

ด้วยความรักที่ซูเฉินเซียวมีต่อนาง หากนางยอมสารภาพผิดหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา... เขาคงจะยอมให้อภัยนางใช่หรือไม่?

ซูเหยาหวงไม่อาจล่วงรู้ความคิดของหลินชิงหรานในยามนี้ได้

ในที่สุด ซูเหยาหวงก็กวาดสายตาเย็นชามองไปที่นาง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและทอดสายตามองไปยังเหล่าผู้รอดชีวิตที่กำลังหวาดกลัวในเมืองชิงเฉิง

นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและมิอาจปฏิเสธได้

"ก่อนที่น้องชายข้าจะฟื้นขึ้นมา ห้ามผู้ใดก้าวออกจากที่นี่แม้แต่ครึ่งก้าว!"

นางสะบัดมือขวาเบาๆ

"ตูม!"

เปลวเพลิงทิพย์อันน่าสะพรึงกลัว ร้อนแรงจนสามารถเผาผลาญความว่างเปล่าได้ แผ่ขยายออกไปโดยรอบ

มันโอบล้อมลานประลองยุทธ์ไว้อย่างมิดชิดและแน่นหนา

เพียงแค่ยืนอยู่ภายในวงล้อมของเปลวเพลิงนี้ ก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากความร้อนระอุที่น่าหวาดหวั่น

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ซูเหยาหวงก็อุ้มร่างที่ไร้สติของซูเฉินเซียวตรงเข้าไปในเรือนพัก

นางเฝ้ารอการมาถึงของบิดามารดาอยู่ที่นั่นอย่างเงียบสงบ

ท่ามกลางทะเลเพลิงที่ร้อนระอุ ผู้คนในเมืองชิงเฉิงยังคงตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกไม่หาย

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันกะทันหันเกินไป จนรู้สึกราวกับเป็นความฝัน

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า ซูเฉินเซียวที่ดูเหมือนจะไร้หัวนอนปลายเท้า แท้จริงแล้วจะมีผู้ยิ่งใหญ่จากโลกเบื้องบนหนุนหลังอยู่!

"ชิง... ชิงหราน..." ผู้อาวุโสตระกูลหลินคนหนึ่งที่รอดชีวิตมาได้ คลานเข้ามาหาด้วยร่างกายที่สั่นเทา

หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะกระดอนออกมานอกอก ไม่อาจสงบลงได้ เขาเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"เจ้าซูเฉินเซียวคนนั้น... เคยพูดบ้างหรือไม่ว่าเขามาจากโลกเบื้องบน?"

ผู้คนมากมายต่างก็มีความสงสัยเช่นเดียวกัน

ดูจากการกระทำของอีกฝ่าย ที่ยังไม่ลงมือสังหารพวกเขาในตอนนี้ ดูเหมือนกำลังรอให้ซูเฉินเซียวฟื้นขึ้นมาตัดสินชะตากรรม

อีกสองตระกูลในเมืองชิงเฉิงอาจจะพอมีทางรอด แต่ผู้ที่หวาดกลัวที่สุดย่อมเป็นคนของตระกูลเย่แห่งเมืองชิงเฉิง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดราวกับคนตาย และทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง

เพื่อประจบสอพลอสำนักเทียนฉี พวกเขาคือกลุ่มคนที่ลงมือทรมานซูเฉินเซียวหนักที่สุด!

หลินชิงหรานชำเลืองมองผู้อาวุโสข้างกายแล้วส่ายหน้า

"ชิงหราน!" ผู้อาวุโสคว้าแขนนางไว้ พลางอ้อนวอนทั้งน้ำตา

"ข้ารู้ว่าปกติเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับซูเฉินเซียวผู้นั้น เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา เจ้าต้องช่วยพูดให้ตระกูลหลินของเรานะ!"

"เจ้าก็รู้ว่าตระกูลหลินของเราไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อซูเฉินเซียว!"

"พวกเราเองก็ถูกบีบบังคับจากสำนักเทียนฉี ให้ทำในสิ่งที่ฝืนใจเช่นกัน!"

หากรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นเช่นนี้ มีหรือพวกเขาจะทำเรื่องโง่เขลาลงไป?

ถ้ารู้ว่าเบื้องหลังของซูเฉินเซียวจะน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ ใครจะยอมเข้าร่วมเพียงเพื่อเอาใจสำนักเทียนฉีกันเล่า?

คนของสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองชิงเฉิงต่างเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

แม้แต่ตัวหลินชิงหรานเองก็มีสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก นางขบเม้มริมฝีปากเบาๆ พลางกล่าวว่า

"ข้า... ข้าจะพยายามให้ถึงที่สุด"

เกี่ยวกับการตายของบิดา นางกลับรู้สึกสะเทือนใจน้อยมากอย่างน่าประหลาด

กลับกัน ตัวตนที่แท้จริงของซูเฉินเซียวต่างหากที่ทำให้หัวใจของนางเต้นรัวและความคิดปั่นป่วน...

อย่างแย่ที่สุด นางก็แค่ไปสารภาพผิดกับซูเฉินเซียว

นางจะบอกว่านางถูกศิษย์พี่ฟางหยวนไฉบังคับ

เมื่อเห็นหลินชิงหรานรับปาก เหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลินต่างดีใจจนเนื้อเต้น พยักหน้าซ้ำๆ

"ดี! ดีมาก!"

"แบบนี้ดีที่สุด ดีที่สุดจริงๆ!"

แม้กระทั่งตอนนี้ พวกเขาก็ยังยึดเหนี่ยวความหวังอันริบหรี่เอาไว้

ในเมื่อญาติพี่น้องของซูเฉินเซียวเดินทางมาถึงแล้ว สถานะของเขาย่อมเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

หากตระกูลหลินของพวกเขาสามารถเกาะเกี่ยวเขาไว้ได้แม้เพียงเล็กน้อย ไม่แน่ว่า... พวกเขาอาจไม่จำเป็นต้องสนใจสี่มหาขุมกำลังแห่งเต๋าอีกต่อไป!

...

หนึ่งวันต่อมา

"เซียวเอ๋อร์ เซียวเอ๋อร์!"

ซูเฉินเซียวคล้ายได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาอยู่ตลอดเวลา

ในห้วงนิทราอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ความทรงจำในวัยเด็กมากมายดูเหมือนจะถูกปลดผนึกและผุดพรายขึ้นมา

ซูเฉินเซียวค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกว่าภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัวเล็กน้อย

"ที่นี่ที่ไหน..."

"เซียวเอ๋อร์! เซียวเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว?!" เสียงที่เปี่ยมด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุดดังขึ้น

ข้างเตียง สตรีโฉมงามที่มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้ากำลังแสดงอาการดีใจอย่างสุดขีด นางรีบเข้ามาประคองให้ซูเฉินเซียวลุกขึ้นนั่ง

และซูอู๋เต้า ซึ่งเดินกระวนกระวายไปมาอยู่ภายในห้อง ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เขารีบเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"เซียวเอ๋อร์!"

ซูเฉินเสียวมองดูคนสองคนตรงหน้า รูปลักษณ์ของพวกเขาค่อยๆ ซ้อนทับกับความทรงจำที่เพิ่งตื่นขึ้นในสมอง

เขาเผลอเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว "ท่านพ่อ... ท่านแม่?"

ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ก่อนอายุสิบสองปีได้รับการปลดปล่อยทั้งหมด เขาคือบุตรชายของประมุขตระกูลจักรพรรดิซูแห่งโลกเบื้องบน

และสองท่านนี้คือบิดามารดาผู้ให้กำเนิดเขา

ดวงตาคู่สวยของเฉินหว่านเยว่ไม่อาจซ่อนความตื้นตันใจไว้ได้ นางยกมือปปิดปากและสะอื้นเบาๆ

"เซียวเอ๋อร์ลูกแม่ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียที เจ้าทำเอาแม่ตกใจแทบตาย!"

แม้ซูอู๋เต้าจะไม่ได้แสดงอารมณ์ทางสีหน้ามากนัก แต่แววตาของเขากลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาค่อยๆ นั่งลง ยื่นมือใหญ่ไปลูบศีรษะของซูเฉินเซียวอย่างแผ่วเบา และกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เด็กดี ยังจำพ่อได้หรือไม่?"

"เซียวเอ๋อร์ พ่อทำให้เจ้าต้องตกระกำลำบากในโลกเบื้องล่างเสียแล้ว..."

ซูเฉินเซียวมองดูบุคคลตรงหน้า ศีรษะยังคงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบรับ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฉินหว่านเยว่ก็พลันเย็นชาขึ้นทันที นางตวัดสายตาคมกริบมองซูอู๋เต้าและเอ่ยขึ้น

"ซูอู๋เต้า ท่านยังกล้าพูดเช่นนั้นอีกหรือ?"

"หากไม่ใช่เพราะกฎตระกูลเฮงซวยของตระกูลซู เซียวเอ๋อร์ของข้าจะต้องมาประสบเคราะห์กรรมหนักหนาเช่นนี้หรือ?"

นับตั้งแต่มาถึงแดนชางซื่อและได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของซูเฉินเซียว เฉินหว่านเยว่ก็ไม่ยอมทำหน้าดีใส่ซูอู๋เต้าเลยแม้แต่น้อย

ซูอู๋เต้ารู้สึกตำหนิตนเองอย่างยิ่ง เขาพยักหน้ารับผิดและไม่คิดปฏิเสธ

"เจ้าพูดถูก... กฎเกณฑ์คร่ำครึและโหดร้ายพวกนี้สมควรต้องแก้ไขเสียที"

"ฮูหยิน ตอนนี้เซียวเอ๋อร์น่าจะปลอดภัยแล้ว"

"ข้าได้นำโอสถกำเนิดอมตะติดตัวมาด้วย"

"ไม่เพียงแต่เซียวเอ๋อร์จะได้รับโชคจากเคราะห์ร้ายด้วยการตื่นรู้ของกายาเทพโกลาหลบรรพกาล แต่ด้วยโอสถกำเนิดอมตะ ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เท้าข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้ว ก็ยังสามารถดึงกลับมาจากประตูนรกได้!"

เฉินหว่านเยว่ไม่กล่าวสิ่งใด นางหันไปมองซูเฉินเซียว และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเปี่ยมด้วยความรักของมารดา

"เซียวเอ๋อร์ ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ดีขึ้นหรือไม่?"

ซูเฉินเซียวสำรวจร่างกายปัจจุบันของตน ดวงตาของเขาเป็นประกาย

เสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดถูกใครบางคนเปลี่ยนให้ใหม่แล้ว

ตอนนี้ เขารู้สึกได้ถึงลมปราณและเลือดลมในกายที่พลุ่งพล่าน ทะเลวิญญาณเต็มเปี่ยมสมบูรณ์ บาดแผลทั้งหมดหายสนิทเป็นปลิดทิ้ง

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่รากฐานและวรยุทธ์ที่เคยถูกทำลายไปก่อนหน้านี้ ก็ได้รับการฟื้นฟูจนกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม!

เขายังข้ามผ่านขอบเขตใหญ่ได้โดยตรง! ขอบเขตทลายห้วงขั้นเก้า!

เขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

เมื่อมองดูบิดามารดาที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของซูเฉินเซียว

"ข้าดีขึ้นมากแล้วขอรับ..."

"เพียงแต่ยังปวดหัวนิดหน่อย" ซูเฉินเซียวพึมพำพลางแตะที่หน้าผาก

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่เคร่งขรึมของซูอู๋เต้าก็คลี่ยิ้มออกมาในที่สุด เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เซียวเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งฟื้นความทรงจำก่อนอายุสิบสองปี จำเป็นต้องใช้เวลาในการปรับตัวสักหน่อย"

"ฮูหยิน เซียวเอ๋อร์เพิ่งฟื้น ร่างกายเขาก็ปกติดีแล้ว พวกเราออกไปข้างนอกสักครู่เถอะ ให้เขาได้พักผ่อนเงียบๆ คนเดียวสักพัก"

เฉินหว่านเยว่เองก็รู้ดีว่าลูกรักพลัดพรากจากพวกเขาไปหลายปี อาจจะรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้างในช่วงแรก

ดังนั้น นางจึงประคองใบหน้าของซูเฉินเซียวไว้อย่างอาลัยอาวรณ์

ด้วยความปวดใจและรักใคร่ นางจูบที่หน้าผากของเขาและกล่าวว่า

"เซียวเอ๋อร์ เจ้าลำบากในโลกเบื้องล่างมาหลายปี"

"ตอนนี้ผนึกความทรงจำของเจ้าถูกปลดออกแล้ว แม่รู้ว่าเจ้าอาจจะยังปรับตัวได้ยาก..."

"พ่อกับแม่จะออกไปก่อน ต้องการอะไรก็เรียกหาพวกเราได้ตลอดเวลา เข้าใจไหม?"

สัมผัสอุ่นวาบประทับลงบนแก้ม

ความอบอุ่นจากมารดาทำให้ซูเฉินเซียวพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว และเอ่ยเสียงเบา

"ขอรับ ข้าทราบแล้ว"

บิดามารดาเดินออกจากห้องไป

ไม่นานนัก เสียงของพี่รอง ซูเหยาหวง ก็ดังมาจากด้านนอกเรือน

"ท่านแม่ น้องเล็กตื่นแล้วหรือ?"

"ข้าอยากเข้าไปดูเขา!"

"เหยาหวง เชื่อแม่สิ พวกเราออกไปก่อนเถอะ ความทรงจำของน้องเจ้าเพิ่งกลับมา ให้เขาได้สงบจิตใจอยู่ลำพังก่อน"

"ก็ได้..."

...

เมื่อฟังเสียงความวุ่นวายจากภายนอกห้อง ซูเฉินเซียวก็ก้มหน้าลงและพึมพำกับตนเอง

"นี่หรือความผูกพันทางสายเลือด..."

"รู้สึกดีไม่เลวเลยแฮะ"

ในชาติก่อน พ่อแม่ทิ้งเขาไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตาพวกท่านด้วยซ้ำ

หมอดูยังเคยทำนายว่าเขาเกิดมาพร้อมดวงชะตาดาวหายนะที่โดดเดี่ยว

เขาคิดว่าโลกนี้ก็คงเหมือนเดิม ไม่นึกเลยว่าจะมีคนในครอบครัวที่ห่วงใยเขามากมายขนาดนี้

ซูเฉินเซียวยิ้มออกมา ก่อนจะดึงสติกลับมา

"ระบบ"

"ยังอยู่ไหม?"

【เจ้านาย ข้าอยู่นี่】

"ฉายภาพจำลองย้อนหลังที ข้าอยากเห็นชัดๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างที่กายาเทพโกลาหลบรรพกาลตื่นรู้" ซูเฉินเซียวกล่าวอย่างเรียบเฉย

【ตามบัญชาเจ้านาย ฟังก์ชันฉายภาพจำลองย้อนหลังต้องใช้แต้มวายร้าย 100 แต้ม ยืนยันที่จะดำเนินการหรือไม่?】

"ใช้เลย"

【ติ๊ง... การใช้จ่ายสำเร็จ แต้มวายร้ายคงเหลือ: 9,900 แต้ม】

【เริ่มการฉายภาพย้อนหลัง...】

...

ครึ่งก้านธูปต่อมา

"กำไลหยกวงนี้... ซูเฉินเซียวเป็นคนมอบให้ข้า!"

ซูเฉินเซียวมองดูหลินชิงหรานในหน้าจอภาพจำลอง นางสวมหน้ากากไร้เดียงสาราวกับดอกบัวขาวบริสุทธิ์ เขาแค่นหัวเราะเย็นชาไร้อารมณ์

"หึ..."

"เอาล่ะ หลินชิงหราน ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรอดมาได้"

ผ่านภาพจำลองย้อนหลังของระบบ ซูเฉินเซียวได้รับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

ฟางหยวนไฉถือว่าโชคดีไปที่ตายง่ายๆ

แต่เขายังไม่ลืมตัวการอีกคน หญิงแพศยาหลินชิงหราน ผู้ที่บีบคั้นเขาจนตรอก!

หลินชิงหรานผู้นี้ช่างฉลาดเฉลียว รู้จักใช้ความสัมพันธ์คลุมเครือระหว่างพวกเขามาหลอกลวงผู้อื่น

ซูเฉินเซียวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ประกายตาเย็นยะเยือกวาบผ่านดวงตา

"ไปกันเถอะ ในเมื่อข้าเป็นตัวร้ายที่เจ้าคิดเจ้าแค้นแม้เรื่องเพียงเล็กน้อย ก็ถึงเวลาต้องไปคิดบัญชีกับคนพวกนั้นให้สาสม!"

"ในเมื่อเป็นตัวร้าย ก็ต้องมีจิตสำนึกของตัวร้ายสิ!"